Inmiddels zitten wij alweer een maand in Zambia. Eerst twee geweldige weken vakantie, waarbij wij veel van de mooie natuur, de dieren en de geweldige bezienswaardigheden hebben mogen zien. Daarnaast de verschillende zenuwslopende activiteiten die wij hebben doorstaan en gelukkig ook allemaal hebben overleefd. Verder hebben wij er inmiddels ook al twee werkweken opzitten. Twee weken vol met indrukken, belevenissen en ervaringen. Vooraf is ons duidelijk aangegeven dat wij alles eerst eens goed op ons moesten laten inwerken. Dit hebben wij dan ook gedaan. De verschillen met Nederland zijn enorm en hierdoor moet je eerst even acclimatiseren. Inmiddels weten wij hoe de dagelijkse gang van zaken in zijn werk zit en kunnen wij beginnen met onze vooraf gestelde doelen.

Tijdens de eerste weken op stage is er veel op ons afgekomen. Dit is in eerder geschreven verslagen al herhaaldelijk aangegeven. Allereerst de klaslokalen die bijna uit elkaar vallen en de beschikbaarheid over geen enkele materialen. Hier hadden wij ons van tevoren op ingesteld, waardoor dit goed te verwerken was. Als voorbeeld een leuk verhaal; Terwijl ik les aan het geven was, vloog er plotseling een grote terror-wesp in ons lokaal naar binnen. Op het moment dat ik op het bord aan het schrijven was, ging dit lieve beestje vlak boven mij zitten. Remco zag deze gelegenheid als een grote kans en kwam met een boek erop af gestormd. Hij sloeg tegen het beestje, waarbij hij ook de muur raakte. De muur begon te trillen, stenen begonnen te bewegen en daarnaast kwam er ook nog een stofwolk op ons af. Het beestje vloog vervolgens rustig weg en wij bleven achter als twee ‘stofmeesters'. De kinderen kwamen natuurlijk niet bij van het lachen en echt ongelijk kan ik ze ook niet geven. Het moeilijkste gegeven is het Engelse niveau van de kinderen. De veronderstelling vooraf, wat ons ook is aangegeven, was dat de kinderen beschikten over een goede Engelse taalkennis. Echter was dit bij verre na niet het geval. De kinderen krijgen namelijk voornamelijk les in de lokaal gesproken taal; het Bemba. Aan het begin waren wij dan ook erg zoekende. Veel uitleggen door middel van tekeningen en je handen en voeten op alle mogelijke manier gebruiken. De communicatie verliep moeizaam, maar dit kwam ook door het feit dat de kinderen enigszins ‘bang' voor ons waren. Plotseling twee blanke leerkrachten voor de klas, het zou je maar overkomen... Echter zijn wij niet bij de pakken neer gaan zitten en zijn wij begonnen bij het begin. Remco en ik hebben in onze klas gewerkt met verschillende thema's. Zo hebben wij de kinderen het alfabet, de kleuren, de betekenis van de verschillende schoolspullen en de verschillende groenten en fruit aangeleerd. Een opvallend gegeven hierbij is dat de kinderen de betekenis niet wisten van: ‘pear, grapes and cucumber'. Dit geeft het Engelse niveau van de kinderen toch wel een beetje aan... Verder zitten we toch wel een beetje les te geven op kleuterniveau. Van het liedje ‘hoofd, schouders, knie en teen' tot het spelen van winkeltje. De kinderen vinden het geweldig en leren er ook nog eens heel veel van. Dit is uiteraard toch wel het belangrijkste. Doordat we starten bij het begin, verloopt het lesgeven steeds makkelijker. De kinderen raken aan ons gewend en durven ook steeds meer Engels te praten. Dit was eerst helemaal niet het geval. Een erg fijne gedachte!!

De interesse voor ons als blanke blijft daarnaast nog helemaal aanwezig. Tijdens de verschillende lessen staan de kinderen dan ook door het raam te kijken om een glip van ons op te vangen. Op zich is dit geen probleem, tot afgelopen donderdag. Terwijl ik les aan het geven was, stonden er twee kinderen van een andere klas telkens dingen te schreeuwen. Zowel naar mij als naar de kinderen in mijn klas. Naar mijn idee had het te maken met mijn blanke huidskleur. Dit kon ik zien aan de verschillende bewegingen die de twee kinderen maakten. Toen ik de kinderen naar mij toe riep, renden zij voortdurend weg. Om dit probleem op te lossen ben ik dan ook naar de Senior Teacher gegaan. Ik heb hem gevraagd of hij de kinderen voor mij kon roepen. Hij heeft meer gezag in de school dan ik en naar hem zullen de kinderen dan ook eerder luisteren. Samen met hem liep ik de klas van de twee jongens in en daar gebeurde iets wat ik nooit meer zal vergeten. De jongens werden naar voren geroepen en werden geslagen met een dikke stok. Op een begeven moment brak deze dikke stok zelfs in tweeën. Dit gaf de kracht van de klappen wel aan. Vervolgens kregen zij nog een klap met de vlakke hand. Een klap van enorme kracht, die ik nog nooit eerder had gezien. Ik stond aan de grond genageld en voelde me enorm schuldig en verantwoordelijk voor deze gebeurtenis. Het gezicht van de kinderen op dat moment zal ik nooit meer vergeten. Aangeslagen ben ik teruggekeerd naar het klaslokaal, waar Remco op me stond te wachten. Hij had de klappen duidelijk kunnen horen en was er ook van geschrokken. Ik heb me vervolgens even teruggetrokken op de WC om alles op een rijtje te kunnen zetten. Hier in Zambia zijn lijfstraffen nog altijd de normaalste zaak van de wereld. Ook al zijn ze verboden volgens de wet, ze worden nog altijd gegeven. Voor de kinderen hier is de gedachte van een lijfstraf hetzelfde, als dat je in Nederland een kind laat nablijven. Voor ons is dat heel moeilijk te begrijpen. Toen ik op een begeven moment tot rust ben gekomen, ben ik teruggekeerd naar de klas. Samen met Remco heb ik over het voorval gesproken en we hebben gekeken hoe wij dit in de toekomst zouden kunnen voorkomen. Nadat de dag voorbij was, zijn wij snel naar huis gegaan. Hier hebben wij er met z'n vieren over gesproken. Erg fijn om je verhaal te kunnen delen en dat iedereen een luisterend oor bied.

