Rit, na rit, na rit!

Afgelopen zondag vertrokken we al vroeg in de morgen richting Lake Kariba. Aangezien we al een hele tijd in Livingstone hadden vertoefd, waren we blij met het vooruitzicht weer even in een andere omgeving te zijn. We hadden al bustickets gereserveerd om ons naar Choma te brengen. Vanaf Choma zouden we een minibusje pakken die ons verder naar Siansonwe zou brengen. Echter aangekomen in Choma bleek dat het mogelijk was dat er geen busjes richting Siansonwe reden aangezien het zondag was. Jordi en ik gingen kijken of we wel een busje ergens konden vinden en zagen gelukkig busjes staan. We vroegen dan ook of ze richting Siansongwe gingen en ze zeiden van wel. Toen we al in de bus zaten om Marissa en Rick op te pikken, vertrouwden we het niet helemaal en vroegen nog een keer, waarop een vrouw achter ons zei dat we naar Livingstone zouden gaan. We stapten maar weer uit en liepen verder. Zaten we weer bijna in Livingstone.

Verderop stonden gelukkig nog een aantal busjes. De aanbieders van die busjes waren heel blij om ons te zien want er werd letterlijk om ons gevochten. Niet echt rake klappen maar toch. Geduldig hebben we gewacht totdat ze klaar waren met duwen, trekken en niet te vergeten met schelden. De een wilde ons in een busje stoppen, de ander op een Pick-up. Het werd uiteindelijk het busje. Hoewel de Pick-up ook héél aantrekkelijk uitzag. Het enige probleem was dat ze niet precies wisten waar we naartoe moesten. Aangezien wij niet veel keus hadden zijn we in het busje gestapt en begonnen aan een helse rit naar Siansonwe. Eerst over verharde wegen maar al na een uur of twee werd het een onverharde weg door de bush met hier en daar een kuil. Nou zeg maar gerust met hier en daar géén kuil. Dat was op zich niet zo’n probleem geweest als het dak van het busje zich wat verder van onze hoofden had bevonden. Helaas moesten we dus de hele rit onderuitgezakt op onze banken zitten zodat we na de rit niet helemaal onder de bulten zaten.

Aangekomen op onze eindbestemming, de Kariba Bushclub, werd ons snel duidelijk dat we ons echt in the middle of nowwhere bevonden. De accommodatie zag er op het eerste gezicht leuk uit, maar was, op het personeel na, totaal verlaten. We werden alvast naar onze dorm (slaapzaaltje) gebracht en vielen al even neer op de onderste bedden van de vier stapelbedden terwijl we wachtte op de eigenaresse. De kamer hoefden we met niemand te delen aangezien er verder geen gasten waren. De kamer was een ronde hut met dus vier stapelbedden en een rieten dak. Dit rieten dak zag er van de onderkant vies en onhygiënisch uit. Onder onze bedden lagen ladders om op de bovenste bedden te komen. Dus ik haalde de ladder onder mijn bed vandaan en toen ik de ladder wilde beklimmen zag ik in mijn ooghoek Spencer* zitten. Ik schrok me een ongeluk van het plotselinge bezoek van Spencer* en door mijn schrik reactie schrok de rest ook heel erg. Marissa moest even naar buiten begeleid worden en Rick en Jordi namen deze mogelijkheid met beide handen aan om enige afstand van Spencer* te nemen. (Nu komt even iets schokkends dus als je besluit niet verder te lezen is dat ook oké). Met weinig spijt heb ik Spencer* helaas moeten vermoorden met de slipper van Marissa. Door één fatale klap spoot het bloed eruit en lag het levenloze lichaam op de grond. Tot zover Spencer*.

Door dit angstige moment moest Jordi even een plasje plegen op het toilet. Hij was echter al snel terug en was tijdens het rennen nog zijn rits aan het dichtmaken. De twee poetsdames moesten ervan lachen aangezien zij blijkbaar een ander beeld hadden gezien dan wat wij zagen. Jordi kwam Petra**, geheel onverwachts, tegen op het toilet. Net toen hij startklaar was om een plasje te plegen keek Petra** hem aan van boven de muur van het open toilet. Nog voor dat een druppel was gevallen rende Jordi het toilet hokje uit, met voor de poetsvrouwen een geheel nieuw uitzicht. Marissa heeft aan Petra** duidelijk gemaakt dat ze niet meer welkom was.

Door het onverwachtse bezoek van Spencer* wilden we de kamer verder goed onderzoeken. Als snel stuiten we op de beroemde Zambiaanse formatie van K6***. Deze formatie bestaat uit: Karin, Kevin, Karel, Kikki, Kenny en Kris. Ze zingen alleen ’s avonds, maar we zijn blij dat ze niet voor ons hebben gezongen. 5 van de 6 lagen lekker te relaxen onder de matras van het bovenste bed, van het stapelbed waar Marissa net op het onderste bed had gelegen. Kikki vonden we boven het bed waar Jordi op had gelegen. Rick dacht dat ze van steen waren om de matrassen op hun plek te houden. Maar toen ik een boekje pakte en Karin rustig in de rug stompte, werd ons duidelijk dat ze niet van steen waren maar van vlees en bloed. We hebben er dus een, ons uitlachende, poetsvrouw bij gehaald. Ondertussen had Marissa het aan de stok gekregen met Gerrie**** (ja ik weet het, we maken echt vrienden hier). Gerrie**** probeerde Marissa omver te duwen terwijl Marissa hem wilde helpen zodat hij niet zou stikken in een stuk plastic. Toen Marissa naar ons hutje liep om te kijken wat er bij ons aan de hand was, kon ze nog net een over vliegende Karel nazwaaien die door de poetsvrouw letterlijk de deur uit werd geslagen.

We vonden het niet zo’n fijn idee om te slapen in bedden die al gebruikt waren door anderen en belden dus de eigenaresse op die niet erg onder de indruk bleek te zijn van onze ontdekking. Om haar te bedanken voor haar begrip besloten we maar één nacht te blijven (en geen drie) en dan maar te vertrekken naar Lusaka. Helaas moest de nacht nog beginnen.

We hebben buiten bij kaarslicht gedineerd. Naast bot en pees hadden we ook nog een stukje vlees gevonden in onze pork chops. Marissa had de muizenmaal: spaghetti bolognese. Daarna hebben we nog skip-bo gespeeld, maar dit werd verstoord door Tom*****. Doordat het natuurlijk erg donker was was Tom***** een beetje van de wap en botste tegen Marissa aan. Marissa, die al genoeg was geschrokken vandaag, liet een gil horen. Wij hebben Tom***** met het Skip-bo spel van de tafel geveegd.

We gingen slapen. Marissa had zich ondergebracht in een één persoonslegertent, die ze van haar geliefde Dennis had mogen lenen. Wij heren hadden helaas niet zo’n tent. We hebben onze bagage op een matras in het midden van de ronde kamer gelegd en onze stapelbedden in een kring erom heen. Toen we al een tijdje lagen heb ik toch nog even het licht aangedaan en zag nog net hoe Gommel****** de benen nam en naar boven bij de dankrand verdween. Het beloofde een heerlijke nacht te worden.

