Hallo allemaal, hier weer een nieuw verhaaltje van Rickieboy J

We hebben dinsdag en woensdag gebruikt om helemaal bij te komen en onze ‘vakantie' af te sluiten. We sliepen in de hoofdstad (Lusaka) in hetzelfde Backpackers Hostel als waar we de eerste nacht hebben gelogeerd.

Ons zwembad was niet groot maar het was het eerste schone zwembad hier, er zat zowaar chloor in?! En iedere ochtend werd ons lichtblauwe badje mooi schoongemaakt.

De vier ligstoelen die er stonden waren automatisch door ons gereserveerd zodat wij lekker konden bijkleuren in de volle zon die op ons stond. Het was rond de 30 graden ( en dan te bedenken dat het hier nog winter is!!!), heerlijk!

Woensdagochtend gingen wij te voet naar het centrum van Lusaka om te gaan pinnen en wat inkopen te doen in de supermarkt om onze buikjes te vullen tijdens deze ‘zware' dagen aan het zwembad. Ik pinde 2 miljoen! Ik vind het nog altijd hilarisch. Gelukkig was ik als eerste aan de beurt, want de andere drie konden nog maar maximaal 800.000 kwatcha pinnen, de pinautomaat was zowaar bijna leeg nadat ik mijn miljoenen had gepind.

Op naar de supermarkt, daar zagen Jordi en ik iets wat we nog nooit meegemaakt hadden. Wij hadden zojuist afgerekend en Marissa en Remco kochten nog wat beltegoed. Jordi en ik stonden buiten te wachten en er kwam een slechte versie van Brad Pitt voorbij, een jongen rond de 12 jaar, die vrolijk aan kwam lopen maar zo gauw hij ons zag begon te huilen, althans hij deed een poging tot. Toen smeekte hij om geld, maar we geven geen geld aan mensen die we op straat tegenkomen, dan blijf je aan gang. Wij werden er niet warm of koud van en negeerde deze jongen. Dat vond hij echter niet leuk en dat liet hij merken door zijn zakje rozijnen met inhoud over ons heen te smijten. Ik dacht ik zag niet goed, helemaal toen hij de rozijnen daarna van de grond begon te eten. Inmiddels waren Remco en Marissa ook bij ons gearriveerd en liepen we door. Echter liet deze rozijnenwerper er geen gras over groeien en kwam schreeuwend achter ons aan. Na de duidelijke ‘GA WEG' en ‘MOVE' van Marissa hield hij het gelukkig voor gezien.

Woensdagavond hebben we nog even geskyped met het thuisfront ( Wat overigens hilarisch was, want oma Boetie deed haar gebit uit voor de webcam!!) en zijn we op tijd gaan slapen want de volgende ochtend ging weer om 06.45 de wekker.

Donderdagochtend stonden wij zoals ik eerder zei vroeg op om naar onze laatste bestemming te vertrekken, het GCMF Guesthouse in Mpongwe. Na het lekkere ontbijtje ( omeletje met tomaat en ui) vertrokken wij met 16 tassen naar het busstation. Vraag me niet hoe we het mee hebben gekregen, maar het is gelukt.

Eenmaal aangekomen op het drukke busstation in Lusaka werden we weer omver gelopen door verschillende mannen die ons in hun bussen wilden krijgen, hier worden wij zo langzamerhand KRANKJOREM van. Maar we hebben geleerd, zonnebril op, neus in de lucht en doorlopen.

Na 10 minuten hadden we een bus gevonden die naar Mpongwe ging. Gelukkig paste al onze bagage onder in de laadruimte en konden we een plekje gaan zoeken. Jordi en ik hadden 3 stoelen tot onze beschikking dus wij hadden niks te klagen. Remco en Marissa daarentegen moesten gezellig knus tegen elkaar aanzitten op twee stoelen. Ik snap één ding niet, de stoelen in de bussen zijn al niet gemaakt voor onze maten, je zit er erg krap op. Maar als je de ‘Big Mama's' hier de bus in ziet lopen vraag je je af of ze een buskaartje voor één of twee personen hebben moeten kopen.

Op de helft van onze reis hadden we een korte stop en besloten we om van plaats te ruilen, dat gunden we Marissa en Remco wel. Echter kwamen er nieuwe mensen in de bus en jullie raden het al, uiteraard kwam er iemand naast Remco zitten zodat ze weer krapjes tegen elkaar aan konden schuiven. En alsof dat niet genoeg was kreeg Marissa ook nog een meisje op schoot!!

Nou, na een uur of 5 zijn we aangekomen in Mpongwe en gingen we te voet richting het Guesthouse, wat wij in de verte al zagen liggen. We verkeken ons echter op deze afstand en met deze 16 tassen was dit een hel. Een leek wel een ‘Elephant Back Safari' alleen waren wij nu de olifanten.

We werden vrolijk welkom geheten door twee poetsvrouwen. Ze waren erg enthousiast maar tegelijkertijd ook verrast, ze verwachtten ons namelijk pas aanstaande maandag. Één van de poetsvrouwen bleef maar lachen zodat iedereen kon meegenieten van haar mooie fietsenrek.

