Hallo allemaal! Daar zijn we weer met een nieuw verhaal vanuit het zonnige Zambia.

Maandagochtend ging zoals gewoonlijk weer om 05.30 uur de wekker in huize GCMF. Met veel moeite stonden de broertjes ‘Zucht', ‘Steun' & ‘Kreun' op, en het zusje ‘Kuch' kon natuurlijk niet achterblijven.

Marissa en ik fietsen weer richting Chipese en Jordi en Remco vertrokken in alle vroegte richting Kabumba. Onderweg zei Marissa nog tegen mij dat het zo lekker vlug ging. Dat had ze beter niet kunnen zeggen want nog geen 10 seconde later vloog mijn ketting er ook vanaf. Door deze vertraging kwamen wij om 07.10 uur pas op stage aan. Maar de kinderen zaten niet braaf in de klas, de hele school plus een aantal leerkrachten stonden buiten te wachten. De man met de sleutel was er namelijk nog niet. Gelukkig kwam ook hij aan om 07.20 uur. Hij bleek onze mentor te zijn en zo hadden Marissa en ik voor het eerst kennisgemaakt met hem. Wehebben gelijk afspraken gemaakt over welke lessen we voor onze rekening nemen. Hij vond het allemaal prima en liet ons geheel vrij. Daar houden wij wel van.

Wij waren eindelijk blij met onze mentor, maar na 10 minuten hield hij het weer voor gezien en ging hij lesgeven aan Grade 1, de allerkleinste, die hadden namelijk geen leerkracht vandaag. Dus stonden wij weer alleen in de klas.

Na de gebruikelijke lesjes Engels, Wiskunde en Letterkunde was het weer tijd voor muziek. Marissa had het briljante idee om de kinderen het carnavalsliedje ‘ Loop noar de tap toe Lei' aan te leren. Voor de mensen die het niet kennen;

Loap noar de tap toe Lei,

Num wat te zoepe mei,

Loap noar de tap toe, anders is de tap toe,

Loap noar de tap toe Lei,

Nadat we het twee keer voor hadden gezongen was het de beurt aan de kinderen. Dit leverde hilarische taferelen op. Wij konden onze lach niet meer inhouden en de kinderen vonden het een super leuk lied. Deze klas is echt een muziekklas, ze houden van zingen en zich lekker uitleven. Laat dat nou twee eigenschappen van Marissa en mij zijn.

Op stage van Jordi en Remco was het iets heftiger vandaag. Zij hebben kennisgemaakt met de eerste lijfstraf. Een kind was te laat gekomen op school en hij kreeg met een vuist vijf slagen op zijn hoofd. Het gevoel wat ze hadden was een gevoel van machteloosheid. Dit was de eerste keer dat ze dit meemaakte en het zal ook nog wel vaker voorkomen. Het is even slikken als je het ziet maar hier in Afrika is dit de normaalste zaak van de wereld.

Na een zeer warme terugweg kwamen we aan in het Guesthouse. We hebben ons snel omgekleed en zijn in ons subtropisch zwemparadijs gaan afkoelen. Jordi en Remco waren ondertussen ook teruggekeerd na een super schooldag. Zij besloten echter om nog wat aan schoolwerk te doen.

Marissa is omgetoverd tot ‘Mevrouw Zeef', met een zeefje zo groot als een vergrootglas maakt ze het hele zwembadje schoon. Er mogen namelijk geen enkele beestjes inzitten, zo moeten de vliegjes, de spinnetjes, de wespen en zelfs de grassprietjes het ontgelden bij deze pittige zeefster.

Om 16.30 uur kwam Tine de eetkamer binnen waar wij zoals gebruikelijk achter de laptop zaten. Ze deelde ons mee dat Koos & Kristoffel waren het wachten op ons, ze wilden graag onthoofd worden door twee van ons. Dat lieten Remco en ik ons geen twee keer zeggen en samen met Marissa vertrokken wij naar de Koos & Kristoffel om ze hierheen te halen. Jordi bleef in het Guesthouse achter om op onze spullen te letten.

Eenmaal aangekomen bleken ze met velen te zijn. Maar Koos ging gelijk naar Remco toe & Kristoffel voelde gelijk een klik met mij. Om ze alleen al vast te pakken vonden we megaranzig en we moesten nog 5 minuten teruglopen naar het Guesthouse. Toen wij over het pleintje liepen hier in Mpongwe was het een drukte van jewelste. Op 20 september zijn namelijk de verkiezingen en de tegenstander van de huidige president kwam het dorpje Mpongwe bezoeken om deze mensen ervan te overtuigen dat hij president moest worden.

Op het moment dat wij met Koos en Kristoffel onder de armen terugliepen vertrok deze man met de helikopter. Wij hadden er geen erg in en liepen dwars over het plein. Marissa achter ons aan met de camera en Remco en ik liepen zo snel als we konden met onze K2 richting guesthouse. De mensen hier in Mpongwe vonden ons blijkbaar interessanter dan de misschien wel toekomstige president. Want voor we het wisten stonden er tientallen mensen om ons heen te dringen om een glimp op te vangen van drie blanken mensen. Twee met Koos & Kristoffel onder de arm, en één cameravrouw die alles vastlegde alsof ze verslaggeefster was van RTL Travel. Koos & Kristoffel werd het een beetje teveel, Kristoffel haalde het in zijn hoofd om flink te gaan schudden en miemelen, daar schrok ik zo van dat ik hem op de grond liet vallen. Gelukkig was er een vriendelijke man die hem oppakte en hem weer aan mij gaf.

