Marissa & Remco op het Tanzaniaanse eiland Zanzibar (Een glimp van het Paradijs)

Door de drukte van de laatste stageweek, het geen internet hebben in Lusaka en onze terugkeer naar Nederland komt dit verhaal vrij laat. Desalniettemin wil ik het jullie niet onthouden om het avontuur van Marissa en mij te lezen in Tanzania. Ik begin bij het begin, in week 42 op dinsdag 18 oktober.

Dinsdag 18 oktober hoorden Jordi  en ik dat we volgende week geen lessen hoefden te geven en helemaal niet naar school hoefden te komen. Er waren eindexamens voor Grade 7 en daarvoor was absolute stilte nodig en gebruikten ze alle lokalen. Hierdoor had de rest van de school vrij. Niet bepaald een leuke verassing voor een leerkracht die maar een beperkte tijd heeft in een ontwikkelingsland om de leerlingen iets bij te brengen. Maar we moesten het nemen voor wat het was, want we konden er toch niets aan veranderen. Marissa en Rick hadden hierover nog niets gehoord op hun school, dus begonnen Jordi en ik eens na te denken over wat we die week zouden doen. Op onze kont zitten was geen optie. We dachten er kort over om naar Livingstone te gaan, maar besloten toen om gewoon in Mpongwe te blijven en daar een dag naar de highschool te gaan, een dag naar de privéschool van Mr. Kalima, Sweety village, het ziekenhuis, Ndola (de boeken moesten gehaald worden) en we wilden een dagje mee naar Chipese (de school van Marissa en Rick). Dan was de week toch al aardig vol.

Op donderdag kregen ook Marissa en Rick te horen dat zij volgende week geen school hadden en dus een ongewilde extra vrije week hadden. Dit zorgde voor roet in het eten. We bedachten de alternatieven. Morgen zouden Marissa en ik sowieso al naar Chimfungi gaan. Dit is een chimpansee weeshuis, waar mishandelde, verminkte en gestolen chimpansees worden opgevangen en geholpen. Meestal door hun verleden, niet meer in staat om in het wild te overleven. Hier zouden wij een weekendje naartoe gaan. Toen kwam het idee dat we misschien na ons bezoek aan Chimfungi door konden reizen naar Malawi. Daar moesten we nog even over nadenken. En opeens kwam Marissa naar mij toegelopen met haar Bradt en riep: "ik heb een ander ideeeeeeeee!!!" Ze had de mogelijkheden naar Malawi opgezocht en stuitte op de trein naar Tanzania. Het zou een treinreis zijn van ong. 2 dagen en dan zou de trein van Kapiri Mposhi (Zambia) naar Dar Es Salaam (Tanzania) gaan, maar... dan konden we niet naar Chimfungi, want dat haalden we niet qua tijd. Wij hadden onze keuze al snel gemaakt: TANZANIA. Dat betekende dus dat wij MORGEN al moesten vertrekken. Dit was misschien de grootste en snelste beslissing die we ooit hadden genomen.

Op vrijdagmorgen vertrokken we om 8u naar Luanshya, want we moesten eerste nog het een en ander regelen en weten. Vanuit Luanshya namen we de bus naar Kapiri Mposhi. Daar hebben we de tickets gekocht voor een bed in een slaapcabine. Om 14u zouden we vertrekken, maar dit werd 15:30u. Na 40 min. zaten we in het restaurantje (stel je hier niet teveel van voor) en hadden net bestelt toen we de trein hoorde toeteren en een harde klap voelde en vaart minderde. Toen we links uit het raam keken lag daar een tractor op zijn kant. Deze hadden we dus blijkbaar aangereden. Gelukkig was er niemand gewond. Rechts lag nog de aanhang van de tractor met allemaal stenen verspreid naast de weg. Deze aanrijding zorgde voor nog meer vertraging. In de avond hebben we nog de film "karate kid" gekeken in de lounge (stel je daar óók niet teveel van voor).

Zaterdag waren we al vroeg wakker. We bestelden ontbijt op bed (twee sneeën witbrood met twee omeletjes) en gingen terug naar de lounge om van het uitzicht te genieten, wat  te drinken en wat te schrijven in onze dagboeken. Toen leerden we, via Henry die we bij het loket al hadden ontmoet, vier nieuwe Zambiaanse vrienden kennen. Chola, Lilian, Emanuel en Steve. Allemaal moesten we naar Dar Es Salaam en niet onderweg al eerder uitstappen. Het was een leuke middag en we wisselden ook adressen en telefoonnummers uit. Toen we de grens van Tanzania bereikte kwam de douane en vertelde ons dat wij ieder $50,- moesten betalen. Tja, daar hadden wij niet op gerekend en al helemaal niet aan gedacht. We hadden dus soort van een probleem. We hadden alleen maar Kwacha's en geen dollars. Gelukkig bood Emanuel hulp en het bleek dus al snel dat hij een van de beter bedeelde is uit Zambia. Hij leende ons zomaar even een briefje van $100,-. Heel erg lief natuurlijk. Gelukkig mochten we dus het land naar binnen. Onderweg zagen we prachtige taferelen van landschappenen en mensen. Ook zagen we een schooltje dat bestond uit één boom, waar het krijtbord op hing en houten bankjes ervoor. Zomaar in de openlucht. We vervolgde onze reis en konden niet meer met Kwacha's betalen in de trein, maar nu met Shillings. Het is even rekenen allemaal. In de avond lekker gegeten en gaan slapen. Tijdens het slapen zijn we vaak wakker geworden door de snelheid en het op-en-neer, heen-en-weer wiebelen van de trein. We dachten vaak dat we zouden ontsporen, maar dit gebeurde niet. Gelukkig!

Zondag zouden we eindelijk aankomen. De verwachting was in de middag. Om 10u bezochten we onze nieuwe vrienden bij het barretje en deze waren al straal bezopen. De ene sliep en de ander viel bijna van zijn stoel. Het was een vermoeiende reis en we hoopten dan ook dat we voordat het donker zou worden, aan zouden komen in Dar Es Salaam. Dit gebeurde niet.

Om 2:50 op maandag morgen, kwamen we aan in Dar Es Salaam. Het was donker en we moesten vanuit de trein nog een heel stuk lopen naar het treinstation. Overal doemden mensen op en spraken ons mensen aan of we een taxi nodig hadden. Het was best een eng tafereeltje waardoor we dicht bij elkaar bleven en ons geen seconde uit het oog verloren. Het was zo donker dus we konden elkaar makkelijk kwijtraken. We wisten dat het 5tal op ons zou wachten dus dat was een fijne gedachten. We moesten die nacht op het treinstation blijven. Dat was niet zo fijn. Marissa had zich genesteld op een bank en heeft nog een beetje kunnen slapen. Zelf heb ik mijn dagboek bijgehouden en op de spullen gelet. Om 5:45u gingen we dan op zoek naar een taxi. Lilian en Chola waren ondertussen al weggegaan naar hun eigen hotel. Wij gingen dus samen met Henry, Steve en Emanuel naar een hotelletje voor die drie. We hadden ondertussen ook Emanuel al terug betaald. Toen zij hun hotelletje hadden gevonden vertrokken wij met de ferry naar Zanzibar. We kwamen aan in de hoofdstad van Zanzibar: Stone town. Hier zochten we met een taxichauffeur allerlei hostels af voor te overnachten. Sommige waren te duur, anderen vol en weer andere te vies. In een internetcafé zochten we een ander hostel of hotel wat betaalbaar was. We kwamen uit bij het Tamarind Beach Hotel in Uroa. Dat leek ons wel leuk dus belden we meteen of we terecht konden. Na drie kwartier kwamen we aan bij het Tamarind Hotel. Toen we aan de receptie kwamen zagen we van verre al een azuurblauwe Indische Oceaan, het parelwitte strand en wuivende palmen. We waren aangekomen in het paradijs en kregen een strandhuisje. Het was vloed en we waren vanaf de veranda zo'n 10 stappen verwijderd van het water. Fantastisch! We konden echt niet geloven dat we hier waren beland. Maar het was echt zo en we hadden vier dagen om hiervan te genieten. We zijn dan ook snel de zee in gedoken omdat we ons al drie dagen niet hadden kunnen douchen voelde we ons dan ook erg vies. Er was ook een mega mooi zwembad en ook daar hebben we lekker in gelegen of ernaast in de hangmat.

Om het niet te langdradig te maken vertel ik kort wat we deze dagen hebben gedaan. Naast het feit dat we aan het zwembad en aan de oceaan hebben gelegen, hebben we ook nog andere dingen gedaan. Zo hebben we een bezoek gebracht aan het plaatselijke marktje en hebben we een strandwandeling gemaakt. We zijn ook nog naar Stone Town gegaan om leuke spulletjes te kopen en de stad te bekijken. Verder zijn we nog naar een schooltje gegaan bij ons in de buurt. We kwamen er langs tijdens een wandelingetje langs het water. We zijn gewoon het schoolplein opgelopen en toen kwam er al snel iemand naar ons toe. De leerlingen hier op Zanzibar dragen ook allemaal een schooluniform en omdat hier iedereen moslim is dragen de meisjes ook een hoofddoek. De klaslokalen waren van steen en zagen er goed uit. We namen plaats in het kantoortje van het hoofd van de school en voor Marissa op het bureau lag een pistool. Mochten we dus in een benarde situatie raken, konden we ons tenminste nog verdedigen. Met deze fijne gedachten gingen we een gesprek aan over het onderwijs in Tanzania. De klassen worden hier niet Grade's, maar Standard's genoemd. Er zitten ongeveer 35 kinderen in de klassen en de voertaal is Swahili. Alle leerlingen zijn moslim en de school bood ook plek voor secundairy onderwijs. Dit was dan in de middag en primary was in de morgen. Leraressen moeten bedekt zijn tot over de elleboog en tot over de enkel. Ze wilden heel graag overgaan naar een Engelse voertaal in het onderwijs, maar vonden dit moeilijk toe te passen, omdat ook vaak de leerkrachten een te beperkte kennis hebben van de Engelse taal. Wij hebben aangegeven dat het spreken van Engels voor deze leerlingen een groot omschakeling is, maar ook (op een toeristisch eiland als Zanzibar) een toekomst in het toerisme kan bieden. We vroegen of we nog een kijkje in de klassen mochten nemen en zo ging Marissa naar Standard 5 en ik naar Standard 6 om even te kijken in de klas. De docente van Standard 6 was erg vriendelijk en vond het leuk dat ik interesse toonde in het onderwijs. Haar Engels was beperkt, maar we konden ons goed verstaan. Ze vroeg of ik een lesje wilde geven in het Engels en dat wilde ik wel. Dus heb ik geprobeerd om een lesje conversations te doen met wat simpele woorden. De docente hielp mij met het duidelijk maken van de zinnetjes aan de leerlingen. Het was erg leuk en hoewel de leerlingen het erg moeilijk vonden, vonden ze het wel leuk. Ik hoorde Marissa's stem door de muur heen praten en ook zij was bezig met een Engels lesje. Toen ik klaar was met het lesje was het weer tijd om te gaan en moest ik nog even wachten op Marissa die nog even bezig was. Toen we terugliepen waren we erg blij dat we de school in waren gelopen. Helaas hadden we ons foto apparaat niet bij ons omdat we niet van tevoren hadden gedacht dat we bij een school zouden uitkomen.    