Na een lekker koel drankje gingen wij naar onze kamers. Deze zien er goed uit, we hebben een eigen douche, wc, kleerkast en een lekker bed.

Nadat we de koffers hadden uitgepakt werd het voor Marissa, Jordi en mijzelf een beetje teveel. Het besef dat we hier 2,5^e maand gaan wonen kwam nu ECHT pas. We werden even met de neus op de feiten gedrukt en we hadden het best zwaar. Het had even tijd nodig maar door elkaar werden we vanzelf weer vrolijk.

De projectmanagers uit België ( Thijs & Tine) zouden ook vandaag aankomen. Zij waren er echter nog niet dus kregen wij een rondleiding van de mevrouw achter de receptie. We liepen samen met haar naar het dorpje. Wat wij erg knap van haar vonden, ze had hakkenschoenen aan alsof ze een modeshow in Parijs was het lopen.

We hebben gegeten bij de plaatselijke Minimarket. Frietjes met worst, ongelofelijk dat je dat hier krijgt, maar deze smaakte voortreffelijk.

Eenmaal teruggekomen kwamen Thijs en Tine aan, de hele guesthousecrew was door het dolle heen, Thijs en Tine waren twee maanden teruggegaan naar België.

Samen met hen, meneer Kalima en nog drie jongens van de jeugdgroep hebben wij een pilsje genuttigd en kennisgemaakt met elkaar. We zaten onder een open hutje met een rieten dak. Daar gingen we weer, boven ons een nest met wespen, overal vliegen, een verdwaalde sprinkhaan en ga zo maar door. Dit hebben wij even volgehouden en vervolgens zijn wij op de kamer gezellig met z'n vieren de dvd's gaan kijken van het bungeejumpen en het raften.

Vandaag ging om 07.45 uur de wekker, om 08.30 uur hadden we met Thijs en Meneer Kalima afgesproken. Volgens mij hebben zij de klok achteruit gezet want om 09.40 kwamen zij aanzetten. We beginnen er langzaam aan te wennen ;)

Samen met z'n zessen gingen wij als eerste naar ‘ The President'. Dit is een man die voor de vroegere geheime dienst werkte. Steeds als er bijvoorbeeld blanke mensen in Mpongwe komen moeten zij gaan vertellen wie ze zijn en wat ze komen doen, dat hebben wij dus maar gedaan. Hierna liepen wij door naar ‘The Postoffice'. Marissa heeft de brief van Femke ontvangen. Helaas is het pakketje van Kirsten( mijn nicht) nog niet gearriveerd, maar een pakketje zou iets langer duren, ik ben benieuwd. Na een bezoek aan het politiebureau (waar de lucht niet te harden was) namen we afscheid van Thijs en Meneer Kalima. Wij pakten een minibusje richting Luansya, een stadje waar we onze boodschappen gingen doen voor de komende week. Dit was ongeveer een uur rijden, maar de tijd vloog voorbij. Wat is immers een uur rijden hier in Zambia?!

Na een lekkere lunch gingen wij naar de grote supermarkt waar wij een kar vol hadden ingeslagen. Van groente tot vlees, van een nagelschaartje tot een vliegenmepper, van macaroni tot cornflakes, van eieren tot spuitbussen met gif tegen de insecten, noem het maar op en we hebben het meegenomen.

De terugweg verliep iets moeizamer en duurde ook wat langer. Marissa had het telefoonnummer van de chauffeur opgeslagen dus we hoefden hem maar te bellen en hij kwam ons halen.

Daar gingen we, met 10 zakken vol, onze rugzakken volgepropt, een zak aardappelen van 7 kilo, en twee tonnen water waar een nijlpaard nog in kan zwemmen. We zaten met z'n vieren in het minibusje en dit vonden we zeer relaxed. Echter na 10 minuten was het busje zo volgepropt dat het zeer heet werd en de geur niet te harden. Bij een stop draaide ik mijn hoofd en het enige wat ik voor me zag waren de billen van de (en nu zeg ik het nog vriendelijk) volslanke dame die achter mij gebukt stond. Ik heb betere uitzichten gehad deze reis.

Voor Remco was dit ook een speciale trip, hij zat naast een Zambiaans meisje van 18 jaar. Ze was helemaal onder de indruk van hem en hij blijkbaar ook van haar. Ze wisselden zelfs telefoonnummers uit en Remco kreeg een uitnodiging om bij haar langs te komen. Marissa was al het fantaseren hoe mooi de kindjes dan zouden uitzien van hen hahah.

Nu zit ik in het Guesthouse op mijn laptopje, het begint nu toch wel goed te voelen. De knop is om, hier blijven we tot 9 november. En de kinderen hier gaan Rickje Sierdal uit Landgraaf niet meer vergeten!!!

Tot snel,

Lieve Zambiaanse Groetjes van Rick & Co