24 september 2011: Mijn 20e verjaardag!!

Zoals Marissa in haar eerder geschreven bericht heeft gezegd, zal ik jullie gaan vertellen hoe mijn verjaardag eruit heeft gezien! Sorry voor de vertraging, maar deze week staat in het teken van ‘toetsen'. Afgelopen maandag kregen wij te horen dat de school voor het einde van de week schoolpunten moesten hebben voor elk vak. In Nederland zou je de klapper met toetsen erbij pakken, de toets onder het kopieerapparaat leggen en beginnen met de toets. Zoals je vast wel zult begrijpen, gaat dat hier heel anders. De toetsen moeten allereerst zelf gemaakt worden, vervolgens moet er voor papier gezorgd worden, dan de toets op het bord schrijven; de kinderen schrijven deze vervolgens over en daarna moeten alle toetsen van alle kinderen worden nagekeken. Best een heel karwei..... Het heeft van de ene kant ook wel iets hoor!

Terug naar mijn verjaardag. Afgelopen zaterdag werd ik dan eindelijk een twintiger. Dit zou mijn eerste, maar misschien ook wel mijn laatste, verjaardag in Afrika worden. Op 23 september zaten wij gezellig met z'n alle buiten te genieten van een drankje. Om 00:00u was het dan zover: mijn dag! Deze werd ingeluid met een geweldig filmpje. Remco had echt een prachtig filmpje ontworpen. In dit filmpje kwamen alle foto's van mijzelf terug, die tijdens deze reis zijn gemaakt. Op dat moment begon ik toch wel even te beseffen welke ervaringen ik hier tot nu toe al heb opgedaan. Rond 02:00u vertrokken wij richting bed en kon ik me weer gaan verheugen op de volgende dag. Aangekomen op de kamer had Rick deze al versierd met diverse slingers. Ik begon me echt jarig te voelen!

Zaterdag 24 september, 08:00 uur: Ik lag nog lekker in mijn bed. Rick was al opgestaan en was, samen met Marissa en Remco, in de keuken te vinden. Ik mocht onder geen enkele voorwaarden de kamer verlaten. Plotseling werd er door Marissa op de deur gebonkt met de vraag of ik de deur even wilde openmaken. Ik maakte de deur open en daar stonden ze dan allemaal; Rick, Marissa, Remco, Tijs, Tine, Jordy en Leonie. Allemaal met een feesthoedje op het hoofd en een feesttoeter in de hand.Buiten was ermooi versierd! Wat een werk hadden zeverricht! Ik werd luid toegezongen en kreeg daarna een heerlijk ontbijt op bed. Een ontbijt met 2 boterhammen (eentje met hagelslag!!!) , een omelet en een lekkere bak yoghurt. Dit laatste heb ik overigens bewaard, aangezien ik helemaal vol zat. Het lijkt net alsof onze magen hier in Zambia beginnen te krimpen!!

Na het ontbijt zijn wij lekker gaan zwemmen. Best bijzonder om met mijn verjaardag in een buitenbadje te kunnen zwemmen. Dat was ook nog eens een echte primeur. De rest van de middag hebben we spelletjes gespeeld en hebben we pletskeskoek gegeten. Die overigens echt super lekker was! 's Avons zijn wij lekker gaan uiteten. Oftewel: friet met worst bij het lokale supermarktje. Heerlijk!!!!! Na dit avondmaal zijn wij onze weg vervolgd richting de ‘very social club'. In dit café zou een DJ komen en een zangeres. Uiteraard speciaal voor mijn verjaardag............ Jammer genoeg hadden beide vlak van tevoren afgezegd. Toen wij aankwamen was er nauwelijks iemand te bekennen in het café, waardoor wij al snel besloten om weer richting Mpongwe te gaan. Hier zijn wij verschillende cafétjes afgegaan en vervolgens blijven plakken in een van deze cafétjes. Ik ben overigens de naam alweer vergeten. De lokale inwoners dronken het bier uit een melkpak en stonden uitgebreid voor een spiegel te dansen. Geweldig! Wijzelf gaven ons aan de flesjes bier en deden uiteraard gek mee. Een geweldige avond!