Spencer hebben we vermoord, Pattie verjaagt, K6 de kamer uitgeslagen, Gerrie genegeerd, Tom van de tafel geveegd en Gommel laten onderduiken.

’s Morgens (gisteren) waren we al vroeg wakker en nog zonder te ontbijten hezen we onszelf op een pick-up en vervolgde onze lange bushweg terug naar Maamba. Onderweg werden er op de pick-up nog meer mensen geladen. Een blinde man die zich naast Jordi nestelde, een jongetje die nog nooit blanken had gezien, een meneer die gecharmeerd was van onze versie van Amazing grace, een fiets, enkele pakketjes, een kind dat pijn kreeg aan zijn gezicht als hij/zij moest lachen en twee vrouwen die niet uitgeroddeld kwamen over het feit dat wij tijdens onze rit liederen zongen van ‘in den hiëmel’ (van Beppie) tot aan ‘Last Christmas’. Zelf genoten we van onze rit achter op de pick-up. Ook kwamen we heel wat merkwaardige fenomenen tegen langs de weg: drie struisvogels, heel wat koeien, een vrouw die haar kind zoogde tijdens het lopen, rivieren die helemaal waren uitgedroogd, schattige kindertjes die ons nazwaaide, oudere mensen die ons uitlachten en primitieve hutjes van stro waar mensen in leefden. Het was eigenlijk een super leuke rit ondanks het feit dat we op een harde, smalle bank zaten en heel weinig ruimte hadden. Toen we in Maamba waren moesten we verder met de auto naar Choma. Tijdens onze rit genoten we van het tweede album van Britney Spears, dat we zelfs twee keer mochten beluisteren. De auto was uitgerust met een goede airco. We miste namelijk een halve deur links achter. Gelukkig zat daar Rick :p. Op de voorruit was een mooie barst te bewonderen die er, naar onze mening, al heel wat jaren zat.

Terug in Choma moesten we tot half 4 wachten op een bus die ons naar Lusake kon brengen. Rick en ik gingen eten halen en moesten ongeveer een uur wachten op 4 cheeseburgers met friet. Dit was ons eerste eten van vandaag en ging er met smaak in.

In de bus zochten we onze plaatsen op en kwamen we verspreid te zitten. Alleen Jordi en Rick zaten naast elkaar. Naast Jordi en Rick had een kind moeten overgeven. In de buurt van Marissa had een man in zijn broek geplast en had ook een kind overgegeven en naast mij zat een gezellige mevrouw die met enkele pauzes, aan een stuk door alleen maar heeft verteld. Je kunt veel zeggen, maar onze ritjes zijn nooit “saai”.

Aangekomen in Lusaka werden we aangesproken door een meneer die al wat diep in het glaasje had gekeken en een hippe bontmuts voor meiden droeg. Lopend naar de taxi werden we omringd door kinderen die overduidelijk zakkenrollers waren en vroegen om geld. Bij het hostel aangekomen zijn we gaan eten, hebben Marissa en ik nog lekker gedoucht en zijn we uitgeput onder de klamboe in slaap gevallen. Wel natuurlijk van tevoren alles gecontroleerd.

Groetjes namens iedereen, Remco!

Ps:

Register:

Spencer*: een spin zo groot als een I-phone

Petra**: een poes zo gemeen als een kater.

K6***: zes kikkers zo wit als kalk. (De formatie K6 bestaat uit Karin, Kevin, Karel, Kikki, Kenny en Kris).

Gerrie ****: een geit zo brutaal als een bok.

Tom*****: een tor/kever zo groot als een kastanje

Gommel******: een gekko zo snel als het licht.

Verwenneritus!

Om bij voorbaat maar even iedereen gerust te stellen: dit keer geen eng verhaal, geen kippenvel en geen angstige toestanden. Wees gerust! Wel hoop ik jullie te verrassen met mooie details en een prachtige ervaring…

Gisterochtend was het na het heftige dagje raften moeilijk om zo vroeg op te staan. Om 7 uur werden we opgehaald, dus om kwart over 6 rammelde de ooooooooo zo irritante wekker van Jordi. Hij kon z’n telefoon niet zo snel vinden, dus hij bleef maar rammelen.. en rammelen... en rammelen… Toen zijn wekker eindelijk uit was, zijn we allemaal met veel moeite uit bed gekropen. Arme Remco had overal spierpijn van zijn valpartij, maar gelukkig had hij wel redelijk geslapen. Na een heerlijke ‘breakfast sundae’ (yoghurt, honing, muesli en banaan) en Rick’s cheese & onion sandwich zijn we per taxibus vertrokken richting de grensovergang naar Botswana wat ongeveer zo’n 45 minuutjes duurde. Onderweg poogde Rick nog een leuk startshot te maken voor onze film, maar onze onderlippen hingen op onze knieën: we waren mega-shaggy en dus niet te pruimen!

Eenmaal aangekomen bij de grens moesten we ‘uitchecken’ van Zambia en ‘inchecken’ voor Botswana: weer een stempel voor onze collectie in het paspoort! :D Vervolgens gingen we per speedboot de rivier over om officieel voet te zetten op Botswaanse grond. Hier aangekomen volgde een wel heel apart ritueel: onze schoenen moesten gedesinfecteerd worden en daarvoor moesten we op een zompige, modderige mat gaan staan waarvan onze schoenen eigenlijk alleen maar smeriger werden.. Stel je voor we nemen ziektes mee het land in… :S

Daar weer een stempel ophalen en daar gingen we dan: opgehaald door een jeep (helemaal voor ons alleen!) vertrokken we richting de Chobe-rivier. Een tussenstop bij een ATM zorgde weer voor een hoop gereken; we hadden immers weer andere valuta nodig: Botswaanse Pula.

We zijn daarna richting de boot gelopen waar onze rivier-cruise-safari zou gaan beginnen. Na een kort inleidend praatje van onze gids werd de motor gestart. Helaas hield onze gids ontzettend van vogels, dus het eerste half uur hebben we bijna alleen maar naar deze fladderende beesten zitten kijken. Nou geloof me, na 8 vogelsoorten te hebben gezien, met achter je overal olifanten, nijlpaarden en krokodillen wil je echt geen vogel meer zien! Gelukkig maakte hij na een half uurtje rechtsomkeert en voeren we richting de grote dieren, degenen waar we zo naar uit keken! Veelvuldig werd er gebruik gemaakt van de foto- en videocamera’s en dan met name die van onze eeuwig vrolijke Jappers welke ons in de boot vergezelden met hun ratelende telelenzen. We genoten van het aanzicht van nijlpaarden, krokodillen, egyptische ganzen, ijsvogels, waterbuffels, varanen en te water gaande olifanten. Dit laatste was denk ik het mooiste wat ik qua dieren in de natuur ooit heb gezien. Ook was ik nogal geshockeerd van zijn zogenaamde 5^e been, jeetje wat een leuter had dat beest! Na deze heerlijke en vooral relaxte ‘river-cruise’ was het dan tijd om te vertrekken naar ons verblijf in Chobe. In het begin reden we op verharde wegen, dus geen vuiltje aan de lucht. Maar toen we na zo’n 20 minuten een ‘bush’-paadje insloegen veranderde dit toch echt. We vlogen door de jeep door de enorme kuilen in de paden. Maar het was fantastisch! Toen we de struiken in moesten rijden om een andere jeep langs te laten, wat overigens niet zonder horten of stoten verliep, lagen we opnieuw in een deuk om de jeep die langs ons kwam gereden. Met ongeveer zo’n 5 km per uur kwamen daar (probeer het je even in te beelden) Big Momma, the Nutty Professor en Oprah Winfrey look-a-likes langs gehobbeld. Ze gingen zo hard op en neer, het was net alsof we langs de meloenenmarkt reden. Blijkbaar vonden ze het zelf ook hilarisch, want ze lachten vrolijk mee.