Na een hel van een weg kwamen we aan bij Jordi in het guesthouse. Hij stond al klaar met de camera om alles vast te leggen.

Het moment van de waarheid was aangebroken. Er werden een paar mesjes uit de keuken gehaald en we konden aan de slag. Een paar jongens van de jeugdgroep deden er een paar voor alsof het niets was. Nu waren alleen Koos en Kristoffel over. Remco en ik hadden ons hart in onze keel zitten.

Maar daar gingen we dan. Onze rechtervoet op de poten van K2, onze linkervoet op de vleugels, onze linkerhand kneep de snavel dicht en in onze rechterhand het moordwapen. We telden af van drie, twee, een en go! Daar gingen we dan, als echte boeren gingen we tekeer, het bloed spoot alle kanten op en onze vriendjes Koos en Kristoffel hadden hun oogjes gesloten. Zonder kop probeerden ze nog weg te rennen maar we hielden ze stevig vast à GAD-VER-DAMME!

Pff, wat een bevalling kehl. Aan de ene kant vonden we het zielig, maar aan de andere kant gaf het ook wel weer een kick!

Na dit tafereel zijn we toch nog maar wat gaan eten voor zover het nog kon. Jordi had namelijk gebakken aardappeltjes, erwten en worteltjes, witte bonen in tomatensaus en worstjes gemaakt.

Na het eten zochten we ons bedje op en maakten we ons klaar voor de korte nacht.

Dinsdagochtend na het ontbijt gingen wij naar achteren om onze luxe mountainbikes te halen. Tot onze verbazing was de fiets van Jordi piet de wei op en Remco's fiets had twee lekke banden. Zij besloten om met een busje naar school te gaan. Aangezien Marissa en ik dat ook wel een goed idee vonden liepen wij met hen mee. Na twee minuten hadden Remco en Jordi al een busje gevonden. Marissa en ik kwamen erachter dat er geen busjes onze kant op gingen en besloten we te liften. We hadden geluk want opeens hoorde we getoeter en kwam de lerares van Grade 6, Annie, langs. Zij stopte de auto en wij konden gratis en voor niks meerijden, dat scheelt weer.

Vandaag was het tijd voor onze tweede Bembales van onze grote vriend Brian. De les zou om 17.00 uur beginnen, maar aangezien hij er om 17.30 uur nog niet was, besloot Remco om alvast met koken te beginnen. Om 17.50 uur kwam Brian aanzetten met zijn goede bedoelingen, maar wij hadden erge honger en besloten om de les te verplaatsen naar morgen. Dat gaat hier zomaar!

Woensdagochtend gingen wij wederom op zoek naar onze fietsen. Maar mijn fiets en de fiets van Jordi waren weg. De fietsen van Marissa en Remco hadden allebei een lekke band dus gingen wij weer gezellig liften. Jordi en Remco gingen achter op een truck op de zakken met mais zitten ( het leek wel of Yvonne Jaspers zo om de hoek kon komen met haar camper van Boer zoekt Vrouw) en Marissa en ik kregen een lift van een hele aardige man. Hij bedankte ons dat we ons zo inzetten voor hun samenleving.

Wij hebben vandaag foto's gemaakt met de kinderen. Groepsfoto's en foto's waar nog een verhaal achter zit, maar dit zal spoedig volgen. à To be continued! Verder is de band met de kinderen steeds beter het worden. Zij leren ons beter kennen en wij onthouden steeds meer gezichten. Daar zijn we best trots op aangezien we (als ze er allemaal zijn) 99 kinderen in de klas hebben. Maar tot nu toe was de hoogste opkomst ‘slechts' 78.

Vandaag hadden we weer Bembales. Brian was vandaag zowaar bijna op tijd, het scheelde maar 20 minuten. Wij hadden ons verheugd om nieuwe woorden en zinnen te leren, maar tot onze teleurstelling kregen wij les over de Engelse grammatica. Dit wisten wij echter al dus we hadden het wel even gehad. Maar dat was niet het enige. Toen we erachter kwamen dat we al 30 minuten bezig waren en we maar liefst 2 zinnen en 3 woorden hadden vertaald vielen we bijna in slaap. Het is een aardige man en hij heeft goede bedoelingen, maar volgens ons weet hij niet wat we precies willen leren. Dit hebben we ook duidelijk gemaakt en ik hoop dat het morgen beter gaat.

Verder heb ik nog een primeurtje te melden. Ik heb vandaag voor het eerst in 20 jaar (ik schaam me er een beetje voor) gekookt! Gebakken aardappeltjes met vlees en groente. En echt waar jongens, een wereld is voor me open gegaan!
Nu gaan we lekker slapen en morgen is de laatste stagedag voor het WEEKEND er weer!

Hopelijk vonden jullie het een vermakelijk verhaaltje, tot de volgende keer maar weer!

Heel veel groetjes van Rick & Co

Register:

Koos: De arme kip van Remco die vanaf nu zonder kop door het leven moet.

Kristoffel: De arme kip van mij, die ook zijn heil heeft gezocht in de eeuwige jachtvelden.