Afgelopen zondag vertrokken we al vroeg in de morgen richting Lake Kariba. Aangezien we al een hele tijd in Livingstone hadden vertoefd, waren we blij met het vooruitzicht weer even in een andere omgeving te zijn. We hadden al bustickets gereserveerd om ons naar Choma te brengen. Vanaf Choma zouden we een minibusje pakken die ons verder naar Siansonwe zou brengen. Echter aangekomen in Choma bleek dat het mogelijk was dat er geen busjes richting Siansonwe reden aangezien het zondag was. Jordi en ik gingen kijken of we wel een busje ergens konden vinden en zagen gelukkig busjes staan. We vroegen dan ook of ze richting Siansongwe gingen en ze zeiden van wel. Toen we al in de bus zaten om Marissa en Rick op te pikken, vertrouwden we het niet helemaal en vroegen nog een keer, waarop een vrouw achter ons zei dat we naar Livingstone zouden gaan. We stapten maar weer uit en liepen verder. Zaten we weer bijna in Livingstone.

Verderop stonden gelukkig nog een aantal busjes. De aanbieders van die busjes waren heel blij om ons te zien want er werd letterlijk om ons gevochten. Niet echt rake klappen maar toch. Geduldig hebben we gewacht totdat ze klaar waren met duwen, trekken en niet te vergeten met schelden. De een wilde ons in een busje stoppen, de ander op een Pick-up. Het werd uiteindelijk het busje. Hoewel de Pick-up ook héél aantrekkelijk uitzag. Het enige probleem was dat ze niet precies wisten waar we naartoe moesten. Aangezien wij niet veel keus hadden zijn we in het busje gestapt en begonnen aan een helse rit naar Siansonwe. Eerst over verharde wegen maar al na een uur of twee werd het een onverharde weg door de bush met hier en daar een kuil. Nou zeg maar gerust met hier en daar géén kuil. Dat was op zich niet zo’n probleem geweest als het dak van het busje zich wat verder van onze hoofden had bevonden. Helaas moesten we dus de hele rit onderuitgezakt op onze banken zitten zodat we na de rit niet helemaal onder de bulten zaten.

Aangekomen op onze eindbestemming, de Kariba Bushclub, werd ons snel duidelijk dat we ons echt in the middle of nowwhere bevonden. De accommodatie zag er op het eerste gezicht leuk uit, maar was, op het personeel na, totaal verlaten. We werden alvast naar onze dorm (slaapzaaltje) gebracht en vielen al even neer op de onderste bedden van de vier stapelbedden terwijl we wachtte op de eigenaresse. De kamer hoefden we met niemand te delen aangezien er verder geen gasten waren. De kamer was een ronde hut met dus vier stapelbedden en een rieten dak. Dit rieten dak zag er van de onderkant vies en onhygiënisch uit. Onder onze bedden lagen ladders om op de bovenste bedden te komen. Dus ik haalde de ladder onder mijn bed vandaan en toen ik de ladder wilde beklimmen zag ik in mijn ooghoek Spencer* zitten. Ik schrok me een ongeluk van het plotselinge bezoek van Spencer* en door mijn schrik reactie schrok de rest ook heel erg. Marissa moest even naar buiten begeleid worden en Rick en Jordi namen deze mogelijkheid met beide handen aan om enige afstand van Spencer* te nemen. (Nu komt even iets schokkends dus als je besluit niet verder te lezen is dat ook oké). Met weinig spijt heb ik Spencer* helaas moeten vermoorden met de slipper van Marissa. Door één fatale klap spoot het bloed eruit en lag het levenloze lichaam op de grond. Tot zover Spencer*.

Door dit angstige moment moest Jordi even een plasje plegen op het toilet. Hij was echter al snel terug en was tijdens het rennen nog zijn rits aan het dichtmaken. De twee poetsdames moesten ervan lachen aangezien zij blijkbaar een ander beeld hadden gezien dan wat wij zagen. Jordi kwam Petra**, geheel onverwachts, tegen op het toilet. Net toen hij startklaar was om een plasje te plegen keek Petra** hem aan van boven de muur van het open toilet. Nog voor dat een druppel was gevallen rende Jordi het toilet hokje uit, met voor de poetsvrouwen een geheel nieuw uitzicht. Marissa heeft aan Petra** duidelijk gemaakt dat ze niet meer welkom was.

Door het onverwachtse bezoek van Spencer* wilden we de kamer verder goed onderzoeken. Als snel stuiten we op de beroemde Zambiaanse formatie van K6***. Deze formatie bestaat uit: Karin, Kevin, Karel, Kikki, Kenny en Kris. Ze zingen alleen ’s avonds, maar we zijn blij dat ze niet voor ons hebben gezongen. 5 van de 6 lagen lekker te relaxen onder de matras van het bovenste bed, van het stapelbed waar Marissa net op het onderste bed had gelegen. Kikki vonden we boven het bed waar Jordi op had gelegen. Rick dacht dat ze van steen waren om de matrassen op hun plek te houden. Maar toen ik een boekje pakte en Karin rustig in de rug stompte, werd ons duidelijk dat ze niet van steen waren maar van vlees en bloed. We hebben er dus een, ons uitlachende, poetsvrouw bij gehaald. Ondertussen had Marissa het aan de stok gekregen met Gerrie**** (ja ik weet het, we maken echt vrienden hier). Gerrie**** probeerde Marissa omver te duwen terwijl Marissa hem wilde helpen zodat hij niet zou stikken in een stuk plastic. Toen Marissa naar ons hutje liep om te kijken wat er bij ons aan de hand was, kon ze nog net een over vliegende Karel nazwaaien die door de poetsvrouw letterlijk de deur uit werd geslagen.

