Hee lieve lezers!

Hier weer een volgend verhaal! Na een weekje wachten is het weer zover:D

Maandag begonnen we weer vol goede moed aan de stageweek. Marissa en ik gingen weer liftend naar Chipese, terwijl Jordi en Remco in alle vroegte naar Kabumba vertrokken. Ik ben vandaag weer verder gegaan met de rekenles met verschillende niveaus. Ik zal even uitleggen hoe dit precies in zijn werk gaat.

Ik heb het afgelopen half jaar stage gelopen in het speciaal onderwijs, daar werken de kinderen allemaal op hun eigen niveau. Nu wilde ik dit ook hier in Zambia gaan invoeren.

Op basis van een rekentoets heb ik 3 niveaugroepen gemaakt; Roze (kinderen die nog veel moeite hebben met rekenen), Geel( de kinderen die gemiddeld scoren, rond een zesje) en Blauw(de sterke rekenaars). Ieder kind heeft van mij dus een gekleurd kaartje gekregen zodat het voor de kinderen en voor mij duidelijk werd wie in welke niveaugroep zit. Voor iedere rekenles schrijf ik dus drie kolommen op het bord met sommen per niveau. Zo werken alle kinderen op hun eigen niveau. Wat de kinderen hier prettig aan vinden is dat de mogelijkheid bestaat dat ze door kunnen groeien naar een hoger niveau. Als ik zie aan de opdrachten dat een kind met een geel kaartje altijd zijn/haar sommen goed heeft dan mag deze de volgende les op een blauw niveau gaan werken. Dit is een enorme stimulans voor ze.

Maandag in de pauze gebeurde er iets waar ik heel erg van schrok. Er kwam een meisje uit Grade 5 naar mij toe, ze had krassen in haar gezicht en vertelde dat een jongen uit Grade 5 haar had gekrabd, en niet zo zuinig. Ik ben naar hem toegegaan en hij heeft mij uitgelegd wat er was gebeurd. Maar aangezien ik het verhaal van twee kanten wilde horen vroeg ik ook aan haar wat er precies was gebeurd. Dit kon zij mij niet duidelijk uitleggen in het Engels, vandaar dat ik besloot om naar de Senior Teacher te gaan met de kids. Na een lang verhaal zei de Senior Teacher tegen mij; ‘ Rick, I'm gonna beat him!' Hier schrok ik erg van, want vorige week werd ons namelijk verteld dat slaan verboden was op onze school. met betraande ogen keek de jongen mij aan. Ik voelde me zo schuldig! Ik ben meteen naar Marissa gegaan, zij zat binnen. Huilend vroeg ik of ze mee naar buiten wilde komen, het voelde alsof ik een fout had gemaakt. Toen we weer buiten kwamen ( ik inmiddels ook met betraande ogen) had de Senior Teacher al een dunne stok in de handen. Met twee tikjes tegen de wangen van de jongen maakte ze duidelijk dat hij fout was geweest. Vervolgens volgden een paar tikken tegen de kuiten van hem.

‘Gelukkig' bleef het hierbij. Ik heb de jongen bij me geroepen en we zijn een stukje gaan lopen. Ik heb hem uitgelegd dat hij fout was geweest, maar dat ik dit anders had aangepakt. Hij vertelde me dat ik er niks aan kon doen, hij was het zelf schuld. Na een goed gesprek waarin we uiteindelijk weer allebei konden lachen zijn we de klas ingegaan en verder gegaan met de rest van de dag.

Na school gingen Marissa en ik op huisbezoek bij Enerst. Laat dit nou net de jongen zijn die pech had in de pauze. Inmiddels was hij weer opgeknapt en liep hij vrolijk met ons naar zijn huis. Het was voor mij de tweede keer dat ik bij hem thuis kwam, de eerste keer kreeg ik namelijk een kip (You remember?).

Toen Marissa en ik aankwamen kregen we gelijk een mooie stoel en twee hardgekookte eieren per persoon. We hebben de familie uitgelegd wat ‘eiertitsjen' was en ook voorgedaan. Dat was wel grappig om te zien uit zij hierop reageerden!

Na een klein uurtje hielden wij het voor gezien. Wat zijn huisbezoeken toch geweldig. Je komt zoveel te weten over de kinderen. Hoe wij worden ontvangen, als de president, dat is iets wat je in Nederland niet meemaakt. Ik heb afgesproken dat ik op de laatste dag van ons op school (4 november) nog eens langs zal komen met mijn laptop om foto's te laten zien van Nederland en om afscheid te nemen.

Jordi en Remco zijn deze week ook op huisbezoek geweest. Zij moesten alleen iets verder lopen dan Marissa en ik. Jordi was deze week bij een jongen thuis en hij had een super gesprek met hem en zijn vader. Zijn vader vertelde dat hij zo blij was met hen omdat zijn zoon nu niet meer bang was om Engels te spreken. De drempel voor hem was kleiner geworden. Hij bedankte Jordi heel hartelijk en vroeg of hij niet langer hier kon blijven. Nou als dat kon, dan deden we dat!

Jordi en Remco hebben ook deze week de voetbalshirts gegeven aan de kinderen. de voetbalshirts die wij gesponsord hebben gekregen van RKVV Voerendaal! Wij hebben hierbij drie verdelingen gemaakt; een deel gaat naar de stageschool van Remco en Jordi, een deel naar die van Marissa en mij, het laatste deel is voor Sweety Village. Dit is een dorp voor weeskinderen. Hier gaan wij binnenkort naar toe, daar horen jullie snel over! De kinderen gingen helemaal uit hun dak! Als je zag hoe blij de kinderen waren, dat doet je zo goed! Zo dankbaar zijn deze kinderen.