Verder heb ik nog schelpen gezocht op het strand en heeft Marissa een henna tatoeage laten zetten. Ook hebben we nog een grasSLANG voor de deur van ons strandhuisje gevonden. Hier waren we wel van geschrokken, al helemaal omdat we een hele grote opening onder de deur van ons We hebben een Brit leren kennen die een reisje naar Zanzibar had gewonnen en een Italiaanse die een relatie had met een Masaï. Het waren een paar leuke dagen en het was helemaal niet druk in het hotel dus was het lekker rustig.

Vrijdag gingen we weer terug. Deze morgen hadden we om 5:00u ontbijt gepland, om 6:00u de taxi en om 7:00u de ferry naar Dar Es Salaam. Om 4:45u stond opeens een werknemer voor onze kamer op de deur te kloppen. Ik deed open en ze vroef of we nog kwamen. We zeiden dat we er zo aan zouden komen vroegen ons af waarom ze al ze vroeg voor de deur stond, maar daarna kwamen we daar achter. Normaal had ik de wekker gezet op Tanzaniaanse tijd, maar omdat mijn telefoon in de lader zat had Marissa de wekker gezet, maar zij had nog Zambiaanse tijd en dat was een uur later dan in Tanzania. Dus eigenlijk hadden we nog maar een kwartier totdat we met de taxi naar de ferry werden gebracht. We moesten ons dus heel erg haastten. Snel nog wat fruit van het ontbij naar binnen geschoven en de taxi in gestapt. Gelukkig kwamen we nog op tijd voor de ferry. Maar de ferry van 7:00u ging helemaal niet naar Dar Es Salaam maar naar een ander eiland, dus we waren verkeerd geïnformeerd door onze taxichauffeur. Daar waren we niet zo blij mee omdat onze ferry pas om half 12 zou gaan. Wat moesten we nu? We zijn maar wat langs het water gelopen en zijn in een klein restaurantje gaan zitten om alsnog iets te eten. Na dat restaurantje gegaan om daar wat te drinken. Toen nog bij het water gezeten. Marissa besloot nog naar een internetcafé te gaan en ik besloot om te blijven zitten. Na een half uur begon het met bakken tegelijk te regenen en rende ik naar het wonderhuis om daar te schuilen. Toen ik er stond belde Marissa dat ze zo mijn kant op zou komen. Ondertussen was het al na 11u. Het bleef maar regenen en Marissa was nergens te bekennen. Ik probeerde haar te bellen, maar kon haar niet bereiken. Opeens belde zij mij weer en zei dat ze me niet kon vinden en bij dat ze in de buurt was van het koepeltje waar we gisteren nog een foto hadden gemaakt. Na heel veel geroep om me tegen te houden en heel veel blikken van "jij-ben-gek-om-nu-de-stromende-regen-in-te-stappen", ben ik het hoge bordes afgesprongen, midden in een stroming van water. Alle straten stonden blank en ik rende zo hard ik kon om mijn rugzak zo min mogelijk nat te maken. Opeens hoorde ik geschreeuw en rende erop af. Van een afstandje zag ik Marissa al achter de toonbank staan van een kraampje waar we gisteren iets hadden gegeten. Gauw alle belangrijke tickets, beurzen en paspoorten in een waterdicht zakje gestopt. Toen moesten we ons gaan haasten, want anders zouden we de ferry alsnog missen. We moesten weer door de regen en renden zo snel we konden naar een taxichauffeur die in zijn auto in slaap was gevallen. We waren gelukkig nog op tijd voor de ferry. In de ferry hebben we ons omgekleed en bij aankomst zijn we op zoek gegaan naar een busmaatschappij die ons morgen naar Zambia kon brengen. We hadden deze al snel gevonden en begaven ons naar een hotel buiten de stad waar we die nacht zouden blijven. We gingen een blokje om maar merkten dat er hier niet veel was om te zien, dus we waren al snel terug. Morgen moesten we om 5:00u klaar staan.

Op zaterdag morgen werden we dus om 5:00u opgehaald. We kwamen aan op een mega druk busstation waar heel veel mensen om je heen lopen en je het gevoel hebt dat je niemand kunt vertrouwen. Toen we in de bus zaten. Werd onze bagage (en die van heel veel anderen) gewoon in het gangpad gedumpt bij gebrek aan ruimte. Wij zaten rechts achteraan in de bus en kregen op onze bang gezelschap van twee mannen én een moeder mét haar kind. Dus het werd een beetje krap. We starte onze reis en zijn maar twee keer gestopt. We hebben langs de weg bananen, koekje en water gekocht om ten minste wat te eten. Het was een lange, mooie en angstige rit. We reden door bergen, over smalle weggetjes en zagen hier en daar een autowrak of een hele vrachtwagen in het ravijn liggen op punten waar onze buschauffeur onze voorganger ging inhalen en de bus angstig kantelde door de snelheid. De Tanzanianen krijgen (net als de Zambianen) een medaille voor meest roekeloze rijders van Afrika. Hoe vaak wij wel niet het gevoel hadden dat we om zouden vallen.

In de avond bereikten we de grens, maar deze bleek al gesloten. Damn! Dat was niet zo fijn ander hadden we de hele nacht kunnen doorrijden. Nu moesten we dus de hele nacht in de bus slapen. We namen wat hoestdrank van Marissa om goed te kunnen slapen en dat hielp.

De zondag brak aan en we moesten weer betalen om Zambia weer in te komen. Weer een heel gedoe. We moesten nog lang wachten voordat we vertrokken en Marissa probeerde nog wat te slapen. Het meisje zat weer naast mij, maar haar moeder was nergens te bekennen. En toen vertrokken we (in topsnelheid). Het meisje keek geschrokken op en keek uit het raam. Ik probeerde zo snel ik kon naar voren te lopen over het hindernisparcours(alle tassen, koffers, dozen, zakken enz.). Ze stopten meteen en na even te wachten zagen we de moeder naar de bus rennen. Ze had het zweet op haar hoofd staan van het rennen (ze zijn het hier namelijk niet gewend om door te lopen en al helemaal geen rennen).

We vervolgende onze weg en kwamen rond 1u aan in Kapiri Mposhi en namen daar een taxi naar Mpongwe. Daar arriveerde we rond 2u en gingen snel naar bed.

Wat een fantastisch avontuur. We hebben nog veel meer dingen meegemaakt dan wat hier staat beschreven, maar het is al uitgebreid genoeg.

Heel veel groetjes,

Remco en medereiziger Marissa

De echte Afrika week van Rick en Jordi & de laatste dagen voor het afscheid!

Hee Lieve Mensen,

Mijn verhaal zal verder gaan, waar Rick zijn verhaal is gestopt. Afgelopen week hebben wij er voor gekozen om in Mpongwe te blijven. Achteraf zijn wij erg blij met dit besluit. Een geweldige week, die wij nooit meer zullen vergeten. Wij hebben heel veel bijzondere ervaringen mogen opdoen, die eigenlijk niet in woorden te omschrijven zijn. Echter zal ik het zeker proberen!

Op de maandag was het Independence Day in Zambia. Dit houdt in dat Zambia zijn 47^e verjaardag vierde. Zevenveertig jaar geleden werd dit prachtige land onafhankelijk en dit wordt elk jaar gevierd. Wij hadden de eer om aanwezig te zijn. We zaten eerste rij, waarbij wij een perfect uitzicht hadden over het programma. Sketch, dans en zang werden afgewisseld en dit allemaal in Zambiaanse stijl. Veel beweging, veel vreugde en veel geschreeuw. Tussendoor was er de mogelijkheid om zelf geld te doneren aan een artiestengroep. Als dank daarvoor mocht je dan meedansen met de artiesten. Dat lieten Rick, Leonie en ik ons geen twee keer zeggen. Daar stonden we dan tussen de Zambianen in te dansen, de 500 bezoekers (zo ongeveer) werden helemaal wild: gillen, schreeuwen, juichen. Geweldig dat ze het vonden!

Dinsdag stond onze outreach op het programma. Leonie, een vrijwilligster vanuit Nederland, werkt op de kraamafdeling van het ziekenhuis voor GCMF. Vandaag mochten wij een dagje met haar meelopen. Eerst hebben wij de verschillende kraamafdelingen in het ziekenhuis bezocht. De baby'tjes lijken in het klein net blank! Super om te mogen bewonderen. Vervolgens zijn we in de jeep geklommen en kon onze outreach beginnen. Tijdens deze outreach gaat het ziekenhuispersoneel naar de dorpjes die bijna onbereikbaar zijn. Hierdoor is het voor deze mensen niet mogelijk om naar het ziekenhuis te komen en komt het ziekenhuis naar hen toe. Deze keer met ons erbij! Bij aankomst werd er gelijk gestart: het geven van vaccinaties, voedingsadvies en de kindjes moesten stuk voor stuk gewogen worden. Dit laatste hebben Rick en ik bij alle kindjes mogen doen. In de verschillende papieren moesten wij het gewicht invullen. Hierbij moesten wij ook de groeicurve van de kindjes bijwerken. Dan zie je pas hoeveel kindjes ondergewicht hebben.... Echter was het echt lopende band werk, soms waren zij nog sneller dan dat wij waren! Een unieke ervaring om dit een keer te mogen doen. Verder hebben wij na het wegen nog snel een bezoek gebracht aan een lokaal gelegen basisschool. Hierdoor hadden wij de gelegenheid om een basisschool te bezoeken, die letterlijk in de middle of nowhere lag! Van de buitenkant zag het schooltje er erg mooi uit. De muren stonden rechtop en ramen/deuren waren aanwezig. Op dit gebied hadden wij het op ‘ons' schooltje een stuk minder goed. Echter van de binnenkant viel het schoolgebouwtje zwaar tegen. De schoolborden waren van de muur gevallen en de kinderen zaten op de grond of op een geïmproviseerde bank; een plank met 100 splinters op een paar stenen. Op dat gebied hebben wij erg veel geluk met ‘ons' schooltje. Eigenlijk is dit onmogelijk om te beschrijven. Dit moet je met eigen ogen gezien hebben.. We hebben overigens 100 foto's gemaakt, maar op geen enkele foto kwam het beeld duidelijk naar voren, zoals wij dit onder ogen hebben gezien.

