Door de drukte van de laatste stageweek, het geen internet hebben in Lusaka en onze terugkeer naar Nederland komt dit verhaal vrij laat. Desalniettemin wil ik het jullie niet onthouden om het avontuur van Marissa en mij te lezen in Tanzania. Ik begin bij het begin, in week 42 op dinsdag 18 oktober.

Dinsdag 18 oktober hoorden Jordi en ik dat we volgende week geen lessen hoefden te geven en helemaal niet naar school hoefden te komen. Er waren eindexamens voor Grade 7 en daarvoor was absolute stilte nodig en gebruikten ze alle lokalen. Hierdoor had de rest van de school vrij. Niet bepaald een leuke verassing voor een leerkracht die maar een beperkte tijd heeft in een ontwikkelingsland om de leerlingen iets bij te brengen. Maar we moesten het nemen voor wat het was, want we konden er toch niets aan veranderen. Marissa en Rick hadden hierover nog niets gehoord op hun school, dus begonnen Jordi en ik eens na te denken over wat we die week zouden doen. Op onze kont zitten was geen optie. We dachten er kort over om naar Livingstone te gaan, maar besloten toen om gewoon in Mpongwe te blijven en daar een dag naar de highschool te gaan, een dag naar de privéschool van Mr. Kalima, Sweety village, het ziekenhuis, Ndola (de boeken moesten gehaald worden) en we wilden een dagje mee naar Chipese (de school van Marissa en Rick). Dan was de week toch al aardig vol.

Op donderdag kregen ook Marissa en Rick te horen dat zij volgende week geen school hadden en dus een ongewilde extra vrije week hadden. Dit zorgde voor roet in het eten. We bedachten de alternatieven. Morgen zouden Marissa en ik sowieso al naar Chimfungi gaan. Dit is een chimpansee weeshuis, waar mishandelde, verminkte en gestolen chimpansees worden opgevangen en geholpen. Meestal door hun verleden, niet meer in staat om in het wild te overleven. Hier zouden wij een weekendje naartoe gaan. Toen kwam het idee dat we misschien na ons bezoek aan Chimfungi door konden reizen naar Malawi. Daar moesten we nog even over nadenken. En opeens kwam Marissa naar mij toegelopen met haar Bradt en riep: 'ik heb een ander ideeeeeeeee!!!' Ze had de mogelijkheden naar Malawi opgezocht en stuitte op de trein naar Tanzania. Het zou een treinreis zijn van ong. 2 dagen en dan zou de trein van Kapiri Mposhi (Zambia) naar Dar Es Salaam (Tanzania) gaan, maar... dan konden we niet naar Chimfungi, want dat haalden we niet qua tijd. Wij hadden onze keuze al snel gemaakt: TANZANIA. Dat betekende dus dat wij MORGEN al moesten vertrekken. Dit was misschien de grootste en snelste beslissing die we ooit hadden genomen.

Op vrijdagmorgen vertrokken we om 8u naar Luanshya, want we moesten eerste nog het een en ander regelen en weten. Vanuit Luanshya namen we de bus naar Kapiri Mposhi. Daar hebben we de tickets gekocht voor een bed in een slaapcabine. Om 14u zouden we vertrekken, maar dit werd 15:30u. Na 40 min. zaten we in het restaurantje (stel je hier niet teveel van voor) en hadden net bestelt toen we de trein hoorde toeteren en een harde klap voelde en vaart minderde. Toen we links uit het raam keken lag daar een tractor op zijn kant. Deze hadden we dus blijkbaar aangereden. Gelukkig was er niemand gewond. Rechts lag nog de aanhang van de tractor met allemaal stenen verspreid naast de weg. Deze aanrijding zorgde voor nog meer vertraging. In de avond hebben we nog de film 'karate kid' gekeken in de lounge (stel je daar óók niet teveel van voor).

