Om jullie een indruk te geven van ons dagelijks ritme zal ik verder gaan waar Jordi de vorige keer gebleven is..

Toen Jordi afgelopen zondag aan de kipsalade is gaan werken, vertrokken Rick en ik richting Mpongwe Basic School. Daar zou een spannende voetbalwedstrijd gaan plaatsvinden. Voetballiefhebbers als we zijn, liepen we richting het veldje. Eenmaal aangekomen zagen we een behoorlijke groep jongemannen die zich verzameld hadden onder een grote boom. Wij zochten de ‘dug out’ op: een grote boomstronk aan de kant van het veld. Natuurlijk bestond het veld alleen maar uit een dorre vlakte met een hoop zand en twee doeltjes. De wedstrijd zou om 16.00 uur beginnen, maar om 16.30 stonden de heren nog steeds gezellig te vergaderen. Tijdens het wachten zagen we een man voorbij fietsen die Guusje* achterop gebonden had. Gedoemd om te mislukken natuurlijk.. En ja hoor.. nog geen drie tellen later viel die arme Guus van de bagagedrager af, met alle touwen nog om zich heen gebonden. Na veel geklungel lukte het de man gelukkig weer om Guus er bovenop te krijgen. Maar hij besloot om toch maar wandelend verder te gaan. Dit alles zorgde natuurlijk weer voor de nodige hilariteit bij Rick en mij. Helaas zagen we daarna dat alle jongens zich bij elkaar raapten en wegliepen: volgens die kleintjes (die bij ons in de buurt stonden) zou de wedstrijd volgende week pas gaan plaatsvinden. Jammer, maarja.. Rick en ik liepen terug en zagen langs de kant van de weg een hele bende kippen ‘rond-tokken’ met een dikke haan bij zich. We vonden het wel erg grappig om achter deze kippen aan te rennen, zodat ze zo’n beetje wegvlogen.. Tja, we moesten toch iets doen om de tijd te doden J

Toen we terugkwamen bij het ‘guesthouse’ was het al bijna 18.00 uur en we kregen in de middag te horen dat we dan uitgenodigd waren om samen met Tine & Tijs bij Mr. & Mrs. Kalima te gaan eten. Zij zijn een vooraanstaand koppel hier uit de regio en wonen dan ook in de ‘middle-class’ van Mpongwe: een huis van steen en van alle eerste behoeften voorzien: meubels, een kraan met water, koelkast, tv en een fatsoenlijk toilet. Mr.Kalima is tevens voorzitter van GCMF (Give The Children of Mpongwe a Future; de stichting waar wij voor werken).

Wat we niet vooraf wisten, is dat Mrs.Kalima voor ons zou gaan koken. De kipsalade van Jordi moest dus de koelkast in tot morgen! Omdat we nog geen enkele keer typisch Zambiaans eten hadden gehad, kregen we vanavond Nshima te eten: maïsmeel gemengd met water, wat resulteert in een (voor de mensen die het kennen..) knödel-achtige brei. Het was dan ook de bedoeling dat we deze nshima in combinatie met de jus, de groente en vis of kip met de handen zouden eten. Wij zijn dit natuurlijk niet gewend, maar voor beginnelingen vond ik dat we het aardig deden. Gelukkig smaakte het allemaal goed en aten we onze buikjes weer rond. Aparte gebruiken kwamen vanavond ook weer duidelijk naar voren: Mrs. Kalima had gekookt, maar at pas nadat wij klaar waren haar eten op de grond (!). De kinderen mochten er niet bij komen zitten, want dat hoort zich hier niet. Als je ouders bezoek hebben, blijf je erbuiten. Dit alles heeft natuurlijk te maken met een vorm van respect die hier enorm belangrijk is. Bovendien is het hier blijkbaar niet onfatsoenlijk om eens flink je neus op te halen of flink je keel te schrapen/gorgelen in gezelschap. Mrs. Kalima deed dit met enige regelmaat en Rick en ik kwamen niet meer bij van het lachen. Omdat je natuurlijk niet wilt dat mensen zich ongemakkelijk gaan voelen door ons gelach probeerden we ons in te houden. Maar zo gauw we dit deden en weer ‘normaal’ konden doen, vloog er weer een gorgel met heel wat decibel door de kamer. Natuurlijk proestten Rick en ik het weer uit.. We konden er niks aan doen, eenmaal in zo’n lachbui maakt het moeilijk eruit te komen. In de avond zijn we met z’n allen weer naar huis gelopen en hebben we nog even buiten gezeten. Daarna zijn we lekker gaan slapen.