Woensdag stond er een bezoek gepland aan een privé school. Dit is het schooltje van Mister Kalima, de chairperson van GCMF. Bij aankomst werden wij ontvangen in zijn kantoortje. We mochten hier zelf kiezen in welke groep wij een dag zouden willen meelopen. Rick koos voor Grade 5, aangezien hij op deze manier een goede vergelijking kon maken met zijn ‘eigen' Grade 5. Grade 6 hadden ze niet, waardoor ik voor Grade 3/4 koos. Aangezien ik in Nederland mijn LIO ga lopen in een combinatieklas, leek het me leuk om eens een combinatiegroep in Zambia mee te maken. Hierdoor kon ik dit weer vergelijken met Nederland. Bij binnenkomst in de groep werd ik gelijk hartelijk ontvangen door de groepsleerkracht. Hij legde mij een aantal organisatorische zaken over de groep uit en gaf mij vervolgens gelijk de boeken. Hij zou het erg leuk vinden als ik ook een les gaf, aangezien hij hier ook verschillende dingen uit kon leren. Uiteraard geen probleem, maar bij het zien van het onderwerp gingen mijn gedachten wel alle kanten op. Je moet je voorstellen; de kinderen uit Grade 3/4 zijn ongeveer 9 á 10 jaar. Een van de lessen die ik ging geven, overigens gelijk de eerste les, ging over het onderwerp ‘Onveilige Seks in combinatie met condoomgebruik en zwangerschap'. Nou daar moest ik toch wel even over nadenken... Uiteindelijk ben ik de les gestart met tekeningen over eidelingen, gesprekken over een condoom en de uitleg van het begrip ‘Onveilige Seks'. Mijn dag kon uiteraard niet meer stuk. Echter merkte ik het enorme verschil met mijn eigen stageschool. De kinderen zagen er allemaal heel verzorgd uit, hadden alle schoolmaterialen bij zich en spraken erg goed Engels. Een dergelijk theoretische les zou ik, jammer genoeg, in de klas van Remco en mij nooit kunnen uitvoeren. Het verschil tussen een privé school en een overheidsschool: Geld.. Voor een privé school moet er schoolgeld betaald worden. Dit hoeft bij een overheidsschool niet, waardoor alleen kinderen uit welgestelde familie het zich kunnen veroorloven om een privé school te betalen. Op de foto's is ‘het mormel van Mpongwe' te bewonderen. De reden: ze praat altijd in de ‘I want....' Vorm. Denk hierbij aan: I want nail polish, I want picture, I want water, I want balloon. En ja: al deze vormen zijn al voorbij gekomen! Echter lacht ze wel altijd, wat haar ook weer erg leuk maakt! Rick en ik hadden allebei een geweldige dag gehad. Echter misten wij onze ‘eigen' kinderen wel al enorm!

Aangekomen op de donderdag; vandaag zouden wij met Tine en Mr. Kalima naar Ndola gaan. Eindelijk konden wij de schoolboeken gaan kopen!!! Nadat wij heerlijke Nshima hadden gegeten, verschillende spullen hadden gekocht en de auto hadden laten repareren, gingen wij eindelijk naar de boekenwinkel. Aangekomen in de boekenwinkel lag er uiteraard nog niks klaar; Zambian Style. Samen met de manager heb ik alle boeken uit het rek gehaald en verzameld. Het resultaat: 328 schoolboeken!!!! Je zult wel kunnen bedenken hoe de vloer van de boekwinkel eruit zag. Daarna nog snel naar een supermarkt, hoewel snel kan je het niet noemen. Er vond een stroomuitval plaats, waardoor wij niet verder mochten winkelen. We moesten op een plek verzamelen en wachten totdat de stroom het weer deed. Na een tijdje te hebben gewacht, hebben wij de boodschappen afgerond en hebben wij ons naar de auto verplaatst. Toen stond ons de volgende verrassing te wachten: Regen......... Het regenseizoen was duidelijk begonnen. We stonden in het water tot aan onze enkels. Fijn als je de teenslippers aan hebt. Vervolgens snel de auto in gesprongen en zeer voldaan teruggekeerd in het guesthouse.

Vrijdag zijn wij naar Sweety Village geweest. Dit is een dorpje met maar liefst 50 weeskinderen. Door verschillende vrouwen worden de kinderen in dit dorpje opgevoed. Aangekomen in het dorpje waren er maar 7 kinderen. Echter werden het er al snel heel veel meer. Samen met de kinderen hebben we verschillende activiteiten gedaan; liedjes zingen, bewegen op muziek, gymlesje. Het kon niet op!! Als laatste hebben wij de voetbaltruitjes overhandigd. De kinderen vonden het helemaal te gek!!!

Zaterdag en zondag hebben wij helemaal niks bijzonders gedaan. In het zwembadje gelegen met de tijdschriften van Kirsten, aan school gewerkt en de kamer eens goed opgeruimd! Dit was ook wel even echt nodig, al zeg ik het zelf. Zondag was Rick niet lekker, waardoor ik heel goed voor hem gezorgd heb. Denk hierbij aan eten op bed, iets te drinken wanneer het belletje luidde (figuurlijk uiteraard) en mijn glimlach op zijn best haha! In de avond ging het gelukkig alweer een stuk beter met Rick! Zondag in de nacht kwamen Remco & Marissa weer aan in het guesthouse. Ondertussen waren wij ver in dromenland te vinden, waardoor wij ons ‘pas 'in de morgen weer hebben verenigd. Onderling alle geweldige verhalen uitgewisseld; het leek wel alsof we ons een jaar niet gezien hadden haha. Rick en Marissa zijn in alle vroegte naar stage vertrokken, aangezien hun school wel gewoon les zou hebben. Jammer genoeg was dit uiteraard niet het geval. Net als Remco en mij hadden zij ook nog altijd geen les vanwege de examens van de oudste groepen. We hebben dan ook een ‘relax' dagje ingepland. Niet veel bijzondere dingen gedaan, maar wel lekker bijgekomen van onze bijzondere week!

Dinsdag zijn wij weer vol vreugde opgestaan om ons naar stage te verplaatsen. Remco en ik hadden eens een keer geluk met het openbaar vervoer. Het busje stond gelijk voor ons klaar en reed in een stuk door richting onze school. Aangekomen vonden wij het te gek om de kinderen te zien en de kinderen vonden het weer te gek om ons te zien. Althans dit was wel aan hun gezichtjes af te lezen! Aangezien wij voor het eind van de week weer toets resultaten moeten hebben (hier kwamen ze gelukkig weer erg op tijd mee), zijn wij hier mee gestart. Veel tijd neemt dit in beslag, aangezien de kinderen de toetsen eerst allemaal zelf moeten overschrijven. Ondertussen hebben Remco en ik de planning van de laatste dagen gemaakt. We wilden nog zoveel doen, maar zo weinig tijd. Verder hebben we aan ons onderzoek gewerkt. Plotseling las ik een verslag, waarbij ik even twee keer moest ademhalen. Ik heb Remco erbij geroepen en samen hebben wij het nog een keer gelezen. Blijkbaar was een kind uit onze klas afgelopen jaar zwanger geweest. Dan schrik je toch wel even.... In de middag hebben we nog met de kinderen gedanst en verschillende lessen gegeven. Na school zijn wij op huisbezoek geweest bij James. Hij had van tevoren aangegeven dat hij 1 uur en drie kwartier naar school moest lopen. Gelukkig viel dit erg mee!! Na een half uur kwamen wij aan op bestemming, hier was een andere leerling uit onze klas ook te vinden. We werden gelijk hartelijk ontvangen en hebben hier een poosje met de moeders gesproken. Toen wij het dorpje verlieten vroegen zij ons nog om ons adres, zij zouden ons graag iets toesturen als wij weer in Nederland waren. Erg leuk! De huisbezoeken zijn in ieder geval geweldig om mee te maken. In de afgelopen week heb ik verschillende dingen meegemaakt tijdens deze huisbezoeken. Zo kreeg ik een uitgebreide lunch voorgeschoteld, maar het bijzonderste was nog wel het volgende; een vader bedankte mij en Remco uitgebreid voor onze inzet. Hij was zo blij met ons, waardoor hij bijna voor mij op de knieën ging. Hij smeekte mij bijna of wij niet langer konden blijven, aangezien dat zoveel beter zou zijn voor zijn zoon. De drempel van Engels praten was voor zijn zoon een stuk lager geworden. Vooraf durfde hij geen Engels te praten en snapte hij er nauwelijks iets van. Nu wilde hij alleen nog maar Engels praten en ging het ook een heel stuk beter. Uiteraard waren wij super trots op dit compliment, daarnaast brak het persoonlijk mijn hart wel een beetje. Je kunt immers niet aan de wensen van deze man voorzien en ondertussen weten wij wel hoe het verder zal gaan met de kinderen op het Engelse gebied. 's Avonds hebben wij weer lekker gegeten. Remco had heerlijk gekookt en Rick, Marissa en ik deden daardoor de afwas. Plotseling kwam Rinus weer tevoorschijn; nou dan heb je de drie juiste bij elkaar. Snel hebben wij Prince geroepen; de guart van het complex. Hij kwam met een bamboestok om Rinus onder het keukenblok vandaan te krijgen. Wij stonden 3 meter verder in de deuropening vol spanning te kijken. Plotseling kwam Rinus onder het keukenblok vandaan en uiteraard kwam hij onze kant op gerend. Nou het vervolg hiervan was een hele toneelvoorstelling. Schreeuwen dat we deden en rennen als de gekste. Tafels werden bijna omver gelopen en onderling duwden we elkaar ook alle kanten op. Het resultaat: lachbui nummer 4934972497510!!!

Woensdag stond een bijzondere dag op het programma: het overhandigen van de schoolboeken. Aangekomen op school zijn wij allereerst weer gestart met de verschillende Assessments. Dit waren de laatste van dit blok! Na het laatste Assessment was het pauze en vervolgens vond de uitreiking van de boeken plaats. In totaal 328 schoolboeken die wij door de hulp van sponsoren en begunstigers hebben kunnen bekostigen. Nogmaals onze dank hiervoor! Daarnaast zullen er nog boeken bijkomen, omdat deze op het moment niet beschikbaar waren. We werden bedankt door middel van een optreden en weten heel goed wat wij hiermee bereikt hebben. Na de uitreiking hebben wij nog een Creative and Technology les gegeven. Hiervoor hadden Remco en ik beide een individuele opdracht ontworpen, waardoor wij iets mee terug naar Nederland kunnen nemen. Remco heeft de kinderen in een boekje laten tekenen, ikzelf heb de kinderen verschillende onderdelen van een geheel laten maken. Een van deze dingen was het onderling ‘My wish for the futher is...'. De antwoorden hierop waren erg aandoenlijk. De wensen waren erg variërend, maar voor ons ‘westerlingen' erg bescheiden. Denk hierbij aan; ‘My wish is to get a football', ‘My wish is to get a bicycle ', ‘My wish is to go to school' enzovoorts. Toen realiseerde ik mij pas echt hoe goed dat ik het heb.