Ik was ondertussen alleen nog maar bezig met mijn blaas, die elk moment uit elkaar kon springen.. Ik heb volgens mij nog nooit zo erg in m’n leven moeten plassen!! (Maar dat terzijde haha..)

We zagen tussen de struiken opeens uit het niets een gezellig hutje opdoemen: dit bleek de receptie te zijn waar we moesten inchecken. Na een sprint richting de sanitaire voorzieningen zag Rick tijdens de check-in een olifant voorbij lopen, blijkbaar een doodnormale zaak voor de crew van onze ‘Elephant-Valley’ lodge. Wij vonden dit natuurlijk fantastisch!! Daarna werden we verwelkomt met een drankje en kregen we een korte introductie op ons verblijf. Eenmaal ingecheckt begonnen we te speculeren over ons verblijf. Hoe zou het zijn? Waar zouden we in slapen? Alleen al bij de gedachte aan een tent, kregen Rick en Jordi al te veel. Toch niet in een tent?!

We werden door een lieve meneer naar onze tenten gebracht, maar dit bleek alles behalve ‘kampeerachtig’ te zijn: we kwamen aan bij twee super-de-luxe tenten, met een uitzicht waar menig mens alleen maar van kan dromen. Onze tenten lagen zo’n 40 meter van een drinkplaats midden in de ‘bush’ verwijderd. Ook maakten we kennis met het hitsige huishert Miriam. Zij verbleef met enige regelmaat binnen het verblijf, omdat het voor haar te gevaarlijk was om in het wild rond te rennen.

Even uitrusten en om 15.00 uur stonden er weer twee grote, open jeeps klaar voor alle gasten van Elephant Valley: wij 4, 3 duitsers, 2 Amerikanen en 2 Japanners. Heerlijke luxe ruimte dus! Op weg naar het Chobe-park kwamen we al een kudde olifanten en een paar zebra’s tegen. Eenmaal aangekomen in het park kwamen we ogen tekort: honderden olifanten, kudu’s, antilopes, vogels, giraffen en ga zo maar door.. Het hoogtepunt van deze 4x4-safari waren toch wel de leeuwen die een waterbuffel te grazen hadden genomen en hier heerlijk van aan het smullen waren. Een grappig feitje is dan ook dat wij hiernaar aan het kijken waren en ondertussen een portie buffalo-wings onder onze neus geduwd kregen.

Na een prachtige zonsondergang te hebben bekeken was het tijd om terug te gaan naar onze lodge. Vlak voordat we weer de welbekende hobbelweg insloegen, stopte onze gids om ons uit te leggen hoe zij als Botswanen altijd de weg naar huis terug konden vinden m.b.v. de prachtige sterrenhemel. Eenmaal op het hobbelpad was het echt pikkedonker! De horrorverhalen kwamen dan ook al gauw ter sprake J

Terug in de lodge trokken we gauw onze lange kleren aan (voor de muggen) en liepen we naar het diner: bij het kampvuur stonden 3 tafels klaar (er waren immers maar 12 gasten) met uitzicht over de drinkplaats van de dieren. Binnen nog geen 15 minuten konden we genieten van een luipaard die verkoeling kwam zoeken. Zoete aardappelsoep, een stukje bief (Remco visfilet) en een heerlijk wit wijntje ging er in als zoete koek! Jammer genoeg was de aardbei-panacotta niet te harden :S

Terug op de kamer is Remco op insectenjacht voor mij geweest en na een heerlijke douche vielen we in een heerlijk bed tevreden in slaap.

Vanmorgen werd ik om 6 uur wakker op een manier die ik niet snel zal vergeten. Een luidtikkende specht, diverse vogels en veel andere dierengeluiden die ik niet direct thuis kan brengen zorgden ervoor dat ik mijn ogen opende. Gauw maakte ik Remco wakker, want we wilden even naar buiten sneaken om onze overweldigende ‘view’ met zonsopgang te bekijken. We werden blij verrast door een roze-oranje lucht en een hele bende apen die zichzelf aan het vermaken waren. Ongelooflijk grappig was het om te zien hoe een nogal hitsige aap andere vrouwtjes aan het berijden was :D

Daarna gauw aankleden en op naar het ontbijt. We mochten vanochtend genieten van verse croissants, zoete muffins, geroosterd brood, eitjes en vers fruit. Jammiejammiejammie!!

Na het ontbijt vertrokken we weer richting het water. Enigszins teleurgesteld kwamen we weer aan bij de plek waar we gister ook te water gingen. Het bleek dat we vandaag precies dezelfde rivier-cruise gingen maken als gisteren. Helaas hadden we ook nog een gids die iets té graag alle wikipedia-feitjes over alle dieren wilde delen. In het begin is dit echt super interessant, maar na een half uur ratelen word je dit best snel moe.. Ook waren vandaag een stuk minder dieren te zien, dus het was minder spectaculair dan gisteren. Maar toch hebben we weer van de bootrit genoten.

Na de cruise gingen we weer terug naar onze lodge om voor de laatste keer te genieten van superlekker eten: de lunch. Toen onze buikjes goed vol zaten, kregen we nog even tijd om te relaxen en om 15.30 werden we opgehaald om weer terug te gaan naar Zambia. Hetzelfde gedoe als op de heenweg moesten we doorstaan, weer stempels erbij ;)

Terug bij Jollyboys voelde als terugkomen thuis! Gauw hebben we Remco’s antibiotica opgehaald en nog wat kleine dingetjes bij de lokale supermarkt gekocht voordat het donker werd. Het is hier niet aan te raden om in de avonduren buiten de hekken van je verblijf te vertoeven..