Zondagochtend hebben we voor onze begrippen lekker uitgeslapen, rond 9.00 uur stonden we op. In Nederland moet je me hier niet mee aankomen op een vrije zondag, maar hier heb je vanzelf een heel ander ritme. Gezellig ontbijten met z’n allen; cornflakes in diverse soorten en maten zijn hier de regelmaat. Overdag hebben we eigenlijk de hele dag in de ‘community-room’ gezeten en onze dagboekjes bijgewerkt. In de avonduren mochten we dan eindelijk de door Jordi gemaakte kipsalade verorberen. Samen met gebakken aardappeltjes was dit heerlijk!

Maandag was het tijd om kennis te maken op onze twee stagescholen: Kabumba Basic School & Chipese Basic School. We vertrokken met de jeep van GMCF onder begeleiding van Mr.Kalima en Tijs naar ‘the head of ministry of education’ van Mpongwe: een man die gaat over alle scholen binnen het Mpongwe-district . Hier hebben we even kort kennis gemaakt en een soort gastenboek moeten tekenen. Als we vertrekken naar Nederland, zullen we ons hier ook weer moeten ‘afmelden’. Daarna hebben we onze reis voortgezet richting Kabumba. Rick en Remco waaiden achter in de bak bijna weg, Jordi en ik zaten gelukkig gewoon achterin. Toen we aankwamen bij Kabumba stonden alle leerlingen (tenminste.. alle leerlingen die de eerste dag komen opdagen) al buiten. Zij werden toegesproken door een leerkracht, een soort welkomstpraatje. Wij mochten met de ‘headteacher’ (directeur) mee naar binnen en hij vertelde Remco en Jordi in welke ‘grades’ ze terecht zouden komen: Remco in ‘grade’ 5 en Jordi ‘grade’ 6. Daarna werden ze beiden voorgesteld aan de andere leerkrachten en de kinderen. Vervolgens gingen we naar Chipese (Jordi en ik mochten nu achterin) en werden Rick en ik voorgesteld. Hier was het helaas nog niet helemaal duidelijk wie welke groep zou krijgen, dus we moesten nog even geduld hebben.

Maandagmiddag waren we vrij en hebben we weer gerelaxt in het ‘guesthouse’. Maandagavond was Jordi dan officieel aan de beurt met koken. We hebben het zo verdeeld dat degene die aan de beurt is met de Malaria-medicatie ook kookt die dag, zodat hij/zij het niet vergeet in te nemen. Jordi op maandag, Remco op dinsdag, Rick op woensdag (want hij moet elke dag Malarone nemen) en ik op donderdag. Vrijdag, zaterdag en zondag zijn de dagen waarop we niet echt van plan zijn om te koken, maar iets makkelijks te maken of te gaan uit eten. Jordi had pasta gekookt, gehakt gebakken en samen met de tomatensaus was dit best lekker. Helaas hebben we hier niet alle ingrediënten die nodig zijn voor een echte pasta, maar toch was het goed te doen! In de avonduren hebben we met z’n 4-en weer Hints gespeeld, wat langzamerhand toch wel ‘ons’ spelletje begint te worden… J

Dinsdagochtend was het dan tijd voor onze eerste officiële stagedag. Om 05.15 gingen al de eerste wekkers, omdat de heren zich het liefst in de ochtend douchen. Voor mij gaat dat kwartiertje uitslapen echt wel voor, dus ik geef de voorkeur aan een avonddouche. Met het bijkomend voordeel dat ik nooit hoef te klagen over koud water! Het is hier altijd een grote verrassing als je de kraan opendraait of de wc doorspoelt: wel of geen water, koud of warm water, bruin of wit… Het blijft in ieder geval spannend!