Morgen is het zover; onze laatste stagedag.... Alle vier zijn wij blij om weer naar huis te gaan. Het vooruitzicht van afscheid nemen van de kinderen, valt ons allemaal erg zwaar. Het zal een bijzondere, mooie, verdrietige dag worden. Een dag die wij, net als deze hele reis, nooit meer zullen vergeten. Inmiddels hebben wij de afscheidscadeautjes allemaal gemaakt. Tijdens het knutselen kwamen de verschillende tranen al tevoorschijn. Een emotioneel moment zal het morgen zeker gaan worden. De foto's van de knutselwerkjes, van deze week en van het afscheid zullen zeker snel volgen.

Nog een weekje en dan zijn we weer thuis. Tot snel allemaal!

Liefs, Jordi  & uiteraard ook de rest!

P.s. Voor de mensen die erop gewacht hebben; het stuk over HIV/Aids zal een volgende keer zeker aan bod komen. Door de enorme drukte ben ik al blij dat ik jullie heb kunnen vertellen wat wij afgelopen week gedaan hebben! Sorry daarvoor, maar jullie zullen het wel begrijpen!

Weer een weekje voorbij!

Hee lieve lezers!

Hier weer een volgend verhaal! Na een weekje wachten is het weer zover:D

Maandag begonnen we weer vol goede moed aan de stageweek. Marissa en ik gingen weer liftend naar Chipese, terwijl Jordi en Remco in alle vroegte naar Kabumba vertrokken. Ik ben vandaag weer verder gegaan met de rekenles met verschillende niveaus. Ik zal even uitleggen hoe dit precies in zijn werk gaat.

Ik heb het afgelopen half jaar stage gelopen in het speciaal onderwijs, daar werken de kinderen allemaal op hun eigen niveau. Nu wilde ik dit ook hier in Zambia gaan invoeren.

Op basis van een rekentoets heb ik 3 niveaugroepen gemaakt; Roze (kinderen die nog veel moeite hebben met rekenen), Geel( de kinderen die gemiddeld scoren, rond een zesje) en Blauw(de sterke rekenaars). Ieder kind heeft van mij dus een gekleurd kaartje gekregen zodat het voor de kinderen en voor mij duidelijk werd wie in welke niveaugroep zit. Voor iedere rekenles schrijf ik dus drie kolommen op het bord met sommen per niveau. Zo werken alle kinderen op hun eigen niveau. Wat de kinderen hier prettig aan vinden is dat de mogelijkheid bestaat dat ze door kunnen groeien naar een hoger niveau. Als ik zie aan de opdrachten dat een kind met een geel kaartje altijd zijn/haar sommen goed heeft dan mag deze de volgende les op een blauw niveau gaan werken. Dit is een enorme stimulans voor ze.

Maandag in de pauze gebeurde er iets waar ik heel erg van schrok. Er kwam een meisje uit Grade 5 naar mij toe, ze had krassen in haar gezicht en vertelde dat een jongen uit Grade 5 haar had gekrabd, en niet zo zuinig. Ik ben naar hem toegegaan en hij heeft mij uitgelegd wat er was gebeurd. Maar aangezien ik het verhaal van twee kanten wilde horen vroeg ik ook aan haar wat er precies was gebeurd. Dit kon zij mij niet duidelijk uitleggen in het Engels, vandaar dat ik besloot om naar de Senior Teacher te gaan met de kids. Na een lang verhaal zei de Senior Teacher tegen mij; ‘ Rick, I'm gonna beat him!' Hier schrok ik erg van, want vorige week werd ons namelijk verteld dat slaan verboden was op onze school. met betraande ogen keek de jongen mij aan. Ik voelde me zo schuldig! Ik ben meteen naar Marissa gegaan, zij zat binnen. Huilend vroeg ik of ze mee naar buiten wilde komen, het voelde alsof ik een fout had gemaakt. Toen we weer buiten kwamen ( ik inmiddels ook met betraande ogen) had de Senior Teacher al een dunne stok in de handen. Met twee tikjes tegen de wangen van de jongen maakte ze duidelijk dat hij fout was geweest. Vervolgens volgden een paar tikken tegen de kuiten van hem.

‘Gelukkig' bleef het hierbij. Ik heb de jongen bij me geroepen en we zijn een stukje gaan lopen. Ik heb hem uitgelegd dat hij fout was geweest, maar dat ik dit anders had aangepakt. Hij vertelde me dat ik er niks aan kon doen, hij was het zelf schuld. Na een goed gesprek waarin we uiteindelijk weer allebei konden lachen zijn we de klas ingegaan en verder gegaan met de rest van de dag.

Na school gingen Marissa en ik op huisbezoek bij Enerst. Laat dit nou net de jongen zijn die pech had in de pauze. Inmiddels was hij weer opgeknapt en liep hij vrolijk met ons naar zijn huis. Het was voor mij de tweede keer dat ik bij hem thuis kwam, de eerste keer kreeg ik namelijk een kip (You remember?).

Toen Marissa en ik aankwamen kregen we gelijk een mooie stoel en twee hardgekookte eieren per persoon. We hebben de familie uitgelegd wat ‘eiertitsjen' was en ook voorgedaan. Dat was wel grappig om te zien uit zij hierop reageerden!

Na een klein uurtje hielden wij het voor gezien. Wat zijn huisbezoeken toch geweldig. Je komt zoveel te weten over de kinderen. Hoe wij worden ontvangen, als de president, dat is iets wat je in Nederland niet meemaakt. Ik heb afgesproken dat ik op de laatste dag van ons op school (4 november) nog eens langs zal komen met mijn laptop om foto's te laten zien van Nederland en om afscheid te nemen.

Jordi en Remco zijn deze week ook op huisbezoek geweest. Zij moesten alleen iets verder lopen dan Marissa en ik. Jordi was deze week bij een jongen thuis en hij had een super gesprek met hem en zijn vader. Zijn vader vertelde dat hij zo blij was met hen omdat zijn zoon nu niet meer bang was om Engels te spreken. De drempel voor hem was kleiner geworden. Hij bedankte Jordi heel hartelijk en vroeg of hij niet langer hier kon blijven. Nou als dat kon, dan deden we dat!

Jordi en Remco hebben ook deze week de voetbalshirts gegeven aan de kinderen. de voetbalshirts die wij gesponsord hebben gekregen van RKVV Voerendaal! Wij hebben hierbij drie verdelingen gemaakt; een deel gaat naar de stageschool van Remco en Jordi, een deel naar die van Marissa en mij, het laatste deel is voor Sweety Village. Dit is een dorp voor weeskinderen. Hier gaan wij binnenkort naar toe, daar horen jullie snel over! De kinderen gingen helemaal uit hun dak! Als je zag hoe blij de kinderen waren, dat doet je zo goed! Zo dankbaar zijn deze kinderen.

Marissa en ik hebben de dinsdag en woensdag geen lessen gegeven. Wij hebben twee dagen geverfd. Voor iedere school aan de straatkant staat namelijk een groot wit bord met informatie over de school. Ons bord was nog leeg en ons werd gevraagd of wij dit wilden doen. Nou, met alle plezier!

Tijdens het verven stonden er tientallen kinderen om ons heen om te kijken naar ons kunstwerk. In de pauze kwam er een leerkracht ons meehelpen, maar na vier letters verven zei ze tegen ons; I'm tired now! Toen moesten wij wel even lachen, ze zijn niet zo fanatiek hier haha!

Na twee dagen verven waren wij bijna klaar. We moesten nog een paar woorden, maar onze verf was op! Dus besloten we om volgende week verder te gaan. Wij gingen onze emmers en kwasten schoonmaken bij de waterpomp. Maar op dat moment had de hele school de taak gekregen om de school te poetsen, de planten te verzorgen en de wc's schoon te maken. Dit moet één keer in de week gebeuren. Iedereen kwam water halen bij de waterpomp en Marissa en ik kregen een briljant idee à EEN WATERGEVECHT! Met veel plezier maakten wij de kinderen nat en zij wisten niet wat hen overkwam. Wat hebben we een lol gehad en veel gelachen met ze. Wij vonden dat dit voor een keer niet erg was. Het was namelijk 34 graden en de kinderen moesten een uur lang poetsen in de brandende zon. Nu hebben wij voor wat afleiding gezorgd en het was fantastisch!

Donderdag hebben Marissa en ik een paar van onze spullen meegenomen die gekocht waren van het sponsorgeld. (denk hierbij aan woordenboeken, gekleurd krijt, kennisboeken en verf. Toen we dit gaven aan de kinderen gingen ze allemaal op hun knieën zitten en riepen ze in koor; ‘ Thank you very much, Thank you very much'. Hier kregen wij uiteraard weer een brok van in onze keel! Ja mensen we zijn best emotioneel aangelegd!

Op de stageschool van Remco en Jordi was het een gezellige boel.  Zij hadden driftig gebrainstormd over wat zij de laatste week gingen doen met de kinderen. Aangezien de kinderen hier zo'n soepele heupen hebben besloten ze om de kinderen een Zambiaanse dans te laten instuderen zodat ze deze kunnen optreden.

Ze hebben hier donderdag al mee geoefend. Het leverde hilarische taferelen op! Alle kinderen gingen uit hun dak. Ze zongen uit volle borst en de danstechnieken deden niet onder voor de kandidaten van ‘ So you think you can dance'! Dat belooft heel wat voor de afscheidsdag!

Wat wij ook op de donderdag te horen kregen was dat er volgende week geen les zal zijn. Dit sloeg wel even in als een baksteen. Wij hadden ons zo verheugd op de laatste twee weken stage met de kinderen. Maar omdat Grade 7 ( de schoolverlaters) examens hebben volgende week en zij alle lokalen nodig hebben, zijn er geen lessen.

Wij vertelden aan de kinderen dat wij dus nog maar 4 dagen in de klas zullen zijn. Je had de gezichten moeten zien van de kinderen. Wij vinden het een heel dubbel gevoel met z'n vieren om weg te gaan. Aan de ene kant wil je zo snel mogelijk naar huis om je familie en vrienden weer te zien. Maar aan de andere kant wil je hier blijven vanwege de kinderen op school. Zij geven mij een reden om absoluut nog eens terug te komen hier. Om te zien hoe zij zijn gegroeid in hun ontwikkeling en hoe het met ze gaat!

Nu wisten we dus dat we volgende week geen lessen zouden hebben en dus een extra weekje vrij. Marissa en Remco grepen deze kans aan om hun spullen te pakken en voor een week naar Tanzania te vertrekken. Hier komt vast nog een verhaal over als zij terug zijn!