Zaterdag waren we al vroeg wakker. We bestelden ontbijt op bed (twee sneeën witbrood met twee omeletjes) en gingen terug naar de lounge om van het uitzicht te genieten, wat te drinken en wat te schrijven in onze dagboeken. Toen leerden we, via Henry die we bij het loket al hadden ontmoet, vier nieuwe Zambiaanse vrienden kennen. Chola, Lilian, Emanuel en Steve. Allemaal moesten we naar Dar Es Salaam en niet onderweg al eerder uitstappen. Het was een leuke middag en we wisselden ook adressen en telefoonnummers uit. Toen we de grens van Tanzania bereikte kwam de douane en vertelde ons dat wij ieder $50,- moesten betalen. Tja, daar hadden wij niet op gerekend en al helemaal niet aan gedacht. We hadden dus soort van een probleem. We hadden alleen maar Kwacha's en geen dollars. Gelukkig bood Emanuel hulp en het bleek dus al snel dat hij een van de beter bedeelde is uit Zambia. Hij leende ons zomaar even een briefje van $100,-. Heel erg lief natuurlijk. Gelukkig mochten we dus het land naar binnen. Onderweg zagen we prachtige taferelen van landschappenen en mensen. Ook zagen we een schooltje dat bestond uit één boom, waar het krijtbord op hing en houten bankjes ervoor. Zomaar in de openlucht. We vervolgde onze reis en konden niet meer met Kwacha's betalen in de trein, maar nu met Shillings. Het is even rekenen allemaal. In de avond lekker gegeten en gaan slapen. Tijdens het slapen zijn we vaak wakker geworden door de snelheid en het op-en-neer, heen-en-weer wiebelen van de trein. We dachten vaak dat we zouden ontsporen, maar dit gebeurde niet. Gelukkig!

Zondag zouden we eindelijk aankomen. De verwachting was in de middag. Om 10u bezochten we onze nieuwe vrienden bij het barretje en deze waren al straal bezopen. De ene sliep en de ander viel bijna van zijn stoel. Het was een vermoeiende reis en we hoopten dan ook dat we voordat het donker zou worden, aan zouden komen in Dar Es Salaam. Dit gebeurde niet.

Om 2:50 op maandag morgen, kwamen we aan in Dar Es Salaam. Het was donker en we moesten vanuit de trein nog een heel stuk lopen naar het treinstation. Overal doemden mensen op en spraken ons mensen aan of we een taxi nodig hadden. Het was best een eng tafereeltje waardoor we dicht bij elkaar bleven en ons geen seconde uit het oog verloren. Het was zo donker dus we konden elkaar makkelijk kwijtraken. We wisten dat het 5tal op ons zou wachten dus dat was een fijne gedachten. We moesten die nacht op het treinstation blijven. Dat was niet zo fijn. Marissa had zich genesteld op een bank en heeft nog een beetje kunnen slapen. Zelf heb ik mijn dagboek bijgehouden en op de spullen gelet. Om 5:45u gingen we dan op zoek naar een taxi. Lilian en Chola waren ondertussen al weggegaan naar hun eigen hotel. Wij gingen dus samen met Henry, Steve en Emanuel naar een hotelletje voor die drie. We hadden ondertussen ook Emanuel al terug betaald. Toen zij hun hotelletje hadden gevonden vertrokken wij met de ferry naar Zanzibar. We kwamen aan in de hoofdstad van Zanzibar: Stone town. Hier zochten we met een taxichauffeur allerlei hostels af voor te overnachten. Sommige waren te duur, anderen vol en weer andere te vies. In een internetcafé zochten we een ander hostel of hotel wat betaalbaar was. We kwamen uit bij het Tamarind Beach Hotel in Uroa. Dat leek ons wel leuk dus belden we meteen of we terecht konden. Na drie kwartier kwamen we aan bij het Tamarind Hotel. Toen we aan de receptie kwamen zagen we van verre al een azuurblauwe Indische Oceaan, het parelwitte strand en wuivende palmen. We waren aangekomen in het paradijs en kregen een strandhuisje. Het was vloed en we waren vanaf de veranda zo'n 10 stappen verwijderd van het water. Fantastisch! We konden echt niet geloven dat we hier waren beland. Maar het was echt zo en we hadden vier dagen om hiervan te genieten. We zijn dan ook snel de zee in gedoken omdat we ons al drie dagen niet hadden kunnen douchen voelde we ons dan ook erg vies. Er was ook een mega mooi zwembad en ook daar hebben we lekker in gelegen of ernaast in de hangmat.

