Hee Lieve Mensen,

Mijn verhaal zal verder gaan, waar Rick zijn verhaal is gestopt. Afgelopen week hebben wij er voor gekozen om in Mpongwe te blijven. Achteraf zijn wij erg blij met dit besluit. Een geweldige week, die wij nooit meer zullen vergeten. Wij hebben heel veel bijzondere ervaringen mogen opdoen, die eigenlijk niet in woorden te omschrijven zijn. Echter zal ik het zeker proberen!

Op de maandag was het Independence Day in Zambia. Dit houdt in dat Zambia zijn 47^e verjaardag vierde. Zevenveertig jaar geleden werd dit prachtige land onafhankelijk en dit wordt elk jaar gevierd. Wij hadden de eer om aanwezig te zijn. We zaten eerste rij, waarbij wij een perfect uitzicht hadden over het programma. Sketch, dans en zang werden afgewisseld en dit allemaal in Zambiaanse stijl. Veel beweging, veel vreugde en veel geschreeuw. Tussendoor was er de mogelijkheid om zelf geld te doneren aan een artiestengroep. Als dank daarvoor mocht je dan meedansen met de artiesten. Dat lieten Rick, Leonie en ik ons geen twee keer zeggen. Daar stonden we dan tussen de Zambianen in te dansen, de 500 bezoekers (zo ongeveer) werden helemaal wild: gillen, schreeuwen, juichen. Geweldig dat ze het vonden!

Dinsdag stond onze outreach op het programma. Leonie, een vrijwilligster vanuit Nederland, werkt op de kraamafdeling van het ziekenhuis voor GCMF. Vandaag mochten wij een dagje met haar meelopen. Eerst hebben wij de verschillende kraamafdelingen in het ziekenhuis bezocht. De baby'tjes lijken in het klein net blank! Super om te mogen bewonderen. Vervolgens zijn we in de jeep geklommen en kon onze outreach beginnen. Tijdens deze outreach gaat het ziekenhuispersoneel naar de dorpjes die bijna onbereikbaar zijn. Hierdoor is het voor deze mensen niet mogelijk om naar het ziekenhuis te komen en komt het ziekenhuis naar hen toe. Deze keer met ons erbij! Bij aankomst werd er gelijk gestart: het geven van vaccinaties, voedingsadvies en de kindjes moesten stuk voor stuk gewogen worden. Dit laatste hebben Rick en ik bij alle kindjes mogen doen. In de verschillende papieren moesten wij het gewicht invullen. Hierbij moesten wij ook de groeicurve van de kindjes bijwerken. Dan zie je pas hoeveel kindjes ondergewicht hebben.... Echter was het echt lopende band werk, soms waren zij nog sneller dan dat wij waren! Een unieke ervaring om dit een keer te mogen doen. Verder hebben wij na het wegen nog snel een bezoek gebracht aan een lokaal gelegen basisschool. Hierdoor hadden wij de gelegenheid om een basisschool te bezoeken, die letterlijk in de middle of nowhere lag! Van de buitenkant zag het schooltje er erg mooi uit. De muren stonden rechtop en ramen/deuren waren aanwezig. Op dit gebied hadden wij het op ‘ons' schooltje een stuk minder goed. Echter van de binnenkant viel het schoolgebouwtje zwaar tegen. De schoolborden waren van de muur gevallen en de kinderen zaten op de grond of op een geïmproviseerde bank; een plank met 100 splinters op een paar stenen. Op dat gebied hebben wij erg veel geluk met ‘ons' schooltje. Eigenlijk is dit onmogelijk om te beschrijven. Dit moet je met eigen ogen gezien hebben.. We hebben overigens 100 foto's gemaakt, maar op geen enkele foto kwam het beeld duidelijk naar voren, zoals wij dit onder ogen hebben gezien.