Vrijdag zijn Jordi en ik naar Luanshya geweest om onze paspoorten te verlengen en boodschappen te doen voor ons twee voor komende week. Toen we terugkwamen werd Jordi niet lekker. Hij had 7 keer overgegeven en had erge buikpijn. Dit heeft tot zaterdagavond geduurd. Gelukkig had hij een goede verzorger, genaamd Rick, die hem voor de nodige Cup a soupjes en mokken thee heeft voorzien haha! Nu is hij weer helemaal hersteld gelukkig!

Vandaag(maandag) is het Independence Day hier in Zambia. De mensen hier in Zambia vieren vandaag de 47^e verjaardag van Zambia. Heel Mpongwe kwam samen wij Mpongwe Basic School om dit te vieren. Wij gingen er natuurlijk ook heen met z'n allen. Alle muzundu's samen haha! Het was één groot feest met allemaal optredens, variërend van dans, zang en drama. Wij zaten op de eerste rij dus wij hadden een goed zicht op al het moois.

Als je een optreden mooi vond kon je geld gaan geven aan ze. Maar als je dit ging doen moest je wel mee dansen met ze! Dat vonden Jordi, Leonie en ik een goed idee. Vol goede moed liepen wij dansend naar de dans/trommelgroep waarin een man meedanste met 1 been (RESPECT)! Het hele publiek werd helemaal gek toen ze ons zagen dansen. Ze gingen helemaal uit hun dak! Dat gaf ons echt een kick en wij schudden al onze Afrikaanse dansmoves eruit die we wisten. GE-WEL-DIG!

Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte van de afgelopen week. Hopelijk hebben jullie het met veel plezier gelezen!

Tot de volgende keer!

Groetjesss Rickk & The Group!

Alweer onze 6e week hier in Mpongwe

Afgelopen woensdag was het dan tijd voor onze derde stagedag van deze week. Rick en ik liftten weer richting Chipese en gingen flink aan de slag. Rick gaf vandaag een rekenles op drie niveaus, waardoor de leerlingen allemaal op hun eigen niveau konden werken. Met zoveel leerlingen is dat een hele klus, maar het ging hem goed af. Nakijken doen we altijd samen, want dat is in je eentje zoveel werk!

Tijdens mijn Engels-les werd weer eens duidelijk hoeveel problematieken er hier rondom het leesonderwijs aanwezig zijn. Enkele leerlingen konden nog niet eens een woord van het bord af lezen. Dit is hier gewoon echt een groot probleem. Na de pauze stond er een ‘PTA-meeting’ gepland. Er waren ongeveer 30 ouders aanwezig en 6 leerkrachten (inclusief Rick en ik). We hadden deze vergadering georganiseerd, omdat nog niet alle ouders het afgesproken bedrag betaald hebben. Het is namelijk de bedoeling dat de ouders een gedeelte betalen en GCMF de rest. Zo is het nieuwe klaslokaal te realiseren. We hebben ons deze vergadering goed laten horen. Ik vond het namelijk belangrijk dat de ouders zich realiseerden dat het belangrijk is dat we samenwerken. En dat het geld wat zij geven voor de toekomst van hun eigen kinderen is. Gelukkig werd dit allemaal goed opgenomen. Toen we na school naar huis liepen stopte er een meneer naast ons en zei: ‘Thank you so much for helping us. May God bless you’. Kijk, dit zijn nou de kleine dingetjes waar ik het voor doe. Het feit dat iemand zo gelukkig is dat wij hier komen helpen, geeft zo’n geweldig gevoel…

Na school hebben we allemaal op onze kamers aan school gewerkt en gerelaxt. Vandaag was het Rick’s beurt om te koken en we kregen lekkere aardappeltjes, witte bonen in tomatensaus en vissticks voorgeschoteld, jammie!

Donderdag was het alweer tijd voor de laatste stagedag van deze week. Vandaag ben ik aan de slag gegaan met een coöperatieve werkvorm in de klas: Mix en Koppel. Dit is een manier van lesgeven waarbij d.m.v. een leuke activiteit de gekozen leerstof wordt aangeboden. Het was hier voor het eerst dat er zoiets met de leerlingen gedaan werd. Het was een heel gedoe om dit met 76 kids te doen, maar wel erg leuk! Zelfs onze mentor, Mr.Changongo was er erg over te spreken. Hij wilde er graag meer over weten en ik zal hem komende week dan ook het één en ander hierover gaan uitleggen. Hopelijk maakt hij dan ook de andere leerkrachten enthousiast. Na stage zijn Rick en ik op huisbezoek geweest bij een leerling uit onze klas: Goodson. Een ongelooflijke schat! We werden warm welkom geheten door zijn moeder, tante, oma en zusjes. Een supergezellig huisje bleek zijn thuis te zijn. We mochten binnen ook een kijkje nemen. Het was heel bijzonder om te zien hoe onze leerlingen nu eigenlijk leven. Goodson liet ons zijn kamer zien die hij moest delen met zijn 5 zusjes. Het was er niet groot, maar wel warm. Ze leken allemaal erg gelukkig en dat is het allerbelangrijkste.

Vrijdag zijn Rick, Remco en ik naar Luanshya gegaan om even wat te shoppen en boodschappen te halen. Jordi kon helaas niet mee, omdat hij nogal ziekjes was. Het was erg gezellig om lekker door het stadje en over de marktjes te slenteren. Na de boodschappen zijn we thuisgekomen en hebben Remco en ik ons snel omgekleed. Na de nodige rek-en-strek oefeningen was ook Tine klaar en konden we vertrekken voor onze eerste jog-rondje. Met zijn drietjes renden we hier door Mpongwe. Het was heerlijk om weer eens even iets aan beweging te doen. Als we thuis zijn beginnen we weer aan onze eigen sporten (dansen en voetbal) en dan kunnen we wel weer wat conditie gebruiken. Het was gelukkig al aan het schemeren, dus met deze temperatuur was het goed te doen. Desalniettemin was het toch best zwaar na zo’n lange tijd niks te hebben gedaan. Eenmaal thuis hebben we ons gedoucht en in de avond met z’n 4tjes verschillende spellen gedaan waar de nodige lach- en buikspieren voor nodig waren. :)

Zaterdag stonden we rond 10.00 uur op, aten we een ontbijtje en maakten we ons klaar voor een werkdagje. Vandaag gingen we bij Chipese (stageschool Rick & Marissa) het alfabet op de muur schilderen. Na het afmeten en schetsen konden we dan eindelijk met het schilderen beginnen. De kinderen die in omringende dorpjes wonen kwamen allemaal aan het raam kijken wat we aan het doen waren. Rond 16.00 uur legden we de kwasten neer en keken we tevreden naar het resultaat. We zijn heel erg benieuwd wat de kinderen er maandag van vinden! In de avond hebben we weer met de hele groep spelletjes gespeeld, een gezellige boel hier!!

Vandaag was dan echt officieel een rustdag. Rick, Jordi en ik bleven hier. Remco ging op pad. Hij is vandaag naar Prisca, een meid die hij enkele weken geleden in de bus heeft leren kennen. Nu ik dit verhaal aan het typen ben is hij nog niet terug, dus jullie zullen nog wel te horen krijgen hoe hij het heeft gehad. Wij hebben vandaag aan school gewerkt en Rick en ik hebben nog even in het zwembad genoten. Vanavond is het weer ‘jogging-time’ en weer op tijd naar bed. Morgen begint immers weer onze 6^e stageweek!

Tot gauw!

 Liefs, Marissa en de rest van de club

Nog een maand te gaan..

Lieve Luitjes,

Inmiddels zijn wij weer gestart met onze stage. Na een heerlijke vakantieweek kunnen wij ons nu weer concentreren op de dagelijkse gang van zaken binnen een klaslokaal. Ik zal jullie gaan vertellen wat wij nog in onze vakantie hebben gedaan en daarnaast ook over onze opstart in de klas na deze vakantie.

Woensdag was het zover; wij zouden Mpongwe voor een aantal dagen gaan verlaten om een bezoek te brengen aan het Kafue National Park. Vroeg in de morgen stonden wij op en na even te moeten opstarten, zijn wij onze reis begonnen richting Lusaka. Rick, Jordy en ik lagen hierbij vier uur achter in de jeep. Het lijkt een eeuwigheid, maar na al onze reizen hier in Zambia voelt dit toch maar heel kort. Aangekomen in Lusaka hebben wij allereerst onze spullen neergezet. Vervolgens zijn Marissa en haar ouders vertrokken richting Manda Hill. Dit is het grote winkelcentrum in Lusaka. Een winkelcentrum waar menig shopverslaafde vrouw nog heel erg jaloers op is!! Remco, Rick en ik zijn allereerst naar het busstation vertrokken. Hier wilde wij de kaartjes gaan reserveren voor de bus van donderdag. Zoals altijd was het busstation weer even hectisch. Echter kennen wij inmiddels verschillende zinnen uit de lokaal gesproken taal. Hierdoor konden wij makkelijk zeggen: ‘Awe’ en ‘Mwa-umfwa?’. In de Nederlandse taal gewoon: Nee en Begrepen? De opdringerige Zambianen vonden het apart dat wij blanke deze woorden zo vloeiend konden praten en lieten ons hierdoor ook lekker met rust. Vervolgens zijn wij ook richting Manda Hill vertrokken en hebben wij ook het winkelcentrum verkent. Voor degene die nieuwsgierig zijn over wat wij hebben gekocht; kom ons op 10 november ophalen op het vliegveld, dan kan je het zien! Nadat wij nog voor verschillende sponsormaterialen hebben gezocht, zijn wij mannen lekker gaan eten bij ‘Chicago’s’. Een exclusief restaurant met overheerlijke gerechten. We zijn gestart met een cocktail en vervolgens hebben we uitgebreid gegeten. Als voorgerecht hadden wij slakken. Als hoofdgerecht had Remco de scampi’s met inktvis. Rick en ik hadden de souvlaki met tzatziki. Een overheerlijke maaltijd, maar op dat moment ga je er toch anders naar kijken. Wij weten inmiddels hoe het harde leven van Afrika eruit ziet. Mensen wonen in hutjes en zijn blij met alles wat zij zich kunnen veroorloven. Voor ons was deze maaltijd in een restaurant voorheen de gewoonste zaak van de wereld. Echter waardeerden wij deze maaltijd door onze ervaring alleen nog maar meer. Hierdoor merkten wij al wat deze reis zou losmaken bij onszelf. Inmiddels was het alweer donker geworden. Wij zijn weer vertrokken richting het backpackershostel en hebben daar nog even buiten gezeten.