Na ons verwen-uitstapje, skypen we vanavond gezellig met onze familie/vrienden en vanavond zullen we weer in ons harde, toch best smerige bed moeten kruipen, welke staan in een 8persoonsdorm.. Maar heel stiekem heeft dit toch ook wel weer iets ;)

Hopelijk hebben jullie dit verhaal zonder te veel afschuw kunnen lezen en vertrouwen jullie ons erop dat we genoeg adrenaline gehad hebben. Voorlopig hopen we alleen nog maar mooie en redelijk acceptabele verhalen te plaatsen J

Dikke kus, Marissa en de rest van de bende

Een dag die wij nooit meer zullen vergeten……

Inmiddels is alweer een dag voorbij. Vandaag hebben wij iets meegemaakt, wat wij nooit meer zullen vergeten. Om 7:00u in de ochtend zouden wij opstaan. Echter schrok Rick om 20 voor 8 wakker en hadden wij ons dus uiteraard verslapen. Om 8:00u zouden wij worden opgehaald om te raften. Snel een ontbijt naar binnen gewerkt en vervolgens kon onze dagtrip beginnen.

Aangekomen op het complex kwamen wij Babyface tegen. Wij hadden hem al eerder in ons hostel ontmoet. Uiteraard regelden wij gelijk dat hij onze gids werd. Uiteindelijk waren er 7 boten. Wij kwamen samen met een jongen en een meisje in de laatste boot te zitten. Allereerst kregen wij een instructie over de verschillende mogelijkheden. De manier van peddelen, het handelen zodra de boot zou omvallen, de OS-lijn (oftewel Ooh-Shitlijn) En tot slot een extra instructie over rafpid number 7. Op dat moment hadden wij niet gedacht, dat dit een hele belangrijke instructie zou worden......

Wij begonnen heel enthousiast aan onze dagtrip. Allereerst moesten wij een ravijn inlopen. Op deze wijze kwamen wij namelijk bij ons beginpunt. Na ongeveer 20 minuten lopen kwamen wij aan. Een hele steile afdaling en dit in onze zwembroek met de wandelschoenen aan (heel charmant dus). Onderweg kwamen wij nog een aantal aapjes tegen. Verder een hele mooie natuur. Dit was overigens ook de afstand die wij gesprongen hebben. Wij konden namelijk uitkijken op onze grote vriend; het bungeeplatform.

Na een praktische instructie over het raften kon ons avontuur beginnen. Bij het eerste Rafpid vielen bijna alle boten om. Onze boot, door onze 'geweldige' rafttechnieck, uiteraard niet. Trots dat we waren vervolgden we onze tocht. Tijdens deze tour raften wij over de Zambezi. Deze rivier staat op de derde plaats in de rij van grootste rivieren in Afrika. Een enorme stroming, een prachtige flora en op de rotsblokken een verschrikkelijke fauna. Wij zouden zeggen: gad-ver-damme. Alle rotsblokken waren bedekt met een mottenplaag. Een hele verzameling van deze kleine beestjes. Hierdoor kwam Marissa dus behoorlijk aan haar trekken. Verder vertelde Babyface ons na de derde Rafpit, dat er ook verschillende krokodillen in het stilstaande water zaten. Wat een geruststelling was dat: alleen maar krokodillen in het stilstaande water. NOT. Bang dat we waren om in het water te vallen!!! Na verschillende afdalingen, waarbij wij nog altijd niet waren omgevallen, kwamen wij aan bij Rafpit number 7. Dit was de heftigste van het stel. Vooraf hadden wij hier nog een belangrijke aparte instructie over gekregen. Deze rafpit kenmerkte zich door de sterke stroming en de gevaarlijke rotsen. Je moest hierbij van de rechterkant naar de linkerkant peddelen en ervoor zorgen dat je niet aan de rechterkant bij de rotsen terecht kwam. Verschillende boten kapseisde aan de linkerkant door de sterke stroming. Met onze boot gebeurde iets anders....

Op het moment dat wij in deze Rafpit terecht kwamen, ontstond er een draaikolk van ongelofelijke kracht. Met peddelen was dit niet te bestrijden, dus moeten wij redding zoeken in de boot. Met onze peddel in de handen hielden wij ons stevig vast aan de OS-lijn. Valt de term ‘Oh Shit-lijn' al?? Het water kwam van alle kanten en het enige wat wij dan ook konden zien was het water. Doordat het water telkens in je gezicht kwam, kon je nauwelijks adem halen. In deze draaikolk met alleen maar water om ons heen, kwam onze boot bijna geheel verticaal te staan. Wij vreesden op dit moment allemaal voor ons leven en sloegen hierbij dan ook angstkreten uit. Ikzelf zat in het midden en keek telkens naar de anderen om te kijken of zij nog veilig in de boot zaten. Toen moest het ergste nog gebeuren. In een flits was Remco, die voor mij zat, van de boot verdwenen. Wij kwamen met onze boot tussen twee rotsen terecht en door deze klap was hij aan de voorkant uit de boot gevallen. Met zijn handen aan de Oh-Shit lijn, probeerde hij nog in de boot te klimmen. Ik zag het gebeuren en wilde gelijk naar hem toespringen om hem de boot in te trekken. Echter was de stroming zo sterk en het water zo krachtig; de boot ging met volle vaart over Remco heen. Met de rotsen onder zich en de boot over zich heen kreeg hij een klap van ongekende kracht te verduren... Geschrokken dat ik was probeerde ik hem in alle moeite te zoeken, maar dit was onmogelijk. Vechtend voor ons leven kwamen we los van de rotsen en kwamen onder. Hier was Remco inmiddels opgepikt door een kanoër. Door de enorme stroming waren verschillende van ons hun peddel verloren. Met alle kracht die we nog hadden peddelden we naar Remco toe. Marissa trok hem vervolgens uit het water en hij zat weer in de boot. Op dat moment was het een enorme bloedpartij, achteraf viel het gelukkig allemaal mee. Hij kwam er ‘gelukkig' met een bloedlip, een bloedneus en een gebroken tand vanaf. Aangekomen op de rustplek besloten wij onze trip te beëindigen. Eigenlijk zouden wij de gehele dag gaan raften, waardoor onze schoenen en bezittingen op een andere plek lagen. Hierdoor moesten wij op onze blote voeten het hele stuk naar boven lopen. Dit zou op zich geen probleem hoeven zijn. Alleen lagen er scherpe stenen en was er een trap getimmerd van enkel takken. Deze takkenladder (zowel figuurlijk als letterlijk )was minstens 200 meter lang. En dit op onze Nederlandse, bijna eelt loze voetjes. Arme wij!! Het ging inmiddels al stukken beter met Remco. Hier waren wij erg blij om. Boven aangekomen klommen wij in een grote jeep. Deze reed over echte Afrikaanse wegen terug naar het complex. Onderweg kreeg Marissa plotseling de slappe lach. Normaal gesproken zou dit geen raar gezicht zijn, maar met de recente gebeurtenissen in ons achterhoofd was dit het wel. Wat was nou het geval: de jeep reed met volle vaart over een kip heen. Hierop zei de chauffeur: ‘Welcome to Africa......' Jammer dat we de kip niet zonder zijn kop hebben zien wegrennen. Echter denk ik maar zo: dat is alweer 1 kip minder voordat het mijn verjaardag is. De mensen die het verhaal kennen, zullen hem wel begrijpen! ;) Overigens ben ik over precies een maand jarig. Leuk he?