Om het niet te langdradig te maken vertel ik kort wat we deze dagen hebben gedaan. Naast het feit dat we aan het zwembad en aan de oceaan hebben gelegen, hebben we ook nog andere dingen gedaan. Zo hebben we een bezoek gebracht aan het plaatselijke marktje en hebben we een strandwandeling gemaakt. We zijn ook nog naar Stone Town gegaan om leuke spulletjes te kopen en de stad te bekijken. Verder zijn we nog naar een schooltje gegaan bij ons in de buurt. We kwamen er langs tijdens een wandelingetje langs het water. We zijn gewoon het schoolplein opgelopen en toen kwam er al snel iemand naar ons toe. De leerlingen hier op Zanzibar dragen ook allemaal een schooluniform en omdat hier iedereen moslim is dragen de meisjes ook een hoofddoek. De klaslokalen waren van steen en zagen er goed uit. We namen plaats in het kantoortje van het hoofd van de school en voor Marissa op het bureau lag een pistool. Mochten we dus in een benarde situatie raken, konden we ons tenminste nog verdedigen. Met deze fijne gedachten gingen we een gesprek aan over het onderwijs in Tanzania. De klassen worden hier niet Grade's, maar Standard's genoemd. Er zitten ongeveer 35 kinderen in de klassen en de voertaal is Swahili. Alle leerlingen zijn moslim en de school bood ook plek voor secundairy onderwijs. Dit was dan in de middag en primary was in de morgen. Leraressen moeten bedekt zijn tot over de elleboog en tot over de enkel. Ze wilden heel graag overgaan naar een Engelse voertaal in het onderwijs, maar vonden dit moeilijk toe te passen, omdat ook vaak de leerkrachten een te beperkte kennis hebben van de Engelse taal. Wij hebben aangegeven dat het spreken van Engels voor deze leerlingen een groot omschakeling is, maar ook (op een toeristisch eiland als Zanzibar) een toekomst in het toerisme kan bieden. We vroegen of we nog een kijkje in de klassen mochten nemen en zo ging Marissa naar Standard 5 en ik naar Standard 6 om even te kijken in de klas. De docente van Standard 6 was erg vriendelijk en vond het leuk dat ik interesse toonde in het onderwijs. Haar Engels was beperkt, maar we konden ons goed verstaan. Ze vroeg of ik een lesje wilde geven in het Engels en dat wilde ik wel. Dus heb ik geprobeerd om een lesje conversations te doen met wat simpele woorden. De docente hielp mij met het duidelijk maken van de zinnetjes aan de leerlingen. Het was erg leuk en hoewel de leerlingen het erg moeilijk vonden, vonden ze het wel leuk. Ik hoorde Marissa's stem door de muur heen praten en ook zij was bezig met een Engels lesje. Toen ik klaar was met het lesje was het weer tijd om te gaan en moest ik nog even wachten op Marissa die nog even bezig was. Toen we terugliepen waren we erg blij dat we de school in waren gelopen. Helaas hadden we ons foto apparaat niet bij ons omdat we niet van tevoren hadden gedacht dat we bij een school zouden uitkomen.

Verder heb ik nog schelpen gezocht op het strand en heeft Marissa een henna tatoeage laten zetten. Ook hebben we nog een grasSLANG voor de deur van ons strandhuisje gevonden. Hier waren we wel van geschrokken, al helemaal omdat we een hele grote opening onder de deur van ons We hebben een Brit leren kennen die een reisje naar Zanzibar had gewonnen en een Italiaanse die een relatie had met een Masaï. Het waren een paar leuke dagen en het was helemaal niet druk in het hotel dus was het lekker rustig.