De volgende dag stond onze reis naar Kafue National Park op het programma. Eerst hebben wij afscheid genomen van Tiny en Karel, de ouders van Marissa. Zij zijn inmiddels vertrokken naar Zuid-Afrika om daar hun vakantie af te maken. Wij vertrokken met de bus richting Kafue National Park. Een reis van ongeveer vier uur. Aangekomen in het park werden wij al opgewacht door onze gids. Hij bracht ons met de jeep naar onze verblijfplaats. Gelijk viel ons op dat er geen enkele hekken te vinden waren. We hebben onze tent opgezet en vervolgens zijn Remco en ik een rondje gaan lopen. Op nog geen twintig meter afstand van onze tent hadden wij uitzicht op de Nijlpaarden. Deze zouden in de nacht uit het water kunnen komen en zo langs onze tent kunnen lopen. Dat idee was best nog wel angstaanjagend. We hebben vervolgens lekker gegeten en met een fles wijn rond het kampvuur gezeten. Toen was het tijd om te gaan slapen…… Met z’n vieren lagen we in de tent. Daarnaast lagen onze backpacks er ook nog gezellig bij. Met het geluid van de nijlpaarden, olifanten en leeuwen op de achtergrond zijn wij lekker gaan slapen. En toen was het plotseling half 5 in de ochtend. Rick maakte mij wakker en vertelde mij dat hij erg nodig naar de wc moest. Mij leek het geen goed idee om met z’n tweeën naar buiten te gaan met alle dieren om ons heen, waardoor ik ook Marissa wakker maakte. Marissa vond het op haar beurt geen goed idee om met z’n drieen naar buiten te gaan en maakte Remco wakker. Alle vier waren wij ontwaakt en konden wij naar buiten voor een plasje. Uiteraard hebben wij elkaar ondertussen helemaal gek gemaakt, waardoor wij plotseling alle vier erg nodig moesten plassen. De tent werd rustig open gerist en er werd in het donker gezocht naar wilde dieren. In een ruit opstelling liepen wij naar buiten. Vervolgens maakten wij een driehoek opstelling. De eerste mocht in de driehoek opstelling gaan plassen. Vervolgens de tweede, de derde en uiteindelijk ook de vierde. Vervolgens snel de tent in gerent. Hilarische momenten waren het vervolg hierop.

Na nog een uurtje slaap konden wij alweer opstaan. Om half 7 zou onze eerste safari namelijk beginnen. Dit was een boottochtje over de Kafue-river. Een mooie plek met veel flora, jammer genoeg niet erg veel fauna. Na onze safari in Chobe, die overigens helemaal geweldig was, waren wij eraan gewend geraakt om erg veel dieren te zien. Uiteraard is dit zeker niet altijd het geval. Na deze safari zijn wij lekker gaan ontbijten en hebben wij ons teruggetrokken op onze kampeerplek. Hier hebben wij lekker in het zonnetje gelegen. Best een raar idee; je ligt op je handdoek in de zon, terwijl er plotseling een leeuw zou kunnen langslopen. Na onze lunch stond de tweede safari op het programma. Dit was een gamedrive. Met een prachtige zonsondergang hebben wij het Kafue National Park verkend. Overigens hebben wij maar een heel klein deel kunnen bezoeken. Het park is namelijk ongeveer even groot als heel Nederland. Dit is heel raar om te beseffen. Nadat de zon was ondergegaan, hebben wij onze tocht vervolgt in het donker. Jammer genoeg hebben we geen grote, bekende dieren mogen bewonderen. Echter hebben wij wel heel veel verschillende soorten kleine, onbekende dieren mogen bewonderen. Aangezien natuurslim niet echt bij mij past, oftewel de naturalistische intelligentie van de meervoudige intelligenties, zeggen dierennamen mijzelf niet zo veel. Een kat is voor mij een kat, ook al heb je daar weer honderden soorten in. (overigens een erg leuk voorbeeld van mijzelf haha) Remco zal in zijn volgende verslag hier vast meer over vertellen. Hij heeft hier namelijk veel meer verstand van dan ik. Zo maken wij optimaal gebruik van elkaars slimheden. Voor de mensen die geen onderwijskundige achtergrond hebben: in het voorgaande stuk zat een stukje literatuur. Ja, dat krijgen wij ook op de Pabo! Teruggekomen op onze accommodatie hebben wij gegeten en vervolgens zij wij lekker gaan slapen.

De volgende ochtend stond onze laatste safari op het programma. Eigenlijk wilde de gids om half 6 vertrekken. Dit vonden wij toch weer net iets te enthousiast. Wij besloten daarom ook om rond half 7 te vertrekken. Een hele poos hebben wij achter leeuwenvoetafdrukken aangereden. Jammer genoeg hebben wij er geen mogen bewonderen. Tussendoor nog geregeld moeten bukken voor rondvliegende takken en verder hebben wij nog verschillende antilopen, wrattenzwijnen, gieren en nijlpaarden gezien. Nadat wij onze tent hadden afgebroken, zijn wij weer aan onze terugreis begonnen. Na vier uurtjes kwamen wij weer aan in Lusaka. Wederom zijn wij lekker gaan eten bij Chicago’s, nu gezellig met ons vieren. Daarnaast hebben wij nog boodschappen gedaan in de plaatselijke supermarkt. Een enorme supermarkt met 29 kassa’s, die allemaal bezet waren. Dat zegt denk ik wel genoeg over de supermarkt en de bijbehorende medewerkers. In de avond hebben wij nog even buiten gezeten in het backpackershostel en vervolgens zijn wij lekker gaan slapen.

De volgende ochtend zijn wij weer richting Mpongwe vertrokken. Een reis van vier uur in de bus. Bij aankomst gaf dit een heel vertrouwd gevoel. Een heel verschil met de eerste keer toen wij arriveerden. Wij wisten nu precies waar alles lag en waar wij alles konden vinden. We kennen verschillende mensen en de mensen kennen ons. Aangekomen in het guesthouse hebben wij onze spullen uitgepakt, gegeten, onze lessen voor de dag erna bekeken en zijn wij gaan slapen. Dat reizen breekt je op een begeven moment toch wel op, dat merkten wij alle vier wel.

Inmiddels was het alweer maandag geworden. Onze vakantie was voorbij en het dagelijkse leven kon weer beginnen. De heenreis van Remco en mij begon al voorspoedig. De ketting van de fiets vloog er maar liefst vier keer af. Wij waren al een eeuwigheid onderweg en waren ondertussen al bang dat de kinderen misschien naar huis zouden keren. Remco is op een begeven moment in een lokaal dorpje geholpen door een aardige man. Ik ben ondertussen doorgefietst richting de school. Aangekomen op het schoolplein begonnen de kinderen uit Grade 6 uitbundig te juichen. Dat gaf mij een enorm goed gevoel. Bij aankomst in de klas ben ik gestart met een high five rondje en vervolgens kon de dag beginnen. Ik vroeg aan de kinderen wat zij de afgelopen week geleerd hadden. De uitkomst hiervan was teleurstellend. Het enige wat zij behandeld hadden waren de Afrikaanse dieren. Een onderwerp wat de kinderen allang beheersen. De leerkracht van Grade 7 had alle opdrachten op het bord gezet en de kinderen moesten dit zelfstandig maken. Zij hadden hierdoor geen enkele uitleg of persoonlijke begeleiding mogen krijgen. Op dat moment voelde ik me erg machteloos. Zodra Remco en ik zullen terugkeren naar Nederland, zullen deze kinderen dus opnieuw in een gat vallen. Een gedachte waar wij niet te lang bij moeten stilstaan. De komende vier weken gaan wij knallen voor deze geweldige kinderen. Stuk voor stuk bijzondere kinderen die wij heel erg gaan missen. Bij terugkomst in het guesthouse hebben wij aan school gewerkt en heb ik voor ons vieren gekookt. Aardappelpuree, witte bonen in tomatensaus, erwten, een sausje en steak. Alleen had ik deze steak veel te lang gebakken, waardoor het erg moeilijk was om deze te snijden. Lachbuien waren het vervolg. In de avond hebben wij een liedje uitgezocht voor ons optreden. Nee niet voor het Joelfeest, maar voor een plaatselijk optreden. Voor de opening van het community centrum zullen wij alle vier een stukje gaan zingen van een liedje. Hier gaan wij nu dus erg goed voor oefenen. De opening van dit community centrum zal plaatsvinden op onze laatste dag in Mpongwe. Dit zal dus een erg bijzondere dag gaan worden. We hebben de dag afgesloten met toastjes brie, smeerkaas, pesto, leverworst en knoflookboter. Daarnaast lekkere fetakaas en olijven. Deze hadden wij meegenomen vanuit de enorme supermarkt in Lusaka. Heerlijk!!

Na een diepe slaap was het dinsdag geworden. Vandaag zijn Remco en ik liftend naar school geweest. De reden was de hoeveelheid materialen die wij moesten meenemen. Verschillende materialen van het sponsorbedrag moesten naar school vervoerd worden. Denk hierbij aan de wereldkaart, grote vellen papier, kleurpotloden, papier, weetboeken etc. Echter kwam er geen enkele auto langs terwijl wij aan het lopen waren. Uiteindelijk hebben wij een uur gelopen en konden wij de laatste 500 meter liften. Een behoorlijke reis dus. Tijdens de verschillende lessen heb ik met de kinderen gesproken over de afstand van hun huis naar school. Dit is heel gevarieerd. Van 5 minuten lopen tot 2 uur lopen. Onbegrijpelijk, maar toch echt waar. Na een hectische werkdag hebben wij nog met de Senior Teacher gesproken. Wij hebben hierbij onderling besloten om huisbezoeken te gaan uitvoeren. Op deze manier krijgen wij een beter beeld van de thuissituatie van de verschillende kinderen. Inmiddels zitten we allemaal weer in het guesthouse. Het dagelijkse leven is weer begonnen en dit is ook goed te merken. Ik hoop dat ik jullie een indruk heb kunnen geven over onze belevenissen tijdens de afgelopen dagen. Tijdens het volgende verhaal dat ik ga schrijven, zal ik ook aandacht schenken aan mijn onderzoek voor school. Als overkoepelend onderwerp heb ik gekozen voor ‘gezond en redzaam gedrag’, een onderdeel daarvan is de HIV/Aids problematiek. Tijdens mijn volgende verhaal hier dus meer informatie over!

Groetjes, Jordi & de drie stiefzusters

p.s. Lieve Charlotte, nogmaals gefeliciteerd met je birthday!

Het begin van onze 'herfstvakantie'

Hallo lieve lezers, wij hebben deze week ´vakantie´ gehad en zijn weg geweest van woensdag t/m zondag. Vandaar dat jullie een tijdje hebben moeten wachten. Hierover zal Jordi een verhaal gaan schrijven en zo snel mogelijk op de site zetten.