Woensdag stond er een bezoek gepland aan een privé school. Dit is het schooltje van Mister Kalima, de chairperson van GCMF. Bij aankomst werden wij ontvangen in zijn kantoortje. We mochten hier zelf kiezen in welke groep wij een dag zouden willen meelopen. Rick koos voor Grade 5, aangezien hij op deze manier een goede vergelijking kon maken met zijn ‘eigen' Grade 5. Grade 6 hadden ze niet, waardoor ik voor Grade 3/4 koos. Aangezien ik in Nederland mijn LIO ga lopen in een combinatieklas, leek het me leuk om eens een combinatiegroep in Zambia mee te maken. Hierdoor kon ik dit weer vergelijken met Nederland. Bij binnenkomst in de groep werd ik gelijk hartelijk ontvangen door de groepsleerkracht. Hij legde mij een aantal organisatorische zaken over de groep uit en gaf mij vervolgens gelijk de boeken. Hij zou het erg leuk vinden als ik ook een les gaf, aangezien hij hier ook verschillende dingen uit kon leren. Uiteraard geen probleem, maar bij het zien van het onderwerp gingen mijn gedachten wel alle kanten op. Je moet je voorstellen; de kinderen uit Grade 3/4 zijn ongeveer 9 á 10 jaar. Een van de lessen die ik ging geven, overigens gelijk de eerste les, ging over het onderwerp ‘Onveilige Seks in combinatie met condoomgebruik en zwangerschap'. Nou daar moest ik toch wel even over nadenken... Uiteindelijk ben ik de les gestart met tekeningen over eidelingen, gesprekken over een condoom en de uitleg van het begrip ‘Onveilige Seks'. Mijn dag kon uiteraard niet meer stuk. Echter merkte ik het enorme verschil met mijn eigen stageschool. De kinderen zagen er allemaal heel verzorgd uit, hadden alle schoolmaterialen bij zich en spraken erg goed Engels. Een dergelijk theoretische les zou ik, jammer genoeg, in de klas van Remco en mij nooit kunnen uitvoeren. Het verschil tussen een privé school en een overheidsschool: Geld.. Voor een privé school moet er schoolgeld betaald worden. Dit hoeft bij een overheidsschool niet, waardoor alleen kinderen uit welgestelde familie het zich kunnen veroorloven om een privé school te betalen. Op de foto's is ‘het mormel van Mpongwe' te bewonderen. De reden: ze praat altijd in de ‘I want....' Vorm. Denk hierbij aan: I want nail polish, I want picture, I want water, I want balloon. En ja: al deze vormen zijn al voorbij gekomen! Echter lacht ze wel altijd, wat haar ook weer erg leuk maakt! Rick en ik hadden allebei een geweldige dag gehad. Echter misten wij onze ‘eigen' kinderen wel al enorm!

Aangekomen op de donderdag; vandaag zouden wij met Tine en Mr. Kalima naar Ndola gaan. Eindelijk konden wij de schoolboeken gaan kopen!!! Nadat wij heerlijke Nshima hadden gegeten, verschillende spullen hadden gekocht en de auto hadden laten repareren, gingen wij eindelijk naar de boekenwinkel. Aangekomen in de boekenwinkel lag er uiteraard nog niks klaar; Zambian Style. Samen met de manager heb ik alle boeken uit het rek gehaald en verzameld. Het resultaat: 328 schoolboeken!!!! Je zult wel kunnen bedenken hoe de vloer van de boekwinkel eruit zag. Daarna nog snel naar een supermarkt, hoewel snel kan je het niet noemen. Er vond een stroomuitval plaats, waardoor wij niet verder mochten winkelen. We moesten op een plek verzamelen en wachten totdat de stroom het weer deed. Na een tijdje te hebben gewacht, hebben wij de boodschappen afgerond en hebben wij ons naar de auto verplaatst. Toen stond ons de volgende verrassing te wachten: Regen......... Het regenseizoen was duidelijk begonnen. We stonden in het water tot aan onze enkels. Fijn als je de teenslippers aan hebt. Vervolgens snel de auto in gesprongen en zeer voldaan teruggekeerd in het guesthouse.