Aangekomen op het complex hebben wij gekeken naar de foto's en de film van ons avontuur. De beelden waren schrikbarend en elke gids zei dat wij iets behoorlijk heftigs hadden meegemaakt. We hebben samen een broodje hamburger gegeten en vervolgens kwam de ambulance aan. Deze heeft Remco van top tot teen gecontroleerd. Hierdoor wisten wij zeker dat het bleef bij een afgebroken tand, een bloedlip en een bloedneus. Natuurlijk is het niet niks, maar gezien de omstandigheden zijn wij hier alle vier erg blij om. Inmiddels is Remco weer goed opgeknapt. Hij maakt weer grapjes, lacht weer en is weer helemaal de oude. Met de schrik in ons achterhoofd kijken wij terug op dit avontuur. We zijn er enorm goed van afgekomen en mogen wel degelijk van geluk spreken. Na deze tocht zijn wij teruggekeerd naar Jollyboys. Hier zijn we aan het zwembad gaan liggen om weer even tot rust te komen.

De schrik zit er nog altijd in, maar gelukkig hebben wij erg veel geluk gehad. Hopen dat ons morgen leukere dingen gebeuren. Wij vertrekken dan naar het Chobepark in Botswana. Van horen zeggen een prachtig park met veel verschillende dieren. Hopen dat een leeuw ons niet in de kont zal bijten en dat een zebra niet over ons heenloopt.... Kortom: genoeg adrenaline voor een week.

Wij zullen door deze reis de komende 2 dagen waarschijnlijk geen beschikking hebben over internet. Het volgende verhaal komt er dan ook zo snel mogelijk aan. Daarnaast even een verandering in de telefoonnummers. De nummers uit mijn vorige bericht kloppen namelijk niet helemaal. Bij dezen de wijzigingen:

• - Remco: 00260962826431
• - Jordi: 00260966221792
• - Rick: 00260966221793
• - Marissa: 00260966221794

Lieve volgers, we spreken ons snel weer!!

Groetjes Jordi & uiteraard ook de rest

p.s. De dag afgesloten met het avondmaal: chicken wings in chillie saus. Nou ik kan jullie vertellen: ik sta nog altijd in VUUR en VLAM.

CASTLE & Boozcruise

Lieve allemaal, hier weer een berichtje uit het zonnige Zambia. Vandaag ben ik aan de beurt op een verhaal te typen en dat doe ik dan ook met veel plezier.

Maandag 22 augustus

Vandaag moesten we vroeg op om onze backpack in te pakken en te verkassen naar een andere kamer (een achtpersoonskamer). Dit moest omdat we hebben besloten ons verblijf in het gezellige Jollyboys (Livingstone) met 3 dagen te verlengen. Ikzelf had er persoonlijk meer moeite mee dan de andere drie om een kamer met vier vreemde mensen te delen. Maar we zijn tenslotte het backpacken en dit hoort er gewoon bij. Niet aanstellen dus en aanpassen.

Toen we eenmaal verhuisd waren heb ik even gebeld naar het regenachtige Nederland om met de mam te bellen. Het blijft nog altijd raar om te beseffen dat we zo ver weg zijn van thuis. Een telefoontje naar huis roept dan automatisch bij mij emoties op. Toen ik had opgehangen had ik het even zwaar, het echte besef dat we er nog geen week zijn en we nog meer dan 11 weken te gaan hebben kwam even goed binnen bij mij. Gelukkig heb ik drie fantastische vrienden om mij heen die me hebben getroost en me binnen 1 minuut weer aan het lachen hebben gekregen.

We hadden vandaag een relaxdagje ingepland. Hier verstonden wij onder; lekker op ons bedje aan het zwembad zitten, lezen in het zonnetje, samen brainstormen bij de altijd heftige kruiswoordpuzzels en (daar komt hij weer) vooral genieten en lachen met elkaar.

Het is duidelijk geworden dat Marissa en ik de echte waterratten zijn (ook al zou een ijsbeer nog met een jas aan zwemmen in dit koude water).

Na deze heftige activiteit, die duurde van 10.00 uur tot 17.00 uur zijn we ons lekker gaan douchen, althans dat was de bedoeling. Omdat we nu in een grotere kamer liggen hebben wij geen eigen douche. De douches die we nu gebruiken zijn ook erg aantrekkelijk voor onze vrienden Miranda MUG en Stefan SPIN. Iets waar vooral Marissa niet erg blij mee was haha.

Na het overheerlijke avondeten ( goulash met rijst en spinazie) kreeg ook Marissa even een moeilijk moment. Nadat Jordi en ik tegen haar zeiden dat we heel veel respect voor haar hadden,(wij zijn samen hier en Marissa is immers zonder haar geliefde Dennis hier) kwamen ook bij Marissa een paar traantjes. Jordi en ik zouden dat namelijk niet kunnen. Maar zoals ik al zei, wij zijn een hechte groep, we steunen elkaar als we het even moeilijk hebben en zijn er voor elkaar, de perfecte match!

Nou, nu ben ik wel aardig genoeg geweest. We hadden ons voorgenomen om vanavond lekker te gaan drinken en spelletjes zouden doen. Jordi en ik werden vrienden met CASTLE, het Afrikaanse bier dat verdomd lekker smaakt en heel goedkoop is, Marissa en Remco hadden Savanna Dry aan de haak geslagen.

Na een paar drankjes kregen we opeens een briljante ingeving; we hadden zin om HINTS te gaan spelen. Dat was natuurlijk hilarisch, de Afrikanen keken ons aan alsof ze Jaap Stam zagen die een penalty binnen schoot.

Rond 02.00 uur werd het toch wel tijd om naar ons bedje te gaan, we begonnen langzaam te stotteren en dingen te zien die er niet waren. ( de bar zou om 23.00 uur sluiten, maar als Marissa haar blonde lokken in de strijd gooit, komen de drankjes vanzelf, heel gek maar wel handig!)

Dinsdag 23 augustus

Goedemorgen. Ik werd vanmorgen wakker met een hoofd zoals als steen. Ik moest even wennen, we lagen immers in een andere kamer met vier andere mensen. Om 07.00 uur ging een Chinees onze kamer uit, Rick werd wakker. Om 08.00 uur ging een Tsjech de kamer uit, Rick werd wakker. Om 08.30 uur, twee Engelse meiden gingen giechelend de kamer uit, Rick werd wakker. Leuk is dat, een achtpersoonskamer. Maar ach, het heeft wel iets, en het is typisch iets voor backpackers.

Vandaag stond de BOOZCRUISE op het programma. Hier later meer over.

Gister was ons zo goed bevallen, dus we besloten om weer lekker aan het zwembad te gaan liggen. Marissa en ik hadden weer dolle pret in het water(het is immers heel leuk om vlak voor andere mensen in het water te springen), Jordi en Remco vermaakten zich voornamelijk langs de kant met een boek, de ipod en een puzzelboekje.