Marissa en ik hebben de dinsdag en woensdag geen lessen gegeven. Wij hebben twee dagen geverfd. Voor iedere school aan de straatkant staat namelijk een groot wit bord met informatie over de school. Ons bord was nog leeg en ons werd gevraagd of wij dit wilden doen. Nou, met alle plezier!

Tijdens het verven stonden er tientallen kinderen om ons heen om te kijken naar ons kunstwerk. In de pauze kwam er een leerkracht ons meehelpen, maar na vier letters verven zei ze tegen ons; I'm tired now! Toen moesten wij wel even lachen, ze zijn niet zo fanatiek hier haha!

Na twee dagen verven waren wij bijna klaar. We moesten nog een paar woorden, maar onze verf was op! Dus besloten we om volgende week verder te gaan. Wij gingen onze emmers en kwasten schoonmaken bij de waterpomp. Maar op dat moment had de hele school de taak gekregen om de school te poetsen, de planten te verzorgen en de wc's schoon te maken. Dit moet één keer in de week gebeuren. Iedereen kwam water halen bij de waterpomp en Marissa en ik kregen een briljant idee à EEN WATERGEVECHT! Met veel plezier maakten wij de kinderen nat en zij wisten niet wat hen overkwam. Wat hebben we een lol gehad en veel gelachen met ze. Wij vonden dat dit voor een keer niet erg was. Het was namelijk 34 graden en de kinderen moesten een uur lang poetsen in de brandende zon. Nu hebben wij voor wat afleiding gezorgd en het was fantastisch!

Donderdag hebben Marissa en ik een paar van onze spullen meegenomen die gekocht waren van het sponsorgeld. (denk hierbij aan woordenboeken, gekleurd krijt, kennisboeken en verf. Toen we dit gaven aan de kinderen gingen ze allemaal op hun knieën zitten en riepen ze in koor; ‘ Thank you very much, Thank you very much'. Hier kregen wij uiteraard weer een brok van in onze keel! Ja mensen we zijn best emotioneel aangelegd!

Op de stageschool van Remco en Jordi was het een gezellige boel. Zij hadden driftig gebrainstormd over wat zij de laatste week gingen doen met de kinderen. Aangezien de kinderen hier zo'n soepele heupen hebben besloten ze om de kinderen een Zambiaanse dans te laten instuderen zodat ze deze kunnen optreden.

Ze hebben hier donderdag al mee geoefend. Het leverde hilarische taferelen op! Alle kinderen gingen uit hun dak. Ze zongen uit volle borst en de danstechnieken deden niet onder voor de kandidaten van ‘ So you think you can dance'! Dat belooft heel wat voor de afscheidsdag!

Wat wij ook op de donderdag te horen kregen was dat er volgende week geen les zal zijn. Dit sloeg wel even in als een baksteen. Wij hadden ons zo verheugd op de laatste twee weken stage met de kinderen. Maar omdat Grade 7 ( de schoolverlaters) examens hebben volgende week en zij alle lokalen nodig hebben, zijn er geen lessen.

Wij vertelden aan de kinderen dat wij dus nog maar 4 dagen in de klas zullen zijn. Je had de gezichten moeten zien van de kinderen. Wij vinden het een heel dubbel gevoel met z'n vieren om weg te gaan. Aan de ene kant wil je zo snel mogelijk naar huis om je familie en vrienden weer te zien. Maar aan de andere kant wil je hier blijven vanwege de kinderen op school. Zij geven mij een reden om absoluut nog eens terug te komen hier. Om te zien hoe zij zijn gegroeid in hun ontwikkeling en hoe het met ze gaat!

Nu wisten we dus dat we volgende week geen lessen zouden hebben en dus een extra weekje vrij. Marissa en Remco grepen deze kans aan om hun spullen te pakken en voor een week naar Tanzania te vertrekken. Hier komt vast nog een verhaal over als zij terug zijn!

Vrijdag zijn Jordi en ik naar Luanshya geweest om onze paspoorten te verlengen en boodschappen te doen voor ons twee voor komende week. Toen we terugkwamen werd Jordi niet lekker. Hij had 7 keer overgegeven en had erge buikpijn. Dit heeft tot zaterdagavond geduurd. Gelukkig had hij een goede verzorger, genaamd Rick, die hem voor de nodige Cup a soupjes en mokken thee heeft voorzien haha! Nu is hij weer helemaal hersteld gelukkig!

Vandaag(maandag) is het Independence Day hier in Zambia. De mensen hier in Zambia vieren vandaag de 47^e verjaardag van Zambia. Heel Mpongwe kwam samen wij Mpongwe Basic School om dit te vieren. Wij gingen er natuurlijk ook heen met z'n allen. Alle muzundu's samen haha! Het was één groot feest met allemaal optredens, variërend van dans, zang en drama. Wij zaten op de eerste rij dus wij hadden een goed zicht op al het moois.

Als je een optreden mooi vond kon je geld gaan geven aan ze. Maar als je dit ging doen moest je wel mee dansen met ze! Dat vonden Jordi, Leonie en ik een goed idee. Vol goede moed liepen wij dansend naar de dans/trommelgroep waarin een man meedanste met 1 been (RESPECT)! Het hele publiek werd helemaal gek toen ze ons zagen dansen. Ze gingen helemaal uit hun dak! Dat gaf ons echt een kick en wij schudden al onze Afrikaanse dansmoves eruit die we wisten. GE-WEL-DIG!

Zo, nu zijn jullie weer op de hoogte van de afgelopen week. Hopelijk hebben jullie het met veel plezier gelezen!

Tot de volgende keer!

Groetjesss Rickk & The Group!