Vrijdag zijn wij naar Sweety Village geweest. Dit is een dorpje met maar liefst 50 weeskinderen. Door verschillende vrouwen worden de kinderen in dit dorpje opgevoed. Aangekomen in het dorpje waren er maar 7 kinderen. Echter werden het er al snel heel veel meer. Samen met de kinderen hebben we verschillende activiteiten gedaan; liedjes zingen, bewegen op muziek, gymlesje. Het kon niet op!! Als laatste hebben wij de voetbaltruitjes overhandigd. De kinderen vonden het helemaal te gek!!!

Zaterdag en zondag hebben wij helemaal niks bijzonders gedaan. In het zwembadje gelegen met de tijdschriften van Kirsten, aan school gewerkt en de kamer eens goed opgeruimd! Dit was ook wel even echt nodig, al zeg ik het zelf. Zondag was Rick niet lekker, waardoor ik heel goed voor hem gezorgd heb. Denk hierbij aan eten op bed, iets te drinken wanneer het belletje luidde (figuurlijk uiteraard) en mijn glimlach op zijn best haha! In de avond ging het gelukkig alweer een stuk beter met Rick! Zondag in de nacht kwamen Remco & Marissa weer aan in het guesthouse. Ondertussen waren wij ver in dromenland te vinden, waardoor wij ons ‘pas 'in de morgen weer hebben verenigd. Onderling alle geweldige verhalen uitgewisseld; het leek wel alsof we ons een jaar niet gezien hadden haha. Rick en Marissa zijn in alle vroegte naar stage vertrokken, aangezien hun school wel gewoon les zou hebben. Jammer genoeg was dit uiteraard niet het geval. Net als Remco en mij hadden zij ook nog altijd geen les vanwege de examens van de oudste groepen. We hebben dan ook een ‘relax' dagje ingepland. Niet veel bijzondere dingen gedaan, maar wel lekker bijgekomen van onze bijzondere week!

Dinsdag zijn wij weer vol vreugde opgestaan om ons naar stage te verplaatsen. Remco en ik hadden eens een keer geluk met het openbaar vervoer. Het busje stond gelijk voor ons klaar en reed in een stuk door richting onze school. Aangekomen vonden wij het te gek om de kinderen te zien en de kinderen vonden het weer te gek om ons te zien. Althans dit was wel aan hun gezichtjes af te lezen! Aangezien wij voor het eind van de week weer toets resultaten moeten hebben (hier kwamen ze gelukkig weer erg op tijd mee), zijn wij hier mee gestart. Veel tijd neemt dit in beslag, aangezien de kinderen de toetsen eerst allemaal zelf moeten overschrijven. Ondertussen hebben Remco en ik de planning van de laatste dagen gemaakt. We wilden nog zoveel doen, maar zo weinig tijd. Verder hebben we aan ons onderzoek gewerkt. Plotseling las ik een verslag, waarbij ik even twee keer moest ademhalen. Ik heb Remco erbij geroepen en samen hebben wij het nog een keer gelezen. Blijkbaar was een kind uit onze klas afgelopen jaar zwanger geweest. Dan schrik je toch wel even.... In de middag hebben we nog met de kinderen gedanst en verschillende lessen gegeven. Na school zijn wij op huisbezoek geweest bij James. Hij had van tevoren aangegeven dat hij 1 uur en drie kwartier naar school moest lopen. Gelukkig viel dit erg mee!! Na een half uur kwamen wij aan op bestemming, hier was een andere leerling uit onze klas ook te vinden. We werden gelijk hartelijk ontvangen en hebben hier een poosje met de moeders gesproken. Toen wij het dorpje verlieten vroegen zij ons nog om ons adres, zij zouden ons graag iets toesturen als wij weer in Nederland waren. Erg leuk! De huisbezoeken zijn in ieder geval geweldig om mee te maken. In de afgelopen week heb ik verschillende dingen meegemaakt tijdens deze huisbezoeken. Zo kreeg ik een uitgebreide lunch voorgeschoteld, maar het bijzonderste was nog wel het volgende; een vader bedankte mij en Remco uitgebreid voor onze inzet. Hij was zo blij met ons, waardoor hij bijna voor mij op de knieën ging. Hij smeekte mij bijna of wij niet langer konden blijven, aangezien dat zoveel beter zou zijn voor zijn zoon. De drempel van Engels praten was voor zijn zoon een stuk lager geworden. Vooraf durfde hij geen Engels te praten en snapte hij er nauwelijks iets van. Nu wilde hij alleen nog maar Engels praten en ging het ook een heel stuk beter. Uiteraard waren wij super trots op dit compliment, daarnaast brak het persoonlijk mijn hart wel een beetje. Je kunt immers niet aan de wensen van deze man voorzien en ondertussen weten wij wel hoe het verder zal gaan met de kinderen op het Engelse gebied. 's Avonds hebben wij weer lekker gegeten. Remco had heerlijk gekookt en Rick, Marissa en ik deden daardoor de afwas. Plotseling kwam Rinus weer tevoorschijn; nou dan heb je de drie juiste bij elkaar. Snel hebben wij Prince geroepen; de guart van het complex. Hij kwam met een bamboestok om Rinus onder het keukenblok vandaan te krijgen. Wij stonden 3 meter verder in de deuropening vol spanning te kijken. Plotseling kwam Rinus onder het keukenblok vandaan en uiteraard kwam hij onze kant op gerend. Nou het vervolg hiervan was een hele toneelvoorstelling. Schreeuwen dat we deden en rennen als de gekste. Tafels werden bijna omver gelopen en onderling duwden we elkaar ook alle kanten op. Het resultaat: lachbui nummer 4934972497510!!!