Afgelopen dinsdag heb ik mijn verjaardag gevierd met de kinderen uit mijn klas. Verschillende Hollandse spellen maakte de revue. Sommige in een andere vorm, vanwege de beschikbare materialen. Denk hierbij aan spijkerpoepen, dropsleutel happen en steentje lopen. De kinderen vonden het geweldig en ik was ook helemaal in mijn element. Samen nog een lekker cakeje gegeten en toen was de schooldag alweer voorbij. Een dag die ik nooit meer zal vergeten. Enorm bijzonder.

Inmiddels is mijn verjaardag alweer voorbij en kunnen wij uitkijken naar de verjaardag van Marissa a.s. vrijdag. De voorbereidingen zijn in volle gang en de verrassingen zijn al bedacht. Hoe/wat, dat zal zij jullie allemaal nog gaan vertellen!

Ik wil iedereen enorm bedanken voor de kaarten, telefoontjes, sms'jes, e-mails, berichten op facebook / hyves en via onze website! Deze deden erg goed! De felicitaties vlogen mij om de oren en soms zorgde dit ook wel voor moeilijke momenten. Je mist op zo'n momenten je familie en vrienden natuurlijk heel erg, wat ook alleen maar logisch is. Echter weten wij waarom we hier zitten en gaan wij daar helemaal voor. De mensen om mij heen zijn geweldig en zonder hen zou ik het hier ook echt niet geregeld krijgen.

Nogmaals bedankt allemaal & tot een volgend bericht!

Groetjes, Jordi ‘de twintiger'! ;)

Week 3 in Mpongwe

Op maandag begon dan weer onze derde stageweek. Aangezien Rick en ik al vaak genoeg lui waren geweest, besloten we vandaag weer eens te gaan fietsen. Op het moment dat ik naar Rick riep: ‘We hebben vandaag een lekker tempo erop, he?’, vloog zijn ketting eraf en moesten we stoppen. Na wat gemopper en gebrabbel legde hij de ketting weer erop en konden we verder. We kwamen op school aan en Mr.Changongo (onze mentor) was er vandaag weer eens niet. We hebben de dag dus weer zelf gedraaid. Gelukkig verliep dit verder goed. In de pauze besloten we om eens een wandelingetje rondom de school te maken. We kwamen in een klein dorpje terecht, waar we het ‘echte’ Afrikaanse leven zagen: hutjes, pruttelende pannetjes op steenkool en vooral hele lieve en open mensen. We vroegen een lieve mevrouw of we haar huisje eens van binnen mochten bekijken; dit vond zij geen probleem. Rick en ik volgden haar het hutje in en zagen nu eens echt hoe de mensen hier leven. Dit was echt mooi om te zien. Er was niet veel; een matrasje, wat servies, enkele doeken en een kastje. Maar jeetje, wat straalden deze mensen geluk uit.. Dit vonden wij heel bijzonder!

Na de stage wilden we graag weer even een ‘duik’ in het zwembad nemen, maar helaas was het water geel gekleurd. We besloten dus om het badje maar helemaal leeg te laten en schoon te schrobben. Helaas werkt de tuinslang hier maar heel langzaam, dus vandaag zat zwemmen er niet meer in. Om 17.00 uur was het dan tijd voor onze Bemba-les. Om het een beetje gezellig te maken, zette ik wat cake op tafel en maakte ik koffie en thee. Helaas was er om 18.00 uur nog altijd geen Brian (onze Bemba-leraar) te bekennen. Jordi begon dus maar alvast met koken: de gekookte aardappeltjes, salade en gehaktballetjes gingen er goed in! Na het avondeten hebben we op onze kamer de film ‘Terug naar de kust’ gekeken, onder het genot van een hapje en een drankje.