Om 15.45 uur werden we opgepikt voor onze BOOZCRUISE. We kwamen de parkeerplaats op en schrokken ons dood. Er stond een klein busje wat bestemd was voor 10 personen. Maar er zaten al zeker 15 mensen in, van Chinezen tot Duitsers. Met de gedachte dat wij net gedoucht waren en er ook nog met z'n vieren bij moesten kregen we het benauwd. Gelukkig kwam er opeens een Afrikaan om de hoek kijken met een groot bord in de handen waarop stond, MARISSA. YES, wij mochten in een andere bus. Toen we de bus zagen konden we ons geluk niet op. Het was een bus voor 20 personen met airco, waar wij met ons vier in moesten.....HILARISCH! Gelukkig reden wij net voor het kleine busje langs zodat we nog even konden zwaaien, hier konden wij zelf wel om lachen.

Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming bleek het iets anders te zijn dan wat we hadden gedacht. Er stond op de folder namelijk; inclusief eten en drinken. Jordi zag het al voor zich, een partyboot vol jongeren met drank en muziek, een dansvloer etc.

Maaaarrr......het werd een kleinere boot met 20 mensen, geen muziek,maar WEL drank en eten.

We waren nog geen 15 minuten onderweg of het eerste nijlpaard stak zijn hoofd uit het water. Ongelofelijk wat wij alweer zagen. Toen gingen we verder en lag er een kleine krokodil te zonnen op het droge, WAAAAAAUUWWW!!!

We keken onze ogen uit en Remco had besloten om zijn verrekijker er bij te pakken.

Na een half uurtje zag Jordi in de verte iets, er stond inderdaad een nijlpaard. Gelukkig vaarden we er op af zodat we foto's konden maken en ik kon filmen.

Na de groep olifanten die ook even langs kwamen lopen( het lijkt al de gewoonste zaak van de wereld!!!) gingen we terug richting kade.

ONGELOFELIJK wat we ook vandaag weer hebben gezien!!!

Nu zit ik met mijn laptopje in de lounge en typ ik dit verslag. Ik hoor verderop mijn nieuwe CASTLE al roepen, dus het wordt tijd om af te sluiten.

Hopelijk hebben jullie het verslag met plezier gelezen, tot snel!!!

Groetjesss, Rick & natuurlijk ook de rest.

Seeya!

Een verrassend leuke dag!

Wat een verrassingen gisteren. We hadden gisteren gepland om lekker Livingstone verder in te gaan, te lunchen bij het Royal Livingstone Hotel en vervolgens aan het zwembad bij Jollyboy's te relaxen. Maar het liep allemaal wat anders dan verwacht. Jordi en ik waren om kwart voor 11 pas wakker geworden, maar Rick en Marissa lagen nog gezellig te slapen. Ze hadden zichzelf gedrogeerd met een hoestdrankje waar je goed van kon slapen. Nou dat bleek. Om kwart over 11 (dus het viel nog mee) werden ook zij wakker en besloten we het ontbijt voor het gemak maar over te slaan en meteen met de lunch te beginnen. Om half 1 reserveerden we een tafeltje bij het Royal Livingstone Hotel en om 12:15 hadden we de taxi geregeld.

Toen we bij het Hotel aankwamen moesten we eerst door een slagboom met een merkwaardig bordje er achter. In het Nederlands stond er zoiets als: geen wilde dieren voeren. Yeah right, alsof deze door het Hotel lopen of aan het zwembad liggen. De entree was mindblowing (fantastisch dus). Het was duidelijk een zeer luxe Hotel met veel facilitaire voorzieningen en verschillende bureaus waar personeelsleden je konden helpen aan informatie, boekingen of andere dingen. We werden opgewacht door Brenda, een zeer, zeer, zeer (misschien een beetje té) aardige en begripvolle mevrouw die ons onze plaats wees. We zaten op het overdekte terras van het Hotel met voor ons, uitzicht op de Zambezi rivier, rechts daarvan het zwembad en links het gazon. In de verte zag je de waterdamp van de neerstortende Victoria watervallen. Een waanzinnig uitzicht.

De lunchkaart zag er goed uit en hoewel je van de overnachtingsprijzen van het hotel achterover viel was het eten acceptabel geprijsd. (Een kamer koste al snel $ 685 p.p.p.n.) Aangezien we geen ontbijt hebben gehad en dus rammelde van de honger, besloten we ook een voorgerecht te kiezen. We keken onze ogen uit op onze luxe bestemming en werden verast door het bezoek van een AAP!!! Deze was dan wel meters van ons verwijderd maar toch rende deze over het gazon. Vervolgens hoorden we een man schreeuwen en achter een tweetal apen rennen die duidelijk iets buit hadden gemaakt. Wat weten we niet.

Het voorgerecht. Bij sommige viel dit wat beter in de smaak dan bij de andere. Zelf zal ik dus nooit meer een Gazpacho bestellen. Het hoofdgerecht was verrukkelijk en werd gepresenteerd op een bord met zo'n metalen halve bol erover. Close you're eyes, one, two, three, surprise!!! Vier overheerlijke maaltijden lagen op onze borden. Een biefstuk, Chickenburger, Scampi met risotto en Kingkinfish. Het smaakte ons allemaal goed en we hebben onze buikjes vol gegeten. Daarna zijn we lekker op het terras op een soort steiger gaan zitten, met dus dat eerder omschreven fantastische uitzicht. Jordi en ik besloten een rondje te maken over het complex en liepen langs de rivierbedding. Onderweg kwamen we verschillende uitwerpselen tegen. Jordi begon toch wel te zweten, maar ik zei tegen hem dat het misschien geitjes waren, of zo die we tegen konden komen. We vervolgde onze weg en kwamen bij een groepsaccommodatie die niet bij het hotel hoorde. Typisch afrikaans ingericht en geheel in de buitenlucht. We mochten wel even een kijkje nemen en hebben natuurlijk wat foto's genomen. Zag er erg leuk uit.

We gingen weer het pad op en opeens schrok ik van een enorme schreeuw van Jordi. In een flits zag ik al helemaal voor me dat we werden aangevallen door een drachtig everzwijnen vrouwtje dat in volle vaart naar ons toe kwam rennen om haar ongeboren kind te beschermen. Ik draaide me om maar... gelukkig het was geen everzwijn het was alleen maar een ZEBRA!!! Hoe, wat, waar komt deze opeens vandaan. Als je het over wilde dieren hebt bij een hotel denk je niet meteen aan een Zebra. Dit bleek nog niet alles. We liepen 'langzaam' richting de zebra en ontdekten dat er nog veel meer zebra's stonden en ook drie giraffen. Fantastisch! Er kwam een meneer naar ons toe gelopen die de verzorger bleek te zijn van de dieren die hier dus los rondliepen. Hij maakte wat leuke foto's voor de giraf die serieus maar drie stappen van ons verwijderd op de grond lag. Met dit briljante nieuws wilden we de andere twee verrassen, maar aangekomen op het terras waren zij het die ons eerst verasten. Aan de overkant van de rivier stonden twee olifanten. In minder dan anderhalf uur hadden we drie apen, negen zebra's, drie giraffen en twee olifanten gezien. Helemaal geweldig. We hebben nog wat gerelaxt op het terras. Er stond een bed waar Marissa en ik lekker op hebben gelegen.