Woensdag stond een bijzondere dag op het programma: het overhandigen van de schoolboeken. Aangekomen op school zijn wij allereerst weer gestart met de verschillende Assessments. Dit waren de laatste van dit blok! Na het laatste Assessment was het pauze en vervolgens vond de uitreiking van de boeken plaats. In totaal 328 schoolboeken die wij door de hulp van sponsoren en begunstigers hebben kunnen bekostigen. Nogmaals onze dank hiervoor! Daarnaast zullen er nog boeken bijkomen, omdat deze op het moment niet beschikbaar waren. We werden bedankt door middel van een optreden en weten heel goed wat wij hiermee bereikt hebben. Na de uitreiking hebben wij nog een Creative and Technology les gegeven. Hiervoor hadden Remco en ik beide een individuele opdracht ontworpen, waardoor wij iets mee terug naar Nederland kunnen nemen. Remco heeft de kinderen in een boekje laten tekenen, ikzelf heb de kinderen verschillende onderdelen van een geheel laten maken. Een van deze dingen was het onderling ‘My wish for the futher is...'. De antwoorden hierop waren erg aandoenlijk. De wensen waren erg variërend, maar voor ons ‘westerlingen' erg bescheiden. Denk hierbij aan; ‘My wish is to get a football', ‘My wish is to get a bicycle ', ‘My wish is to go to school' enzovoorts. Toen realiseerde ik mij pas echt hoe goed dat ik het heb.

Morgen is het zover; onze laatste stagedag.... Alle vier zijn wij blij om weer naar huis te gaan. Het vooruitzicht van afscheid nemen van de kinderen, valt ons allemaal erg zwaar. Het zal een bijzondere, mooie, verdrietige dag worden. Een dag die wij, net als deze hele reis, nooit meer zullen vergeten. Inmiddels hebben wij de afscheidscadeautjes allemaal gemaakt. Tijdens het knutselen kwamen de verschillende tranen al tevoorschijn. Een emotioneel moment zal het morgen zeker gaan worden. De foto's van de knutselwerkjes, van deze week en van het afscheid zullen zeker snel volgen.

Nog een weekje en dan zijn we weer thuis. Tot snel allemaal!

Liefs, Jordi& uiteraard ook de rest!

P.s. Voor de mensen die erop gewacht hebben; het stuk over HIV/Aids zal een volgende keer zeker aan bod komen. Door de enorme drukte ben ik al blij dat ik jullie heb kunnen vertellen wat wij afgelopen week gedaan hebben! Sorry daarvoor, maar jullie zullen het wel begrijpen!