Dinsdag was voor ons een vrije dag, omdat vandaag de verkiezingen waren. We hadden in de vroegste vroegte een hoop drukte verwacht, maar juist vandaag werd ik eens NIET wakker van klepperende mensen en hun jengelende gsm’etjes, heerlijk! We hadden niet heel veel te doen vandaag, dus we hebben voor de verandering weer eens lekker aan het zwembad gelegen. In de avond heeft Remco m.b.v. Tijs alle eetbare stukken van de kip verzameld, schoongemaakt en bereid. Dat was nog een heel karwei. Het was voor ons allemaal de eerste keer dat we een kip van begin tot eind hebben meegemaakt, maar het smaakte gelukkig erg goed!

Woensdag zijn we weer naar school gelift en eenmaal aangekomen bleek dat onze school (Chipese) een behoorlijk rommeltje was geworden na de verkiezingen. De school was namelijk als stembureau gebruikt en dit was goed te zien. Samen met de leerlingen hielden we een grote schoonmaak en alles werd weer op de plek gezet. Rond 7.45 ontving Rick een sms’je van Jordi: op hun stageschool (Kabumba) waren geen leerkrachten komen opdagen en er waren in totaal zo’n 15 leerlingen schoolbreed aanwezig. Ze besloten nog even te wachten, maar toen er om 8.00 een leerkracht kwam mededelen dat er vandaag geen school was konden ze weer terug naar huis keren. Een relaxed dagje voor de twee heren dus. Toen Rick en ik terug kwamen van stage, waren Remco en Jordi lekker aan het genieten van het zonnetje. Rick heeft als avondeten heerlijke pasta klaargemaakt (al zijn tweede gerecht hier in Afrika J), met hulp van mijn receptje. Woensdagavond was ik supermoe en ben ik dus al om 20.00 in diepe slaap gevallen. De heren hebben buiten nog in hun spannende boeken gelezen.

Donderdagochtend was het goed opstaan na zo’n lange nachtrust. Op stage had ik een gesprek met de directeur en de ‘head teacher’ over het sponsorgeld. Het is de bedoeling dat hij voor maandag een soort begroting zou maken van alles wat er nodig zou zijn om het gebouwtje te renoveren. Ook heeft Mr.Kalima gevraagd of hij komende week een ‘PTA-meeting’ kon regelen, een bijeenkomst met ouders en leerkrachten. Dan kunnen we alles regelen m.b.t. het sponsorgeld. Dit vond hij gelukkig geen probleem. Toen dit gesprek afgelopen was, kwam Tijs met de GCMF-jeep aangereden; hij kwam enkele lessen van Rick en mij observeren. Deze verliepen goed. Toen we thuiskwamen bleek dat Remco en Jordi weer naar huis waren gekomen, omdat er dus blijkbaar weer geen school was. De ouders hielden de kinderen thuis, i.v.m. angst voor gevaar op straat vanwege de verkiezingen. De uitslag was nog altijd niet bekend. We kregen van Tijs en Tine te horen dat er al enkele relletjes in Luanshya en Ndola (de twee steden hier in de buurt) waren geweest, waarbij enkele voertuigen en winkels in brand waren gestoken. Dat was wel even schrikken! Vanavond was het mijn beurt om te koken; ik maakte aardappelpuree, stukjes bief en erwten met worteltjes. Ondanks het overmatig gebruik van het peperpotje smaakte het toch nog goed. Na het avondeten hebben we met z’n viertjes buiten gezeten en met een glaasje rosé- wijn de joelfeestact voor komend jaar bedacht. Het weekend werd erg gezellig ingeluid.

Vrijdag zouden we eigenlijk naar Ndola gaan, maar omdat er daar nogal wat relletjes waren uitgebroken was het verstandiger om er niet heen te gaan. We werden wakker van luid gejuich en gezang. Het bleek dat de verkiezingsuitslag bekend was en de aanhangers van winnaar Michael Sata lieten van zich horen. Rick en Jordi gingen aan de slag met de ‘pletskeskoek’ en Remco en ik troffen de nodige voorbereidingen voor Jordi’s verjaardag. In de avond keken we weer gezellig een filmpje en zijn we weer even flink geschrokken (ja, WE) van een behoorlijk harige spin die buiten voor onze deur liep. Na de film zijn we buiten gaan zitten bij Tijs, Tine, Leonie en Jordi (de twee Nederlandse vrijwilligers) en hebben we een gezellige avond gehad. Even voor 00.00 uur telden we af en werd Jordi’s verjaardag ingeluid met een heel lief Afrika-filmpje wat Remco namens ons 3 had gemaakt. We feliciteerden onze nieuwe twintiger en rond 02.00 uur rolden we ons bed in.