Na een vluchtig ontbijt vertrokken we allemaal naar onze stageplek. Rick en ik hadden een behoorlijk tempo erop zitten, want we wilden natuurlijk geen slechte eerste indruk maken door te laat te komen. Stel je voor! Na een helle-rit (we wisten immers niet hoe zwaar het fietsen zou zijn) kwamen we netjes om kwart voor 7 aan bij Chipese. Om 7 uur zouden de lessen beginnen, dus we hadden eigenlijk verwacht dat het schooltje wel al open zou zijn. Maar deze was nog gewoon dicht. Ook was er in geen velden of wegen een leerkracht te bekennen. Om 7 uur kwam dan de eerste leerkracht aankakken.. ‘Mashibukeni’ (Goeiemorgen) klonk het toen ze aan kwam lopen. Ze opende de deuren van de school en de leerlingen druppelden binnen. Wij moesten nog eventjes wachten voor het een donker lokaaltje. Enkele kinderen renden hier naar binnen en voor dat ik het wist kwam er zo’n 5 cm langs m’n oor een muis langs gevlogen. De kids vinden het blijkbaar hilarisch om muisjes in de rondte te gooien. Rick en ik mochten naar ‘grade’ 6, dinsdag zou ik ‘grade’ 5 krijgen, maar die moesten normaal altijd van 12.00 tot 17.00 naar school. Vanaf dinsdag zouden ze om 07.00 komen, zodat Rick en ik samen konden reizen. Dus wij samen naar groep 6 op maandag. De leerkracht zou iets later komen, maar we konden alvast beginnen. Waarmee? Geen idee… De betreffende lerares was al gevlogen. Zo enthousiast als we waren startten we de dag: ‘Good morning children’ was het eerste wat we zeiden. Alle kinderen stonden op en zeiden in koor: ‘Good morning sir and madam’. Wij: ‘How are you today?’ En weer in koor volgde: ‘We are fine, thank you and how are you’? Wij: ‘We are fine, thank you, you may sit down’. Erg apart, maar wel leuk!

We introduceerden onszelf en probeerden de namen van de kinderen te leren kennen. Beauty, Lovely, Matthew en Given waren namen die de revue passeerden. Best grappig dus. Toen om 9.40 (toen de pauze begon) nog altijd geen leerkracht was komen opdagen, was het duidelijk dat we het deze dag zelf mochten opsoppen. Gelukkig konden we het met z’n 2tjes goed opvangen, maar de leerlingen spraken niet of nauwelijks Engels. Best moeilijk als je kinderen graag iets wilt leren. Om 12.00 stapten we weer op onze krakkemikkige fietsjes en vertrokken naar huis. Om 12.30 waren we ongeveer thuis. Gauw wat drinken en eten! Om 14.00 kwamen Remco en Jordi aangehijgd? Remco was onderweg een trapper verloren en zijn ketting was zo’n 2 tot 3 keer eraf gesprongen.. Een bijzonder prettig ritje dus. Om over hun verdere dag nog maar niet te spreken… Remco was in een lokaal gedropt zonder dak, Jordi in een klas zonder licht en beiden zonder leerkracht. Ook hier kwam maar 5% van wat er gezegd werd over op de kinderen. Met zijn 4tjes was het dus even stoom afblazen. Allemaal hadden we het even gehad en dit hebben we meteen doorgebrieft naar Tijs. Hij stond hier gelukkig helemaal voor open en haalde Mr. Kalima erbij. Hij heeft immers bemiddelt tussen onze stagescholen en ons. Hij zei ons dat er vanwege de verkiezingen voor leerkrachten wat bij te verdienen is door enkele dagen bij één of ander congres te gaan werken/vergaderingen bij te wonen. Veel leerkrachten kiezen hier dus voor. Gedurende deze en volgende week zouden er meer leerkrachten aanwezig zijn op de scholen. We laten ons verrassen!