Ik wil nog even terugkomen op donderdag 29 september. Zoals jullie al gelezen hebben waren Jordi en ik woensdag en donderdag alleen in de klas. Het was even wennen om alleen voor de klas te staan, maar het is ons goed afgegaan.

Na school ben ik op huisbezoek geweest bij een jongen uit onze Grade 5, bij Enerst. Ik had hem beloofd om een keer mee te gaan naar zijn huis om te kijken hoe hij woont en om kennis te maken met zijn ouders. Na 20 minuten lopen kwamen we aan bij zijn stenen huis. Dit gaf al aan dat ze niet tot de armste mensen behoorden. Toen we aankwamen werd ik heel hartelijk welkom geheten door zijn moeder. Ze was namelijk al op de hoogte dat ik zou langskomen. Er werd gelijk een stoel gepakt, deze werd schoongemaakt en er werd een schoon dekentje erop gelegd, ook werd mijn tas aangepakt door de oudere broer van Enerst. Eerst kreeg ik een rondleiding. Na het zien van het huis kreeg ik de kippenboerderij te zien. Vervolgens gingen we naar het land, waar ze groente en fruit verbouwden en heb ik de fundering van hun nieuwe huis gezien. Met veel trots lieten ze mij alles zien, het was dan ook echt iets waar ze trots op mochten zijn.

Na de rondleiding gingen we onder de insaka zitten. Dat was het kleine rieten huisje voor hun eigen huis, hier stond het keukentje en ook een bank met wat stoelen. Toen zijn vader thuiskwam begon hij me allemaal vragen te stellen over Nederland, over mijzelf en over Enerst. We hebben gesproken over de vorderingen van Enerst op school. Ik vond het echt een heel fijn gesprek. Ik voelde me dan ook een echte leerkracht die op huisbezoek ging. Enerst zat er helemaal trots bij, het was toch heel wat dat Mr. Rick langskwam. Na anderhalf uur praten en ook lachen moest ik meekomen met Enerst. Hij had een cadeautje voor me. Ik kreeg zowaar een levende kip! Hier moest ik eerst wel even om lachen want ik zag al voor me dat ik met die kip achter op de fiets naar huis moest fietsen. Enerst stelde me gerust, hij zei dat hij mee zou fietsen en de kip bij hem achterop in een mand zou doen. Dat vond ik heel fijn! Na veel bedankjes nam ik afscheid van zijn familie en heb ik ze beloofd dat ik zeker nog een keer terug zou komen. Achteraf hoorde ik dat een kip een duur cadeau is en dat ze het niet zomaar weggeven. Toen voelde ik me toch wel een beetje trots. Het was een hele ervaring, dit ga ik vaker toen!

Het verhaal van de verjaardag van Marissa hebben jullie inmiddels al kunnen lezen, dus mijn verhaal gaat verder met de zaterdag.

Zaterdag zijn wij op tijd opgestaan want vandaag stond er een leuke trip op het programma. We gingen met z'n tienen naar Lake Kashiba. Dit is een heel helder meer op drie kwartier rijden van ons Guesthouse. De voorbereidingen werden in de ochtend getroffen. De geslachte kippen werden gepakt, de komkommersalade werd gemaakt en de aardappelen gekookt. Samen met Jordi, Remco, Leonie en Jordi H zaten wij in de laadbak van de jeep. Het grootste gedeelte gingen wij over een onverharde weg wat niet bevorderlijk was voor onze konten. We vlogen op en neer en heen en weer alle kanten op. Dit leverden voor Tiny een enorme lachbui op, maar zij had makkelijk praten aangezien zij mooi op de achterbank zat geïnstalleerd ;)

Zoals ik al zei, na drie kwartier kwamen wij aan bij Lake Kashiba. We namen onze spullen mee en liepen naar een leuk hutje om te zitten, direct aan het meer. We hadden onze spullen nog niet neergelegd of er kwam al een Canadese man aanzetten. Of wij zo vriendelijk wilden zijn om weg te gaan, het was immers zijn plek. Nadat wij heb hadden duidelijk gemaakt dat dit een vrij stuk natuur was snapte hij het nog niet. Wij besloten om hem maar zijn zin te geven want wij hadden geen zin om de dag slecht te beginnen.

Wij zijn maar liefst 10 meter naar rechts gegaan, waar wij ook nog een betere plek hadden. Al snel stonden we in onze zwemkleding, we wilden zo snel mogelijk het meer inspringen van de 7 meter hoge rots die voor ons ‘stekkie' was. Één voor één sprongen wij er op alle manieren in. De één nog ruiger en grappiger dan de ander. Je hoefde niet bang te zijn dat je op de bodem terecht kwam, het meer is aan de rand namelijk al 100 meter diep. In het midden van het meer is het zo diep dat niemand weet hoe diep. Zelfs duikers hebben al geprobeerd om tot de bodem te zwemmen, maar hen is het ook niet gelukt.

Wat ook wel opmerkelijk is dat het meer heel schoon in. Er liggen wel een paar blaadjes in van de omringende bomen, maar over het algemeen is het heel schoon en helder. De plaatselijke bevolking heeft hier een logische verklaring voor; Het 's nachts komen er boze geesten die in het meer leven naar boven en zij zuigen alle rotzooi naar beneden. Dat vonden wij wel grappig om te horen.

Het liep al tegen de middag en we hebben nog spelletjes gespeeld en lekker gebarbecued. Er bleef nog maar weinig over van hetgeen we mee hadden genomen. Tegen 16.00 uur stond de terugreis op het programma. Dezelfde vijf als op de heenreis zaten achter in de laadbak. Weer vlogen we alle kanten op en de stof die wij achterlieten zorgden voor heel wat lachbuien. Als we in de verte mensen zagen lopen of fietsen moesten we al lachen. Steeds als wij hen passeerden kwam er een hele grote stofwolk vrij waardoor de mensen verdwenen!

Toen we terugwaren in Mpongwe hebben we nog wat gedronken bij ‘Elizabeth', de plaatselijke stamkroeg.

In de avond hebben we weer flink spelletjes gedaan met zijn allen. Wat een gezelligheid hier in Mpongwe!

Zondagochtend stond het kerkbezoek op het programma. Ditmaal niet ons kerkje waar we al verschillende keren geweest waren maar naar een Baptistkerk. Jordi en ik werden opeens wakker door het geklop op de deur door Marissa. Het was toch wel heel vroeg na gisteravond en wij besloten lekker te blijven liggen.

Dus zijn Remco, Marissa en haar ouders alleen naar de kerk gegaan. Het was een mis die indruk heeft gemaakt op ze. Één daarvan was het zingen en de liedjes, deze waren ontzettend mooi. Ook mochten zij zichzelf voorstellen in de kerk aan alle mensen. Een minpuntje; de preek van een uur aan één stuk achter elkaar.

Tegen de middag kwamen zij terug en zaten Jordi en ik uitgeslapen al in de eetkamer. Wij hebben nog aan school gewerkt. Na onze lunch, bestaande uit meloen, meloen en nog een meloen hebben we weer spelletjes gespeeld. En nee het gaat echt niet vervelen;) We zijn namelijk nogal spelletjesliefhebbers.

Ook vandaag heeft Karel voor ons gekookt, gebakken aardappeltjes, witte bonen in tomatensaus, boontjes en kippenpootjes.

Zondagavond hebben we een nieuw spel gespeeld; weerwolven. Jullie thuis denken vast, waar gaat dit allemaal over? Ik kan jullie vertellen; het is HILARISCH.

Maandagochtend zijn wij met z'n vieren en de ouders van Marissa naar onze schooltjes geweest, om te laten zien waar wij lesgaven. Toen we aankwamen op de scholen waren de kinderen het juichen en het gillen, ze waren helemaal blij dat we er waren. Deze week herfstvakantie van ons vinden de kinderen namelijk maar niks. Zij hadden toch echt liever les van de ‘Muzundu's (blanken). Het deed ons vier heel goed om te zien dat de kinderen ons nu al misten en om ons vroegen. Heel stiekem wilden wij ook geen week vrij want de kinderen op stage zijn fantastisch. Hier doen we het allemaal voor!

In de middag is Marissa met haar ouders weggegaan voor 2 dagen en 1 nacht voor een safari. De mannen zijn in het guesthouse gebleven. Jordi en ik hebben nog individuele gesprekken gehad met Tijs(onze begeleider). Tijdens mijn gesprek begon het opeens te stortregenen! Dit was de eerste Afrikaanse regenbui die we tot nu toe hebben meegemaakt. Het was een flinke, maar ook wel even lekker om af te koelen na die hitte. Officieel begint het regenseizoen in november pas, maar het leek wel of het al was begonnen!

Nadat we de 14 daagse weersverwachting van Mpongwe hadden bekeken op internet waren we opgelucht. Vanaf vrijdag wordt het weer super weer :D

Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte. Hopelijk hebben jullie ervan genoten!

Tot de volgende keer maar weer !

Groetjes, Rick & The Group

30 september 2011: Marissa 23 jaar!!

Vorige week woensdag 28 september moesten Remco en ik in de vroegste vroegte opstaan om vervolgens met Tijs richting Lusaka te vertrekken. Na een 4 uur durende rit (waarvan ik het grootste gedeelte slapend op de achterbank heb doorgebracht) kwamen we aan in Lusaka. We checkten in bij ons hostel en gingen op pad. We gingen op zoek naar materiaal voor de twee scholen. Gelukkig is er in Lusaka redelijk wat schoolmateriaal te vinden. We hebben deze dag kleurboeken, activiteitenboeken, gekleurd krijt, twee grote wereldkaarten, woordenboeken, schriften, informatieve boeken, stiften, slagbal-materieel en tennisballen gekocht. We kunnen niet wachten om dit mee naar de schooltjes te nemen!!

Donderdag was het dan zover.. We gingen mijn ouders ophalen bij het vliegveld van Lusaka. Als allerlaatste kwamen ze de gate uitgelopen. Natuurlijk was ik hartstikke blij om ze na 6 weken weer te zien. We vertrokken met z’n vijven weer richting Mpongwe. In de avond kwamen we hier aan. Na een nachtje en twee dagen weg te zijn geweest was het leuk om Rick en Jordi weer te zien. We zijn dit immers niet meer gewend om elkaar zo lang niet te zien. We hebben wat gegeten en daarna buiten spelletjes gespeeld. Om 00.00 uur was het dan 30 september: mijn verjaardag! Ik werd blij verrast met een cadeautje van mijn hele familie wat mijn ouders hadden meegenomen. Rick had in de klas een filmpje opgenomen waarop alle kinderen (78 stuks!) ‘Happy Birthday to you, in de wei staat een koe’ voor mij zongen. Zo ontzettend lief dat hij dit geregeld had. Vervolgens moest ik met Remco meelopen, want hij had een film voor mij gemaakt waarin alle ervaringen, belevenissen en gevoelens van de afgelopen 6 weken naar voren kwamen. Op dit moment kwam bij mij de realisatie wat voor iets moois we tot nu toe al allemaal hebben meegemaakt, echt ongelooflijk. Dit zorgde natuurlijk ook even voor een moeilijk momentje; natuurlijk waren het traantjes van blijdschap. Daarna hebben we nog wat gedronken en rond 01.30 zijn we naar bed gegaan.