Omdat vrijdag Jordi’s verjaardag was, zal hij zijn eigen verjaardagverhaaltje inclusief het weekend z.s.m. op de website plaatsen!

Liefs, Marissa en de drie mannen

Een maand voorbij!

Inmiddels zitten wij alweer een maand in Zambia. Eerst twee geweldige weken vakantie, waarbij wij veel van de mooie natuur, de dieren en de geweldige bezienswaardigheden hebben mogen zien. Daarnaast de verschillende zenuwslopende activiteiten die wij hebben doorstaan en gelukkig ook allemaal hebben overleefd. Verder hebben wij er inmiddels ook al twee werkweken opzitten. Twee weken vol met indrukken, belevenissen en ervaringen. Vooraf is ons duidelijk aangegeven dat wij alles eerst eens goed op ons moesten laten inwerken. Dit hebben wij dan ook gedaan. De verschillen met Nederland zijn enorm en hierdoor moet je eerst even acclimatiseren. Inmiddels weten wij hoe de dagelijkse gang van zaken in zijn werk zit en kunnen wij beginnen met onze vooraf gestelde doelen.

Tijdens de eerste weken op stage is er veel op ons afgekomen. Dit is in eerder geschreven verslagen al herhaaldelijk aangegeven. Allereerst de klaslokalen die bijna uit elkaar vallen en de beschikbaarheid over geen enkele materialen. Hier hadden wij ons van tevoren op ingesteld, waardoor dit goed te verwerken was. Als voorbeeld een leuk verhaal; Terwijl ik les aan het geven was, vloog er plotseling een grote terror-wesp in ons lokaal naar binnen. Op het moment dat ik op het bord aan het schrijven was, ging dit lieve beestje vlak boven mij zitten. Remco zag deze gelegenheid als een grote kans en kwam met een boek erop af gestormd. Hij sloeg tegen het beestje, waarbij hij ook de muur raakte. De muur begon te trillen, stenen begonnen te bewegen en daarnaast kwam er ook nog een stofwolk op ons af. Het beestje vloog vervolgens rustig weg en wij bleven achter als twee ‘stofmeesters'. De kinderen kwamen natuurlijk niet bij van het lachen en echt ongelijk kan ik ze ook niet geven. Het moeilijkste gegeven is het Engelse niveau van de kinderen. De veronderstelling vooraf, wat ons ook is aangegeven, was dat de kinderen beschikten over een goede Engelse taalkennis. Echter was dit bij verre na niet het geval. De kinderen krijgen namelijk voornamelijk les in de lokaal gesproken taal; het Bemba. Aan het begin waren wij dan ook erg zoekende. Veel uitleggen door middel van tekeningen en je handen en voeten op alle mogelijke manier gebruiken. De communicatie verliep moeizaam, maar dit kwam ook door het feit dat de kinderen enigszins ‘bang' voor ons waren. Plotseling twee blanke leerkrachten voor de klas, het zou je maar overkomen... Echter zijn wij niet bij de pakken neer gaan zitten en zijn wij begonnen bij het begin. Remco en ik hebben in onze klas gewerkt met verschillende thema's. Zo hebben wij de kinderen het alfabet, de kleuren, de betekenis van de verschillende schoolspullen en de verschillende groenten en fruit aangeleerd. Een opvallend gegeven hierbij is dat de kinderen de betekenis niet wisten van: ‘pear, grapes and cucumber'. Dit geeft het Engelse niveau van de kinderen toch wel een beetje aan... Verder zitten we toch wel een beetje les te geven op kleuterniveau. Van het liedje ‘hoofd, schouders, knie en teen' tot het spelen van winkeltje. De kinderen vinden het geweldig en leren er ook nog eens heel veel van. Dit is uiteraard toch wel het belangrijkste. Doordat we starten bij het begin, verloopt het lesgeven steeds makkelijker. De kinderen raken aan ons gewend en durven ook steeds meer Engels te praten. Dit was eerst helemaal niet het geval. Een erg fijne gedachte!!