Ondertussen was het al 4uur en werd het tijd om terug te gaan. Taxi gebeld en ingestapt. Tijdens onze rit maakte de chauffeur plotseling een stop naast de weg. Want... er stond een kudde olifanten naast de weg. Hier blijkbaar heel normaal, maar wij wisten niet hoe snel we onze fotocamera's uit onze tassen moesten halen. Een hele kudde!!! Ze stonden ongeveer tien passen van ons vandaan half verscholen in de struiken. We konden natuurlijk niet te lang blijven want dat zou ook gevaarlijk kunnen zijn en geloof het of niet. We zijn nog geen 2 kilometer verder of er staat wéér een kudde olifanten naast de weg. Iets minder in het struikgewas dus wat beter te zien. Dit was net zo fantastisch om te zien als de eerste kudde. We zijn niet eens op safari en komen deze dieren al zo tegen. Dit is dus echt het échte Afrika.

Terug in Jollyboy's even gepimpampet (ik weet niet of dat een woord is) en daarna gaan eten. De stroom viel in heel Livingstone viel helemaal uit en we hadden dus dinner by candlelight. Erg gezellig hoor. Een fantastische dag.

Groetjes Remco en de rest.

JEETJE, WAT EEN DAG!!

We zijn net terug van één van de meest waanzinnige dingen die ik ooit in mijn leven gedaan heb.. BUNGEE JUMPEN!! Ik wilde dit al jaren, Jordi heeft altijd geroepen dat hij dit NOOIT wilde doen.. Tóch hebben we het vandaag alle vier in één keer gedaan: springen met een elastiek aan je voeten van een brug die 111 meter hoog boven de grond hangt.

Om 7 uur heb ik Remco wakker gemaakt om de reservering voor het bungee-jumpen vast te leggen. Dit had een vrouw achter de receptie mij gisteren geadviseerd. Omdat Rick en Jordi niet echt durfden, hebben Remco en ik ons muisstil aangekleed en zijn we stiekem de kamer 'uitgesneakt'. Half wakker / half slapend, maar vooral half aangekleed stonden we daar dan om 7.15 in de ochtend, rillend voor de receptie. De mevrouw die nu achter de receptie stond zei dat we pas om 8 uur terecht konden... Omdat we de twee jongens niet wilden wakker maken, voordat het definitief was besloten we een kopje warme thee te gaan drinken op één van de chill-out plekken in ons gezellige Jollyboys-hostel.

Om 8 uur stonden we weer bij de receptie. Weer was er iemand anders en zij vertelde ons om om 9 uur terug te komen.. We weten het... Het hoort erbij, relax, chill en je vooral niet druk maken. Ondertussen hebben we ontbijt besteld, Rick en Jordi toch maar wakker gemaakt en verrast met een ontbijt op bed:Cornflakes met banaantjes en melk, hmmm.....

Vervolgens hebben we ons aangekleed en het jumpen definitief gemaakt.. Het ging nu dus ECHT gebeuren!! We hadden een taxi weten te regelen voor niet veel geld naar de Victoria Falls. Eenmaal aangekomen, moesten we eerst een soort visum regelen om naar 'no-ones-land' te mogen: de plek tussen Zambia en Zimbabwe in. Daar moesten we een stukje lopen en het duurde niet lang voordat een 'zwerm' verkopers zich om ons had genesteld. De één wimpelde ze af, de ander vond dit wat moeilijker ;) Uiteindelijk hebben we ons ingeschreven en allemaal hebben we spontaan een bezoek gebracht aan de sanitaire voorzieningen... waarschijnlijk door de zenuwen :)

Eenmaal op de brug aangekomen was Jordi als eerste aan de beurt. Hij wilde zelf graag als eerste, waar ik persoonlijk totaal geen problemen mee had :P Verrassend rustig nam hij plaats op het platform waar hij voorbereid werd. Allemaal werden we goed ingepakt: twee handdoeken om de enkels gewikkeld, een stevig touw erom heen, tuigje om en gaan met die banaan! 5, 4, 3, 2, 1 WOEOOHHHAAAAAAAAAAAAHHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!! Daar ging die dan......................!! Rick, Remco en ik stonden geshockeerd te kijken naar Jordi die als een speer naar onder vloog. Eng dat we het vonden!! Nog geen 5 minuten laten stond hij alweer op de brug en riep ons vol goede moed toe: 'Het is zooooo vet en echt helemaal niet eng!!'' Maar wij voelden op dat moment toch even iets anders :) De tweede was Remco die ook in alle rust op het platform plaats nam. Even lachen in de camera en daar vloog ook Remco de wijde wereld in.. Echt té eng! Als derde was Rick aan de beurt die waarschijnlijk net zo zenuwachtig was als mij.. Na een korte: 'I love you mom & dad in de camera' en enkele 'Oh mijn gods' later ging Rick: een gil waar menig meisje nog iets van kan leren denderde door de Victoria Falls... Natuurlijk werd ik alleen maar angstiger, banger en zenuwachtiger.. Als laatste was ik dan aan de beurt. Alleen al op het platform staan zorgde ervoor dat ik trilde van mijn kruin tot aan mijn dikke teen, echt niet normaal! Ook ik werd ingepakt, maar ik durfde niet... Ik durfde echt niet!! M'n nagels klampten zich flink vast in de rug van de man die mij binnen enkele seconden een ravijn in zou duwen :) Na de 5,4,3,2,1 ging ik dan........... Muisjesstil, gadegeslagen door de angst vloog ik door de lucht... Eenmaal onderaan kwam bij mij ook heel wat decibel eruit, de echo was goed te horen :D Pfff........ wat een bevalling!!

Uiteindelijk hebben we het alle-4 gewoon gedaan en zijn we echt ongelooflijk trots op onszelf en elkaar. Na het jumpen zijn we onder het genot van een heerlijke lunch en uitzicht op de bungee jump-spot goed bijgekomen.. Toen we allemaal een beetje tot rust waren gekomen, zijn we op pad gegaan richting Zimbabwe.. TE VOET!!! :D (Dit was maar een kwartiertje ongeveer ;)

Helaas moesten we een visum kopen om vanuit dit land de Victoria Falls te bezichtigen en zijn we daarna maar gewoon via Zambia gegaan. Prachtige watervallen en ongelooflijk mooie flora en fauna hebben ons verwonderd. We hebben heel wat foto's en filmpjes gemaakt, die we z.s.m. op de site plaatsen. Ook zullen onze Facebook-pagina's regelmatig worden bijgevuld, dus hou deze ook in de gaten!

Nu zijn we weer lekker terug bij Jollyboys en ben ik op onze kamer ons avontuur aan het uittypen. Natuurlijk kan ik op geen enkele manier verwoorden wat wij deze dag gevoeld, ervaren en meegemaakt hebben, maar zo kunnen we jullie in ieder geval een idee geven van wat er zich hier allemaal afspeelt ;)

Lieve allemaal, tot gauw!!