We vonden het niet zo’n fijn idee om te slapen in bedden die al gebruikt waren door anderen en belden dus de eigenaresse op die niet erg onder de indruk bleek te zijn van onze ontdekking. Om haar te bedanken voor haar begrip besloten we maar één nacht te blijven (en geen drie) en dan maar te vertrekken naar Lusaka. Helaas moest de nacht nog beginnen.

We hebben buiten bij kaarslicht gedineerd. Naast bot en pees hadden we ook nog een stukje vlees gevonden in onze pork chops. Marissa had de muizenmaal: spaghetti bolognese. Daarna hebben we nog skip-bo gespeeld, maar dit werd verstoord door Tom*****. Doordat het natuurlijk erg donker was was Tom***** een beetje van de wap en botste tegen Marissa aan. Marissa, die al genoeg was geschrokken vandaag, liet een gil horen. Wij hebben Tom***** met het Skip-bo spel van de tafel geveegd.

We gingen slapen. Marissa had zich ondergebracht in een één persoonslegertent, die ze van haar geliefde Dennis had mogen lenen. Wij heren hadden helaas niet zo’n tent. We hebben onze bagage op een matras in het midden van de ronde kamer gelegd en onze stapelbedden in een kring erom heen. Toen we al een tijdje lagen heb ik toch nog even het licht aangedaan en zag nog net hoe Gommel****** de benen nam en naar boven bij de dankrand verdween. Het beloofde een heerlijke nacht te worden.

Spencer hebben we vermoord, Pattie verjaagt, K6 de kamer uitgeslagen, Gerrie genegeerd, Tom van de tafel geveegd en Gommel laten onderduiken.

’s Morgens (gisteren) waren we al vroeg wakker en nog zonder te ontbijten hezen we onszelf op een pick-up en vervolgde onze lange bushweg terug naar Maamba. Onderweg werden er op de pick-up nog meer mensen geladen. Een blinde man die zich naast Jordi nestelde, een jongetje die nog nooit blanken had gezien, een meneer die gecharmeerd was van onze versie van Amazing grace, een fiets, enkele pakketjes, een kind dat pijn kreeg aan zijn gezicht als hij/zij moest lachen en twee vrouwen die niet uitgeroddeld kwamen over het feit dat wij tijdens onze rit liederen zongen van ‘in den hiëmel’ (van Beppie) tot aan ‘Last Christmas’. Zelf genoten we van onze rit achter op de pick-up. Ook kwamen we heel wat merkwaardige fenomenen tegen langs de weg: drie struisvogels, heel wat koeien, een vrouw die haar kind zoogde tijdens het lopen, rivieren die helemaal waren uitgedroogd, schattige kindertjes die ons nazwaaide, oudere mensen die ons uitlachten en primitieve hutjes van stro waar mensen in leefden. Het was eigenlijk een super leuke rit ondanks het feit dat we op een harde, smalle bank zaten en heel weinig ruimte hadden. Toen we in Maamba waren moesten we verder met de auto naar Choma. Tijdens onze rit genoten we van het tweede album van Britney Spears, dat we zelfs twee keer mochten beluisteren. De auto was uitgerust met een goede airco. We miste namelijk een halve deur links achter. Gelukkig zat daar Rick :p. Op de voorruit was een mooie barst te bewonderen die er, naar onze mening, al heel wat jaren zat.

Terug in Choma moesten we tot half 4 wachten op een bus die ons naar Lusake kon brengen. Rick en ik gingen eten halen en moesten ongeveer een uur wachten op 4 cheeseburgers met friet. Dit was ons eerste eten van vandaag en ging er met smaak in.

In de bus zochten we onze plaatsen op en kwamen we verspreid te zitten. Alleen Jordi en Rick zaten naast elkaar. Naast Jordi en Rick had een kind moeten overgeven. In de buurt van Marissa had een man in zijn broek geplast en had ook een kind overgegeven en naast mij zat een gezellige mevrouw die met enkele pauzes, aan een stuk door alleen maar heeft verteld. Je kunt veel zeggen, maar onze ritjes zijn nooit “saai”.

Aangekomen in Lusaka werden we aangesproken door een meneer die al wat diep in het glaasje had gekeken en een hippe bontmuts voor meiden droeg. Lopend naar de taxi werden we omringd door kinderen die overduidelijk zakkenrollers waren en vroegen om geld. Bij het hostel aangekomen zijn we gaan eten, hebben Marissa en ik nog lekker gedoucht en zijn we uitgeput onder de klamboe in slaap gevallen. Wel natuurlijk van tevoren alles gecontroleerd.

Groetjes namens iedereen, Remco!

Ps:

Register:

Spencer*: een spin zo groot als een I-phone

Petra**: een poes zo gemeen als een kater.

K6***: zes kikkers zo wit als kalk. (De formatie K6 bestaat uit Karin, Kevin, Karel, Kikki, Kenny en Kris).

Gerrie ****: een geit zo brutaal als een bok.

Tom*****: een tor/kever zo groot als een kastanje

Gommel******: een gekko zo snel als het licht.