De interesse voor ons als blanke blijft daarnaast nog helemaal aanwezig. Tijdens de verschillende lessen staan de kinderen dan ook door het raam te kijken om een glip van ons op te vangen. Op zich is dit geen probleem, tot afgelopen donderdag. Terwijl ik les aan het geven was, stonden er twee kinderen van een andere klas telkens dingen te schreeuwen. Zowel naar mij als naar de kinderen in mijn klas. Naar mijn idee had het te maken met mijn blanke huidskleur. Dit kon ik zien aan de verschillende bewegingen die de twee kinderen maakten. Toen ik de kinderen naar mij toe riep, renden zij voortdurend weg. Om dit probleem op te lossen ben ik dan ook naar de Senior Teacher gegaan. Ik heb hem gevraagd of hij de kinderen voor mij kon roepen. Hij heeft meer gezag in de school dan ik en naar hem zullen de kinderen dan ook eerder luisteren. Samen met hem liep ik de klas van de twee jongens in en daar gebeurde iets wat ik nooit meer zal vergeten. De jongens werden naar voren geroepen en werden geslagen met een dikke stok. Op een begeven moment brak deze dikke stok zelfs in tweeën. Dit gaf de kracht van de klappen wel aan. Vervolgens kregen zij nog een klap met de vlakke hand. Een klap van enorme kracht, die ik nog nooit eerder had gezien. Ik stond aan de grond genageld en voelde me enorm schuldig en verantwoordelijk voor deze gebeurtenis. Het gezicht van de kinderen op dat moment zal ik nooit meer vergeten. Aangeslagen ben ik teruggekeerd naar het klaslokaal, waar Remco op me stond te wachten. Hij had de klappen duidelijk kunnen horen en was er ook van geschrokken. Ik heb me vervolgens even teruggetrokken op de WC om alles op een rijtje te kunnen zetten. Hier in Zambia zijn lijfstraffen nog altijd de normaalste zaak van de wereld. Ook al zijn ze verboden volgens de wet, ze worden nog altijd gegeven. Voor de kinderen hier is de gedachte van een lijfstraf hetzelfde, als dat je in Nederland een kind laat nablijven. Voor ons is dat heel moeilijk te begrijpen. Toen ik op een begeven moment tot rust ben gekomen, ben ik teruggekeerd naar de klas. Samen met Remco heb ik over het voorval gesproken en we hebben gekeken hoe wij dit in de toekomst zouden kunnen voorkomen. Nadat de dag voorbij was, zijn wij snel naar huis gegaan. Hier hebben wij er met z'n vieren over gesproken. Erg fijn om je verhaal te kunnen delen en dat iedereen een luisterend oor bied.

In de avond hebben wij, om het weekend in te luiden, een film gekeken. Met z'n vieren lagen we in een tweepersoonsbed onder het genot van een zak chips, een flesje 7-up en....... De kersjes van de Haribo!!!! Deze had ik vanuit Nederland meegenomen en bewaard voor een moment wanneer wij deze echt nodig hadden. Nou dit was dus het moment.