Vrijdag gingen we weer terug. Deze morgen hadden we om 5:00u ontbijt gepland, om 6:00u de taxi en om 7:00u de ferry naar Dar Es Salaam. Om 4:45u stond opeens een werknemer voor onze kamer op de deur te kloppen. Ik deed open en ze vroef of we nog kwamen. We zeiden dat we er zo aan zouden komen vroegen ons af waarom ze al ze vroeg voor de deur stond, maar daarna kwamen we daar achter. Normaal had ik de wekker gezet op Tanzaniaanse tijd, maar omdat mijn telefoon in de lader zat had Marissa de wekker gezet, maar zij had nog Zambiaanse tijd en dat was een uur later dan in Tanzania. Dus eigenlijk hadden we nog maar een kwartier totdat we met de taxi naar de ferry werden gebracht. We moesten ons dus heel erg haastten. Snel nog wat fruit van het ontbij naar binnen geschoven en de taxi in gestapt. Gelukkig kwamen we nog op tijd voor de ferry. Maar de ferry van 7:00u ging helemaal niet naar Dar Es Salaam maar naar een ander eiland, dus we waren verkeerd geïnformeerd door onze taxichauffeur. Daar waren we niet zo blij mee omdat onze ferry pas om half 12 zou gaan. Wat moesten we nu? We zijn maar wat langs het water gelopen en zijn in een klein restaurantje gaan zitten om alsnog iets te eten. Na dat restaurantje gegaan om daar wat te drinken. Toen nog bij het water gezeten. Marissa besloot nog naar een internetcafé te gaan en ik besloot om te blijven zitten. Na een half uur begon het met bakken tegelijk te regenen en rende ik naar het wonderhuis om daar te schuilen. Toen ik er stond belde Marissa dat ze zo mijn kant op zou komen. Ondertussen was het al na 11u. Het bleef maar regenen en Marissa was nergens te bekennen. Ik probeerde haar te bellen, maar kon haar niet bereiken. Opeens belde zij mij weer en zei dat ze me niet kon vinden en bij dat ze in de buurt was van het koepeltje waar we gisteren nog een foto hadden gemaakt. Na heel veel geroep om me tegen te houden en heel veel blikken van 'jij-ben-gek-om-nu-de-stromende-regen-in-te-stappen', ben ik het hoge bordes afgesprongen, midden in een stroming van water. Alle straten stonden blank en ik rende zo hard ik kon om mijn rugzak zo min mogelijk nat te maken. Opeens hoorde ik geschreeuw en rende erop af. Van een afstandje zag ik Marissa al achter de toonbank staan van een kraampje waar we gisteren iets hadden gegeten. Gauw alle belangrijke tickets, beurzen en paspoorten in een waterdicht zakje gestopt. Toen moesten we ons gaan haasten, want anders zouden we de ferry alsnog missen. We moesten weer door de regen en renden zo snel we konden naar een taxichauffeur die in zijn auto in slaap was gevallen. We waren gelukkig nog op tijd voor de ferry. In de ferry hebben we ons omgekleed en bij aankomst zijn we op zoek gegaan naar een busmaatschappij die ons morgen naar Zambia kon brengen. We hadden deze al snel gevonden en begaven ons naar een hotel buiten de stad waar we die nacht zouden blijven. We gingen een blokje om maar merkten dat er hier niet veel was om te zien, dus we waren al snel terug. Morgen moesten we om 5:00u klaar staan.

Op zaterdag morgen werden we dus om 5:00u opgehaald. We kwamen aan op een mega druk busstation waar heel veel mensen om je heen lopen en je het gevoel hebt dat je niemand kunt vertrouwen. Toen we in de bus zaten. Werd onze bagage (en die van heel veel anderen) gewoon in het gangpad gedumpt bij gebrek aan ruimte. Wij zaten rechts achteraan in de bus en kregen op onze bang gezelschap van twee mannen én een moeder mét haar kind. Dus het werd een beetje krap. We starte onze reis en zijn maar twee keer gestopt. We hebben langs de weg bananen, koekje en water gekocht om ten minste wat te eten. Het was een lange, mooie en angstige rit. We reden door bergen, over smalle weggetjes en zagen hier en daar een autowrak of een hele vrachtwagen in het ravijn liggen op punten waar onze buschauffeur onze voorganger ging inhalen en de bus angstig kantelde door de snelheid. De Tanzanianen krijgen (net als de Zambianen) een medaille voor meest roekeloze rijders van Afrika. Hoe vaak wij wel niet het gevoel hadden dat we om zouden vallen.

In de avond bereikten we de grens, maar deze bleek al gesloten. Damn! Dat was niet zo fijn ander hadden we de hele nacht kunnen doorrijden. Nu moesten we dus de hele nacht in de bus slapen. We namen wat hoestdrank van Marissa om goed te kunnen slapen en dat hielp.

De zondag brak aan en we moesten weer betalen om Zambia weer in te komen. Weer een heel gedoe. We moesten nog lang wachten voordat we vertrokken en Marissa probeerde nog wat te slapen. Het meisje zat weer naast mij, maar haar moeder was nergens te bekennen. En toen vertrokken we (in topsnelheid). Het meisje keek geschrokken op en keek uit het raam. Ik probeerde zo snel ik kon naar voren te lopen over het hindernisparcours(alle tassen, koffers, dozen, zakken enz.). Ze stopten meteen en na even te wachten zagen we de moeder naar de bus rennen. Ze had het zweet op haar hoofd staan van het rennen (ze zijn het hier namelijk niet gewend om door te lopen en al helemaal geen rennen).

We vervolgende onze weg en kwamen rond 1u aan in Kapiri Mposhi en namen daar een taxi naar Mpongwe. Daar arriveerde we rond 2u en gingen snel naar bed.

Wat een fantastisch avontuur. We hebben nog veel meer dingen meegemaakt dan wat hier staat beschreven, maar het is al uitgebreid genoeg.

Heel veel groetjes,

Remco en medereiziger Marissa