In de ochtend werd er rond 09.00 uur op onze slaapkamerdeur geklopt. Ik maakte de deur open en  werd blij verrast door iedereen die daar met maskers, toeters, ballonnen, slingers en cadeautjes stonden. Een ‘lang zal ze leven’ uit volle borst maakte het plaatje compleet: ik voelde me echt een Jarige Job! Ze hadden een lekker ontbijt voor me klaargemaakt, waar we allemaal van gesmuld hebben. Na het ontbijt zijn we het dorpje ingegaan en hebben we over de markt gelopen, het ziekenhuis bekeken en zijn we naar de basisschool van Mpongwe geweest. Het was hartstikke gezellig!

Pap stelde voor om als diner zijn bekende pasta te maken; mijn favoriete kostje. Natuurlijk zei ik hier geen nee tegen! Na het avondeten zaten we weer met z’n allen onder de ‘insaka’ (een soort overdekt terrasje in de voortuin van het ‘guesthouse’) en hebben we gezellig spelletjes gespeeld.

 

Ik wil op deze manier nogmaals iedereen bedanken voor alle lieve berichtjes, brieven, kaartjes en telefoontjes die ik heb gehad. Het was een heel speciale 23^e verjaardag die ik nooit meer zal vergeten. Je verjaart immers niet jaarlijks in Afrika!!

 

Liefs, Marissa

Een week van variatie!

Het heeft even geduurd maar hier is dan weer een verhaal vanuit het (regenachtige) Zambiaanse land. Na de verjaardag van Jordi werd het zondag 25 september. Vandaag zouden we met Jordy (voor het gemak schrijven we Jordy want eigenlijk schrijf je het als Jordi, maar anders weet je niet meer welke Jordi we bedoelen), Leonie, Tijs, Tine en ons vieren naar Kafue lodge. We gingen er met de Jeep naartoe. Tijs en Tine voorin, Jordy en Leonie op de achterbank en wij vieren in de laadbak. Het was een ritje van ong. 45min. Toen kwamen we het terrein op van de Lodge en daar waren ook dieren te bewonderen. We hebben toch ook weer andere dieren gezien dan tijdens de vorige safari. Zebra's, sabelantilopen, waterbokken en een giraf. Na deze korte eigen safari gingen we naar de Lodge om lekker wat te drinken. Het waren zeer vriendelijke mensen die de Lodge beheerden. Tine had wat spelletjes meegenomen dus dat was wel leuk om daar te doen. Leonie, Jordy en ik gingen de omgeving verkennen en gewapend met onze fotocamera en verrekijker liepen we het park in. Overal stonden bordjes met BEWARE CROCODILES. Dus we waren op onze hoede. Er waren alleen vrijwel geen krokodillen te bewonderen. We liepen over een pad met aan beide kanten een rivier waar we dus krokodillen konden spotten, maar we zagen alleen wat uitwerpselen en pootafdrukken. We liepen verder en zagen aan de andere kant van de rivier een kudde Lierantilopen staan. Dit zijn zeldzame dieren om in het wild te zien. Verder zagen we nog waterbokken, pelikanen en... toch nog 5 krokodillen. Gelukkig aan de andere kant van de rivier. We gingen terug en de andere hadden al wat spelletjes BOONANZA erop zitten. Er werd aan ons gevraagd of we nog een Game Drive wilde maken en dat wilden Leonie, Jordy, Tine en ik wel. De anderen besloten om nog wat spelletjes te spelen en omdat Marissa nog met haar ouders terug zou komen voor een overnachting maakt ze de volgende keer als ze er is de game drive.

We stapten in de Jeep en werden door het park geleid. Ook hier hebben we weer een paar dieren gespot o.a. de Puku ook een zeldzaam dier. Verder nog een schildpad, waterbokken, pelikanen, zadelbekooievaren en nog heel wat vogels. Het was een leuke trip.

Toen we terug kwamen was het tijd voor het diner. We hebben gesmuld want het was heerlijk. Lekkere stukken vlees, rijst, bloemkool, wortels, pompoen, aardappelen en als toetje een heerlijk stuk chocolade cake/taart. Daarna hebben we nog even aan het kampvuur gezeten en zijn we naar huis gegaan.

De volgende dag zijn we weer gezellig op ons fietsje naar onze stagescholen gereden. Het was een warme dag, maar ook een leuke dag. De leerlingen hebben hopelijk weer een heleboel geleerd, want dat is de bedoeling. Bij Jordi en mij kwam de Senior Teacher nog even langs om ons te vertellen dat er deze week toetsen moesten worden afgenomen. Deze toetsen moesten we voor elk vak zelf bedenken en afnemen. Dus... daar konden we dan alvast aan beginnen.

Toen we terugkwamen van onze stagescholen zijn we met z'n vieren en Leonie naar Luanshya gegaan om boodschappen te doen. We waren namelijk afgelopen week niet geweest door de kleine onrustigheden in deze stad. Vandaag móésten we gaan, aangezien we ons visum moesten verlengen. Tine en Mr. Kalima zouden op ons wachten in Luanshya want zij waren al daar om de auto te laten repareren. Toen we aankwamen en ons herenigd hadden, zijn we naar de ambassade gegaan om daar onze visums te verlengen. De man deed erg moeilijk over het feit dat we eerder hadden moeten komen en niet nu op de laatste dag. Gelukkig kon het nog allemaal geregeld worden, anders mochten we het land niet uit. Ook niet erg fijn natuurlijk.

We deden boodschappen, aten een heerlijke pizza en gingen terug in de Jeep. Jordi en ik lagen achter in de laadbak op het kippenvoer te genieten van de ijskoude tocht terug naar het guesthouse. We brachten Mr. Kalima terug naar zijn huis, en konden vervolgens de Jeep naar het guesthouse duwen omdat deze het niet meer deed. Best grappig als je ons de Jeep had zien duwen, over de hobbelige weggetjes. Dan stapte je weer eens in een kuil, dan op de voet van iemand anders of opeens waren we op het gras aan het lopen omdat de chauffeur niet meer kon zien waar ze reed.

Dinsdag hebben Jordi en ik de verjaardag van Jordi gevierd in de klas. Dit staat te lezen in het vorige verslag van Jordi.

Toen we terugkwamen waren Rick en Marissa al terug natuurlijk. Maar deze keer was de kortere afstand niet de rede. Marissa voelde zich niet helemaal lekker en na de pauze zijn ze dan richting het guesthouse vertrokken om een beetje bij te komen.

Verder hebben we deze dag niet veel meer gedaan. Nog wat aan school gewerkt.

Woensdag morgen vertrokken Marissa en ik om 5:30uur naar de hoofdstad: Lusaka. Op donderdag arriveerden de ouders van Marissa en we konden in Lusaka meteen even kijken voor sponsormaterialen voor de scholen. We werden woensdag door Tijs gedropt bij Manda Hill (een groot, modern winkelcentrum waar wij nog jaloers op zouden zijn). We hebben er o.a. ook een tent gekocht aangezien we van plan zijn om te gaan kamperen in Kafue National Park. We hebben van alles gekocht deze dag, zoals te zien valt op de foto. O.a. wereldkaarten, woordenboeken en informatieve boeken hebben we gekocht. Verder hebben we geïnformeerd naar de mogelijkheden om lesboeken te bestellen voor Kabumba Middle Basic School. Als laatste hebben we nog ansichtkaarten gevonden die we allemaal hebben gekocht, helaas waren het er niet genoeg. Sommige sponsoren moeten nog even wachten dus. We hebben er nog kunnen genieten van een heuse Subway!!!

Terug in het Backpackers hostel, waar we nu dus al voor de derde keer waren (en niet de laatste), hebben we nog even in het zwembad gelegen en hebben we nog een leuke avond gehad met andere reizigers.

Donderdagmorgen hebben we al de eerste ansichtkaarten geschreven en zijn we naar het vliegveld gereden om Tiny en Karel (ouders van Marissa) op te halen. Uiteraard waren zij de laatste die door de deur naar buiten kwamen, maar het was heel fijn om te zien dat ze een goede reis achter de rug hadden en dat ze weer herenigd waren met hun dochter. We hebben even snel bij gepraat en zijn toen meteen op weg gegaan naar Mpongwe, aangezien dit toch wel een rit van dik vier uur is. We hebben nog overheerlijke watermeloenen naast de weg gekocht en nog wat andere groenten. Opeens zagen we naast de weg een bus op de zijkant liggen met heel veel mensen eromheen en ook politiewagens. De bus was blijkbaar gekanteld tijdens het indraaien van een weggetje, maar zo te zien waren er geen slachtoffers en was iedereen ongedeerd uit de luiken van het dak kunnen kruipen. We waren toch wel een beetje geschrokken hiervan.

Aangekomen in het Guesthouse begon het heel licht te REGENEN. Het regenseizoen begint normaal pas in november. Laat het nog niet zo ver zijn a.u.b. We hebben ons even opgefrist en hoorden dat Jordi en Rick het ook leuk hadden gehad de afgelopen twee dagen.

Jordi had op school de toetsen afgenomen en de leerlingen hadden helemaal niet zo slecht gepresteerd JOEPIE!!!!!! Daar doen we het natuurlijk voor. Rick was nog uitgenodigd bij een leerling thuis. Ze hadden een boerderij en het was erg leuk. Als bedankje kreeg hij een kip!

Ook vandaag zouden we weer wakker blijven tot 00:00uur. Want... Marissa was jarig op vrijdag. We deden wat spelletjes met z'n tienen (Tijs, Tine, Tiny, Karel, Leonie, Jordy, Jordi, Marissa, Rick en ik). Om 00:00uur kreeg Marissa haar eerste cadeaus en kaarten vanuit Nederland. Deze hadden haar ouders voor haar meegenomen. Ze kreeg veel leuke kaarten van familieleden en vrienden. Rick had nog een filmpje gemaakt van de leerlingen die HAPPY BIRTHDAY zongen voor Marissa. Erg leuk! Zelf had ik (net als bij Jordi) een filmpje met muziek, foto's en het bungee filmpje gemaakt over onze reis tot nu toe. Gelukkig vond ze het leuk want het was best veel werk. We hebben nog even wat gedronken en zijn toen lekker gaan slapen. Klaar voor haar verjaardag morgenvroeg.

Groetjes Remco en de drie biggetjes

Volgende pagina »