Op de vrijdag hadden wij eerst individuele gesprekken met onze begeleider Tijs. Samen met hem hebben wij over ons verblijf en de stage gesproken. Daarnaast ook gereflecteerd op bijzondere gebeurtenissen. Een hele fijne manier van begeleiden! Na deze individuele gesprekken zijn wij naar Luanshya geweest voor onze wekelijkse boodschappen. Normaal duurt een ritje ongeveer een uur, nou vandaag duurde het twee uur en een kwartier. De reden: de motor was oververhit en wij moesten om het half uur stoppen. Daarnaast reed hij niet harder dan 50 km/h. Nadat wij een overheerlijke pizza hebben gegeten (we hebben ons helemaal volgepropt, aangezien we het zonde vonden om het te laten liggen) en de verschillende boodschappen hadden gedaan, zijn wij voor een busje gaan zoeken. Officieel kunnen er 12 mensen in het busje, normaal gesproken zitten er 18 mensen in het busje, maar nu zaten er 25 mensen in het busje!! Wij moesten ons er letterlijk inproppen. (het was al donker en dan kan je beter niet meer reizen) Dat wij er nog in moesten passen, dat was op zich al een probleem.... Echter moesten onze boodschappen ook nog mee. Zeg maar gerust: twee grote plasticzakken, twee grote waterflessen, vier voetballen voor op stage, 4 kleine zakjes en daarnaast onze eigen tassen volgepropt met spullen... Nou we zaten helemaal opgepropt in het busje. De eieren in onze neus, de voetballen onder onze oksels, onze tassen op de tenen en overal lag wel iets. Als je ons op dat moment had gezien, was je denk ik niet meer bij gekomen. Althans wij niet..... Aangekomen in het guesthouse hebben wij Jordy en Leonie ontmoet. Zij zijn vandaag aangekomen en komen hier een half jaar vrijwilligerswerk doen. Samen met hen, Tijs en Tine hebben wij nog hints gedaan. Hilarisch.... Vooral het boek: De Konijnenkeuteltjesfabriek.

Op de zaterdag hebben wij niet veel bijzonders gedaan. In het opblaasbare zwembadje gelegen en lekker gelezen. In de avond had de jeugdgroep een welkomstfeestje georganiseerd. Gelukkig zijn wij inmiddels al twee weken hier.. Wel leuk dat ze dit organiseren uiteraard! We hebben lekker samen gegeten, gedronken en gedanst. Tijdens deze avond kregen wij te horen dat veel negers vinden dat wij blanken naar lijken ruiken. Een erg groot compliment dus...

Als laatste is het aan mij de eer om het totale opgehaalde sponsorgeld bekend te maken. De teller is uiteindelijk komen te staan op........................

€5.165,72!!!

Een geweldig bedrag waar wij al onze sponsoren en begunstigers nogmaals voor willen bedanken. Inmiddels hebben wij al verschillende materialen van dit geld gekocht. Denk hierbij aan kleurpotloden, papier, stickers, pennenbakjes, verf, voetballen en wasco. Dit is uiteraard een klein begin. De scholen beschikken helemaal niet over deze materialen, waardoor deze hard nodig zijn.

Daarnaast zijn wij nog in gesprek met de verschillende scholen, vandaar dat wij hier nog niet eerder iets over hebben laten weten. Op de Chipese Basic School, de stageschool van Rick en Marissa, willen wij een schoolgebouw gaan afmaken. Hiervoor moet de school nog een bepaald aantal stenen kopen. Daarnaast lopen er ook nog projecten rondom een muurschildering en een ‘ABC-schildering'. Zodra hier meer over bekend is, laten wij jullie dit uiteraard gelijk weten!

Tot slot willen wij de mensen bedanken die ons extra fotoruimte hebben aangeboden! Inmiddels beschikken wij voor de komende tijd over voldoende fotoruimte!! Jammer genoeg is de internetverbinding hier niet erg snel. Wij zitten immers in Afrika! Hierdoor is het heel lastig om foto's op te laden en op de site te zetten. Wij doen ons best om er zoveel mogelijk foto's op te zetten, maar het blijft lastig en elke keer hopen dat het werkt.

Echter is het begin van ons sponsorproject in ieder geval gemaakt. We zijn hier nog lang niet klaar en houden jullie op de hoogte. Tot een volgend bericht!

Groetjes Jordi & de rest.

p.s. Broertje, nogmaalsgefeliciteerd met je verjaardag!! ;)

Kippen, fietsen & stage!