Xxxxx Marissa en natuurlijk ook van de rest!!

Goed aangekomen!!!!

Vandaag is het alweer vrijdag. Inmiddels hebben wij pas de beschikking over internet, vandaar een aantal dagen geen verhaal! Dinsdag om half 5 zijn wij allemaal vertrokken richting vliegveld Düsseldorf. Na een afscheid, waarbij de tranen niet te missen waren, zijn wij meteen vertrokken richting Frankfurt. Hierbij hadden wij een mini vliegtuigje. Vervolgens overstappen naar een vliegtuig van Ethiopian Airlines. Toen wij het vliegtuig wilde instappen, moesten Remco, Rick en ik onze handbagage inleveren. Uiteraard was deze te zwaar en moest deze onder in het ruim. Gelukkig hadden wij allemaal een reservetas bij ons, waardoor wij wel gewoon spullen konden meenemen. Tussendoor hebben wij nog over moeten stappen in Addis Abeba en hebben we een tussenlanding gemaakt in Harare. Over het algemeen een fijne vlucht. We werden volgepropt met eten en drinken, daartegen stond wel dat het hele vliegtuig wiebelden en dat de piloot tijdens de landing op 1 kant van de wielen landde. Erg blij waren wij met het feit dat al onze koffers (zeg maar gerust 15 koffers) goed waren aangekomen. Een opvallend gegeven is hoe wij worden aangestaard door de verschillende mensen. Als blanken ben je hier uniek en de mensen kijken je dan ook van boven tot onder aan. Dit is een heel gek idee.

Om 16:00u kwamen wij aan in het Backpackers Hostel in Lusaka. Een erg gezellig complex met allemaal leuke mensen. Overigens zijn de Zambianen erg leuk, vriendelijk en vrolijk. 's Avonds hebben wij nog een aantal drankjes genuttigd (inderdaad, alcoholische dranken hebben ze hier!!!) en vervolgens rond 21:00u gaan slapen. Echter leek het wel midden in de nacht, aangezien het hier om 18:00u al donker is. Een goede nachtrust gehad, waarbij je alleen merkt dat het 's morgens erg afkoelt. Allemaal zijn wij rond 05:00 wakker geworden van de kou. Snel een extra deken pakken en verder slapen.

's Morgens hebben wij lekker ontbeten en vervolgens zijn wij vertrokken richting het centrum van Lusaka. Hier zouden wij de bus pakken richting Livingstone. Aangekomen bij het busstation kreeg ikzelf als eerste een ‘shock-moment'. Elke verkoper komt gelijk op je af en begint tegen je te schreeuwen om dingen te verkopen, het verkeer was megadruk, de armoede was duidelijk zichtbaar en mensen vragen telkens voor voedsel, sigaretten en drinken. Erg apart om te zien dat zodra wij weigeren, zij het zelf wel gewoon kunnen kopen in de winkels. Ikzelf kocht de kaartjes en was even helemaal de kluts kwijt. Na een rustmoment ging het weer een stuk beter en zijn we in de bus gestapt. Verschillende gesprekken gevoerd met de lokale bevolking. Van een non uit het klooster tot een 11 jarige jongen; met allerlei verschillende mensen hebben wij gesproken. Na een rit van ongeveer 7 uur kwamen wij aan in Livingstone. Wij zijn vervolgens te voet richting het Jollyboys Backpackers hostel gegaan. Hierbij vroegen wij de weg aan een lokale inwoner en deze wilde ons de weg wel laten zien. Wij liepen door verschillende onverlichte steegjes. Op dat moment begin je toch te twijfelen aan de eerlijkheid van zo'n persoon. Vandaar dat Remco ook met zijn zakmes liep en de rest met de zaklampen er achteraan. Als je er naderhand over napraat, dan kan je alleen maar lachen. Wat had Remco immers willen doen met een zakmes als er 5 mannen om de hoek kwamen gelopen en wij daar stonden met onze zware bepakking op de rug? Gelukkig hoeven we hier niet al te lang over na te denken! We hebben de avond afgesloten met een paar drankjes en een spelletje Party en Co summer. Uiteraard was dit ook weer erg hilarisch en daarnaast hebben Marissa en ik als team gewonnen!! Vervolgens lekker gaan slapen.

Vandaag hebben wij eerst lekker uitgeslapen (om 9:00u waren wij weer klaarwakker, dat komt in Nederland toch niet zo vaak voor haha) Vervolgens lekker gaan ontbijten en een rustdagje ingepland. Na de verschillende reizen waren wij hier wel aan toe. Op het moment dat ik dit schrijf lig ik dan ook lekker aan het zwembad met het laptopje op schoot. Heerlijk in het zonnetje!!!!!!!! Lekker even bijkomen en morgen beginnen met de verschillende activiteiten. Wat we precies gaan doen, dat gaan we straks bekijken. Dit zullen jullie dus later lezen.

Verder hebben wij allemaal een lokale sim-kaart gekocht, hierdoor hebben wij ook allemaal een Zambiaans nummers. Met deze nummers zullen wij dus voortaan bellen/sms'en. Bij dezen de nummers:

• - Remco: 00260962826431
• - Jordi: 0026966221792
• - Rick: 0026966221793
• - Marissa: 0026966221792

Afsluitend kan ik zeggen dat onze reis geweldig gestart is. We maken veel mee, lachen ons kapot en genieten van elke minuut. Hopen dat dit nog lang mag volhouden!! Bij dezen sluit ik ons eerste reisverslag vanuit Zambia af. Ik hoop op verschillende reacties van jullie kant, ook namens de andere drie! Aangezien de internetvoorziening heel nihil is, kunnen wij niet zeggen wanneer wij weer een bericht zullen schrijven. Uiteraard proberen wij dit z.s.m. te doen!!

Greets from Livingstone!

Jordi

Spannend!! Nog 9 dagen!!

Hallo allemaal,

Nog 9 dagen en dan is het toch echt al zo ver.. ZAMBIA!! We vinden het alle-4 toch wel heel erg spannend en hebben er ontzettend veel zin in!

We moeten volgende week dinsdag 16 augustus om 6 uur in de avond ongeveer in Düsseldorf zijn. We vliegen om 21.15 om precies te zijn. Dan staat ons een reis van zo'n 16 uur te wachten, hopelijk vliegen ze om (letterlijk en figuurlijk haha ;)

Zelf ben ik deze laatste twee weken vooral bezig met afscheid nemen van m'n vrienden (nog allemaal leuke dingen doen, aangezien we elkaar zo lang niet meer zullen zien), langzaamaan begonnen met inpakken en beetje bij beetje komt die dinsdag 16 augustus dan steeds dichterbij..

We hebben gezien dat al superveel mensen ons aan het volgen zijn, dit is echt super! Aarzel vooral niet om

berichtjes achter te laten, dit is echt superleuk om te lezen. Zeker als we straks in Zambia zitten, zal dit ons echt goed doen... dus: kom maar op! :)

Tot de volgende keer!!

Liefs,

Marissa, Jordi, Remco & Rick