Inmiddels is alweer een dag voorbij. Vandaag hebben wij iets meegemaakt, wat wij nooit meer zullen vergeten. Om 7:00u in de ochtend zouden wij opstaan. Echter schrok Rick om 20 voor 8 wakker en hadden wij ons dus uiteraard verslapen. Om 8:00u zouden wij worden opgehaald om te raften. Snel een ontbijt naar binnen gewerkt en vervolgens kon onze dagtrip beginnen.

Aangekomen op het complex kwamen wij Babyface tegen. Wij hadden hem al eerder in ons hostel ontmoet. Uiteraard regelden wij gelijk dat hij onze gids werd. Uiteindelijk waren er 7 boten. Wij kwamen samen met een jongen en een meisje in de laatste boot te zitten. Allereerst kregen wij een instructie over de verschillende mogelijkheden. De manier van peddelen, het handelen zodra de boot zou omvallen, de OS-lijn (oftewel Ooh-Shitlijn) En tot slot een extra instructie over rafpid number 7. Op dat moment hadden wij niet gedacht, dat dit een hele belangrijke instructie zou worden......

Wij begonnen heel enthousiast aan onze dagtrip. Allereerst moesten wij een ravijn inlopen. Op deze wijze kwamen wij namelijk bij ons beginpunt. Na ongeveer 20 minuten lopen kwamen wij aan. Een hele steile afdaling en dit in onze zwembroek met de wandelschoenen aan (heel charmant dus). Onderweg kwamen wij nog een aantal aapjes tegen. Verder een hele mooie natuur. Dit was overigens ook de afstand die wij gesprongen hebben. Wij konden namelijk uitkijken op onze grote vriend; het bungeeplatform.

Na een praktische instructie over het raften kon ons avontuur beginnen. Bij het eerste Rafpid vielen bijna alle boten om. Onze boot, door onze 'geweldige' rafttechnieck, uiteraard niet. Trots dat we waren vervolgden we onze tocht. Tijdens deze tour raften wij over de Zambezi. Deze rivier staat op de derde plaats in de rij van grootste rivieren in Afrika. Een enorme stroming, een prachtige flora en op de rotsblokken een verschrikkelijke fauna. Wij zouden zeggen: gad-ver-damme. Alle rotsblokken waren bedekt met een mottenplaag. Een hele verzameling van deze kleine beestjes. Hierdoor kwam Marissa dus behoorlijk aan haar trekken. Verder vertelde Babyface ons na de derde Rafpit, dat er ook verschillende krokodillen in het stilstaande water zaten. Wat een geruststelling was dat: alleen maar krokodillen in het stilstaande water. NOT. Bang dat we waren om in het water te vallen!!! Na verschillende afdalingen, waarbij wij nog altijd niet waren omgevallen, kwamen wij aan bij Rafpit number 7. Dit was de heftigste van het stel. Vooraf hadden wij hier nog een belangrijke aparte instructie over gekregen. Deze rafpit kenmerkte zich door de sterke stroming en de gevaarlijke rotsen. Je moest hierbij van de rechterkant naar de linkerkant peddelen en ervoor zorgen dat je niet aan de rechterkant bij de rotsen terecht kwam. Verschillende boten kapseisde aan de linkerkant door de sterke stroming. Met onze boot gebeurde iets anders....