Hallo allemaal! Daar zijn we weer met een nieuw verhaal vanuit het zonnige Zambia.

Maandagochtend ging zoals gewoonlijk weer om 05.30 uur de wekker in huize GCMF. Met veel moeite stonden de broertjes ‘Zucht', ‘Steun' & ‘Kreun' op, en het zusje ‘Kuch' kon natuurlijk niet achterblijven.

Marissa en ik fietsen weer richting Chipese en Jordi en Remco vertrokken in alle vroegte richting Kabumba. Onderweg zei Marissa nog tegen mij dat het zo lekker vlug ging. Dat had ze beter niet kunnen zeggen want nog geen 10 seconde later vloog mijn ketting er ook vanaf. Door deze vertraging kwamen wij om 07.10 uur pas op stage aan. Maar de kinderen zaten niet braaf in de klas, de hele school plus een aantal leerkrachten stonden buiten te wachten. De man met de sleutel was er namelijk nog niet. Gelukkig kwam ook hij aan om 07.20 uur. Hij bleek onze mentor te zijn en zo hadden Marissa en ik voor het eerst kennisgemaakt met hem. Wehebben gelijk afspraken gemaakt over welke lessen we voor onze rekening nemen. Hij vond het allemaal prima en liet ons geheel vrij. Daar houden wij wel van.

Wij waren eindelijk blij met onze mentor, maar na 10 minuten hield hij het weer voor gezien en ging hij lesgeven aan Grade 1, de allerkleinste, die hadden namelijk geen leerkracht vandaag. Dus stonden wij weer alleen in de klas.

Na de gebruikelijke lesjes Engels, Wiskunde en Letterkunde was het weer tijd voor muziek. Marissa had het briljante idee om de kinderen het carnavalsliedje ‘ Loop noar de tap toe Lei' aan te leren. Voor de mensen die het niet kennen;

Loap noar de tap toe Lei,

Num wat te zoepe mei,

Loap noar de tap toe, anders is de tap toe,

Loap noar de tap toe Lei,

Nadat we het twee keer voor hadden gezongen was het de beurt aan de kinderen. Dit leverde hilarische taferelen op. Wij konden onze lach niet meer inhouden en de kinderen vonden het een super leuk lied. Deze klas is echt een muziekklas, ze houden van zingen en zich lekker uitleven. Laat dat nou twee eigenschappen van Marissa en mij zijn.

Op stage van Jordi en Remco was het iets heftiger vandaag. Zij hebben kennisgemaakt met de eerste lijfstraf. Een kind was te laat gekomen op school en hij kreeg met een vuist vijf slagen op zijn hoofd. Het gevoel wat ze hadden was een gevoel van machteloosheid. Dit was de eerste keer dat ze dit meemaakte en het zal ook nog wel vaker voorkomen. Het is even slikken als je het ziet maar hier in Afrika is dit de normaalste zaak van de wereld.

Na een zeer warme terugweg kwamen we aan in het Guesthouse. We hebben ons snel omgekleed en zijn in ons subtropisch zwemparadijs gaan afkoelen. Jordi en Remco waren ondertussen ook teruggekeerd na een super schooldag. Zij besloten echter om nog wat aan schoolwerk te doen.

Marissa is omgetoverd tot ‘Mevrouw Zeef', met een zeefje zo groot als een vergrootglas maakt ze het hele zwembadje schoon. Er mogen namelijk geen enkele beestjes inzitten, zo moeten de vliegjes, de spinnetjes, de wespen en zelfs de grassprietjes het ontgelden bij deze pittige zeefster.

Om 16.30 uur kwam Tine de eetkamer binnen waar wij zoals gebruikelijk achter de laptop zaten. Ze deelde ons mee dat Koos & Kristoffel waren het wachten op ons, ze wilden graag onthoofd worden door twee van ons. Dat lieten Remco en ik ons geen twee keer zeggen en samen met Marissa vertrokken wij naar de Koos & Kristoffel om ze hierheen te halen. Jordi bleef in het Guesthouse achter om op onze spullen te letten.