Gisteravond was Remco aan de beurt met koken: de worsten waren van tevoren al geplet, dus besloot hij er schijfjes van te maken. (Hoe hij dit in gedachten had met een braadworst weet ik niet precies, maar goed..;) Uiteindelijk werd dit één grote warboel van vlees. De aardappelen waren geschild en hij wilde deze meteen in de pan bakken. Maar alles brandde aan, de aardappeltjes moesten eerst gekookt worden. Met wat hulp van Tine en zo’n 2,5 uur later stond er toch nog een heerlijk Nederlands gerecht op tafel: gebakken aardappeltjes (met mayonaise), erwten en worteltjes en lekker gehakt. Vervolgens zijn we op tijd naar bed gegaan, want vandaag moesten we weer vroeg op!

Vanmorgen begon hetzelfde ritueel, alleen alles zo’n 20 minuutjes later. Het Zambiaanse ritme bevalt ons goed J Rustig opstaan, relaxt ontbijten en je vooral niet te moe maken op weg naar school toe. Eenmaal aangekomen op Chipese was er bij Rick vandaag wel een leerkracht aanwezig. Godzijdank! Zij heeft hem met een aantal dingen goed op weg geholpen, dus dat zit wel goed. Voor mij was het vandaag ‘grade’ 5, zonder leerkracht. Ik mocht zelf weten wat ik met de leerlingen deed, dus dat was op zich niet zo heel moeilijk, gewoon wat improviseren. Maar 5 uur lang improviseren is best wel moeilijk, dus na de pauze zag ik het allemaal even niet meer zitten. Gelukkig kwam Rick even om de hoek kijken en hielp hij me met het geven van een muziekles. Hierdoor gingen we allebei met een goed gevoel weer terug naar huis. Gelukkig kwamen Remco en Jordi vandaag ook een stuk vrolijker thuis.. We weten nu allemaal waar we aan toe zijn, ook al is dit niet zo’n makkelijke opgave. Maar we gaan zeker ons best doen! Remco, Tine en ik hebben er vanmiddag zo’n 2 uur over gedaan om het opblaasbare zwembadje van bruine derrie te ontdoen, dat was flink schrobben geblazen! Hopelijk kunnen we morgen het badje vullen met water, vrijdag een zeil halen voor eroverheen en dan kunnen we ook hier eens echt van het heerlijke weer genieten!

Vanavond moest onzer Rick koken, maar meneer kwam er om 5 uur achter dat hij het gehakt voor de macaroni was vergeten uit te leggen. Dat kregen we dus nooit meer ontdooid voor het avondeten. Ons diner bestond vanavond dus uit een hotdog met frietjes en mayonaise.. Je hoort hier niemand klagen hoor ;)

Eergisteren was mijn schoonzus Kelly jarig, gisteren mijn broers en vandaag Dennis. Deze avonden heb ik dus voornamelijk op Skype doorgebracht. Ook vanavond zullen we weer op tijd naar dromeland moeten, want morgen staat de laatste stagedag van de week op het programma. We zullen zien wat de dag ons morgen brengt, het is hier immers altijd een grote verrassing!

Een hele dikke kus voor jullie allemaal!

Liefs Marissa & de mannen

Ps: Schatje,nog een keertje gefeliciteerd!! Xx <3

Register: Guusje*: een geitje die zijn kont heeft geschaafd