In de avond hebben wij, om het weekend in te luiden, een film gekeken. Met z'n vieren lagen we in een tweepersoonsbed onder het genot van een zak chips, een flesje 7-up en....... De kersjes van de Haribo!!!! Deze had ik vanuit Nederland meegenomen en bewaard voor een moment wanneer wij deze echt nodig hadden. Nou dit was dus het moment.

Op de vrijdag hadden wij eerst individuele gesprekken met onze begeleider Tijs. Samen met hem hebben wij over ons verblijf en de stage gesproken. Daarnaast ook gereflecteerd op bijzondere gebeurtenissen. Een hele fijne manier van begeleiden! Na deze individuele gesprekken zijn wij naar Luanshya geweest voor onze wekelijkse boodschappen. Normaal duurt een ritje ongeveer een uur, nou vandaag duurde het twee uur en een kwartier. De reden: de motor was oververhit en wij moesten om het half uur stoppen. Daarnaast reed hij niet harder dan 50 km/h. Nadat wij een overheerlijke pizza hebben gegeten (we hebben ons helemaal volgepropt, aangezien we het zonde vonden om het te laten liggen) en de verschillende boodschappen hadden gedaan, zijn wij voor een busje gaan zoeken. Officieel kunnen er 12 mensen in het busje, normaal gesproken zitten er 18 mensen in het busje, maar nu zaten er 25 mensen in het busje!! Wij moesten ons er letterlijk inproppen. (het was al donker en dan kan je beter niet meer reizen) Dat wij er nog in moesten passen, dat was op zich al een probleem.... Echter moesten onze boodschappen ook nog mee. Zeg maar gerust: twee grote plasticzakken, twee grote waterflessen, vier voetballen voor op stage, 4 kleine zakjes en daarnaast onze eigen tassen volgepropt met spullen... Nou we zaten helemaal opgepropt in het busje. De eieren in onze neus, de voetballen onder onze oksels, onze tassen op de tenen en overal lag wel iets. Als je ons op dat moment had gezien, was je denk ik niet meer bij gekomen. Althans wij niet..... Aangekomen in het guesthouse hebben wij Jordy en Leonie ontmoet. Zij zijn vandaag aangekomen en komen hier een half jaar vrijwilligerswerk doen. Samen met hen, Tijs en Tine hebben wij nog hints gedaan. Hilarisch.... Vooral het boek: De Konijnenkeuteltjesfabriek.

Op de zaterdag hebben wij niet veel bijzonders gedaan. In het opblaasbare zwembadje gelegen en lekker gelezen. In de avond had de jeugdgroep een welkomstfeestje georganiseerd. Gelukkig zijn wij inmiddels al twee weken hier.. Wel leuk dat ze dit organiseren uiteraard! We hebben lekker samen gegeten, gedronken en gedanst. Tijdens deze avond kregen wij te horen dat veel negers vinden dat wij blanken naar lijken ruiken. Een erg groot compliment dus...

Als laatste is het aan mij de eer om het totale opgehaalde sponsorgeld bekend te maken. De teller is uiteindelijk komen te staan op........................

€5.165,72!!!

Een geweldig bedrag waar wij al onze sponsoren en begunstigers nogmaals voor willen bedanken. Inmiddels hebben wij al verschillende materialen van dit geld gekocht. Denk hierbij aan kleurpotloden, papier, stickers, pennenbakjes, verf, voetballen en wasco. Dit is uiteraard een klein begin. De scholen beschikken helemaal niet over deze materialen, waardoor deze hard nodig zijn.

Daarnaast zijn wij nog in gesprek met de verschillende scholen, vandaar dat wij hier nog niet eerder iets over hebben laten weten. Op de Chipese Basic School, de stageschool van Rick en Marissa, willen wij een schoolgebouw gaan afmaken. Hiervoor moet de school nog een bepaald aantal stenen kopen. Daarnaast lopen er ook nog projecten rondom een muurschildering en een ‘ABC-schildering'. Zodra hier meer over bekend is, laten wij jullie dit uiteraard gelijk weten!

Tot slot willen wij de mensen bedanken die ons extra fotoruimte hebben aangeboden! Inmiddels beschikken wij voor de komende tijd over voldoende fotoruimte!! Jammer genoeg is de internetverbinding hier niet erg snel. Wij zitten immers in Afrika! Hierdoor is het heel lastig om foto's op te laden en op de site te zetten. Wij doen ons best om er zoveel mogelijk foto's op te zetten, maar het blijft lastig en elke keer hopen dat het werkt.

Echter is het begin van ons sponsorproject in ieder geval gemaakt. We zijn hier nog lang niet klaar en houden jullie op de hoogte. Tot een volgend bericht!

Groetjes Jordi & de rest.

p.s. Broertje, nogmaalsgefeliciteerd met je verjaardag!! ;)