Op het moment dat wij in deze Rafpit terecht kwamen, ontstond er een draaikolk van ongelofelijke kracht. Met peddelen was dit niet te bestrijden, dus moeten wij redding zoeken in de boot. Met onze peddel in de handen hielden wij ons stevig vast aan de OS-lijn. Valt de term ‘Oh Shit-lijn' al?? Het water kwam van alle kanten en het enige wat wij dan ook konden zien was het water. Doordat het water telkens in je gezicht kwam, kon je nauwelijks adem halen. In deze draaikolk met alleen maar water om ons heen, kwam onze boot bijna geheel verticaal te staan. Wij vreesden op dit moment allemaal voor ons leven en sloegen hierbij dan ook angstkreten uit. Ikzelf zat in het midden en keek telkens naar de anderen om te kijken of zij nog veilig in de boot zaten. Toen moest het ergste nog gebeuren. In een flits was Remco, die voor mij zat, van de boot verdwenen. Wij kwamen met onze boot tussen twee rotsen terecht en door deze klap was hij aan de voorkant uit de boot gevallen. Met zijn handen aan de Oh-Shit lijn, probeerde hij nog in de boot te klimmen. Ik zag het gebeuren en wilde gelijk naar hem toespringen om hem de boot in te trekken. Echter was de stroming zo sterk en het water zo krachtig; de boot ging met volle vaart over Remco heen. Met de rotsen onder zich en de boot over zich heen kreeg hij een klap van ongekende kracht te verduren... Geschrokken dat ik was probeerde ik hem in alle moeite te zoeken, maar dit was onmogelijk. Vechtend voor ons leven kwamen we los van de rotsen en kwamen onder. Hier was Remco inmiddels opgepikt door een kanoër. Door de enorme stroming waren verschillende van ons hun peddel verloren. Met alle kracht die we nog hadden peddelden we naar Remco toe. Marissa trok hem vervolgens uit het water en hij zat weer in de boot. Op dat moment was het een enorme bloedpartij, achteraf viel het gelukkig allemaal mee. Hij kwam er ‘gelukkig' met een bloedlip, een bloedneus en een gebroken tand vanaf. Aangekomen op de rustplek besloten wij onze trip te beëindigen. Eigenlijk zouden wij de gehele dag gaan raften, waardoor onze schoenen en bezittingen op een andere plek lagen. Hierdoor moesten wij op onze blote voeten het hele stuk naar boven lopen. Dit zou op zich geen probleem hoeven zijn. Alleen lagen er scherpe stenen en was er een trap getimmerd van enkel takken. Deze takkenladder (zowel figuurlijk als letterlijk )was minstens 200 meter lang. En dit op onze Nederlandse, bijna eelt loze voetjes. Arme wij!! Het ging inmiddels al stukken beter met Remco. Hier waren wij erg blij om. Boven aangekomen klommen wij in een grote jeep. Deze reed over echte Afrikaanse wegen terug naar het complex. Onderweg kreeg Marissa plotseling de slappe lach. Normaal gesproken zou dit geen raar gezicht zijn, maar met de recente gebeurtenissen in ons achterhoofd was dit het wel. Wat was nou het geval: de jeep reed met volle vaart over een kip heen. Hierop zei de chauffeur: ‘Welcome to Africa......' Jammer dat we de kip niet zonder zijn kop hebben zien wegrennen. Echter denk ik maar zo: dat is alweer 1 kip minder voordat het mijn verjaardag is. De mensen die het verhaal kennen, zullen hem wel begrijpen! ;) Overigens ben ik over precies een maand jarig. Leuk he?

Aangekomen op het complex hebben wij gekeken naar de foto's en de film van ons avontuur. De beelden waren schrikbarend en elke gids zei dat wij iets behoorlijk heftigs hadden meegemaakt. We hebben samen een broodje hamburger gegeten en vervolgens kwam de ambulance aan. Deze heeft Remco van top tot teen gecontroleerd. Hierdoor wisten wij zeker dat het bleef bij een afgebroken tand, een bloedlip en een bloedneus. Natuurlijk is het niet niks, maar gezien de omstandigheden zijn wij hier alle vier erg blij om. Inmiddels is Remco weer goed opgeknapt. Hij maakt weer grapjes, lacht weer en is weer helemaal de oude. Met de schrik in ons achterhoofd kijken wij terug op dit avontuur. We zijn er enorm goed van afgekomen en mogen wel degelijk van geluk spreken. Na deze tocht zijn wij teruggekeerd naar Jollyboys. Hier zijn we aan het zwembad gaan liggen om weer even tot rust te komen.

De schrik zit er nog altijd in, maar gelukkig hebben wij erg veel geluk gehad. Hopen dat ons morgen leukere dingen gebeuren. Wij vertrekken dan naar het Chobepark in Botswana. Van horen zeggen een prachtig park met veel verschillende dieren. Hopen dat een leeuw ons niet in de kont zal bijten en dat een zebra niet over ons heenloopt.... Kortom: genoeg adrenaline voor een week.

Wij zullen door deze reis de komende 2 dagen waarschijnlijk geen beschikking hebben over internet. Het volgende verhaal komt er dan ook zo snel mogelijk aan. Daarnaast even een verandering in de telefoonnummers. De nummers uit mijn vorige bericht kloppen namelijk niet helemaal. Bij dezen de wijzigingen:

• - Remco: 00260962826431
• - Jordi: 00260966221792
• - Rick: 00260966221793
• - Marissa: 00260966221794

Lieve volgers, we spreken ons snel weer!!

Groetjes Jordi & uiteraard ook de rest

p.s. De dag afgesloten met het avondmaal: chicken wings in chillie saus. Nou ik kan jullie vertellen: ik sta nog altijd in VUUR en VLAM.