Eenmaal aangekomen bleken ze met velen te zijn. Maar Koos ging gelijk naar Remco toe & Kristoffel voelde gelijk een klik met mij. Om ze alleen al vast te pakken vonden we megaranzig en we moesten nog 5 minuten teruglopen naar het Guesthouse. Toen wij over het pleintje liepen hier in Mpongwe was het een drukte van jewelste. Op 20 september zijn namelijk de verkiezingen en de tegenstander van de huidige president kwam het dorpje Mpongwe bezoeken om deze mensen ervan te overtuigen dat hij president moest worden.

Op het moment dat wij met Koos en Kristoffel onder de armen terugliepen vertrok deze man met de helikopter. Wij hadden er geen erg in en liepen dwars over het plein. Marissa achter ons aan met de camera en Remco en ik liepen zo snel als we konden met onze K2 richting guesthouse. De mensen hier in Mpongwe vonden ons blijkbaar interessanter dan de misschien wel toekomstige president. Want voor we het wisten stonden er tientallen mensen om ons heen te dringen om een glimp op te vangen van drie blanken mensen. Twee met Koos & Kristoffel onder de arm, en één cameravrouw die alles vastlegde alsof ze verslaggeefster was van RTL Travel. Koos & Kristoffel werd het een beetje teveel, Kristoffel haalde het in zijn hoofd om flink te gaan schudden en miemelen, daar schrok ik zo van dat ik hem op de grond liet vallen. Gelukkig was er een vriendelijke man die hem oppakte en hem weer aan mij gaf.

Na een hel van een weg kwamen we aan bij Jordi in het guesthouse. Hij stond al klaar met de camera om alles vast te leggen.

Het moment van de waarheid was aangebroken. Er werden een paar mesjes uit de keuken gehaald en we konden aan de slag. Een paar jongens van de jeugdgroep deden er een paar voor alsof het niets was. Nu waren alleen Koos en Kristoffel over. Remco en ik hadden ons hart in onze keel zitten.

Maar daar gingen we dan. Onze rechtervoet op de poten van K2, onze linkervoet op de vleugels, onze linkerhand kneep de snavel dicht en in onze rechterhand het moordwapen. We telden af van drie, twee, een en go! Daar gingen we dan, als echte boeren gingen we tekeer, het bloed spoot alle kanten op en onze vriendjes Koos en Kristoffel hadden hun oogjes gesloten. Zonder kop probeerden ze nog weg te rennen maar we hielden ze stevig vast à GAD-VER-DAMME!

Pff, wat een bevalling kehl. Aan de ene kant vonden we het zielig, maar aan de andere kant gaf het ook wel weer een kick!

Na dit tafereel zijn we toch nog maar wat gaan eten voor zover het nog kon. Jordi had namelijk gebakken aardappeltjes, erwten en worteltjes, witte bonen in tomatensaus en worstjes gemaakt.

Na het eten zochten we ons bedje op en maakten we ons klaar voor de korte nacht.

Dinsdagochtend na het ontbijt gingen wij naar achteren om onze luxe mountainbikes te halen. Tot onze verbazing was de fiets van Jordi piet de wei op en Remco's fiets had twee lekke banden. Zij besloten om met een busje naar school te gaan. Aangezien Marissa en ik dat ook wel een goed idee vonden liepen wij met hen mee. Na twee minuten hadden Remco en Jordi al een busje gevonden. Marissa en ik kwamen erachter dat er geen busjes onze kant op gingen en besloten we te liften. We hadden geluk want opeens hoorde we getoeter en kwam de lerares van Grade 6, Annie, langs. Zij stopte de auto en wij konden gratis en voor niks meerijden, dat scheelt weer.

Vandaag was het tijd voor onze tweede Bembales van onze grote vriend Brian. De les zou om 17.00 uur beginnen, maar aangezien hij er om 17.30 uur nog niet was, besloot Remco om alvast met koken te beginnen. Om 17.50 uur kwam Brian aanzetten met zijn goede bedoelingen, maar wij hadden erge honger en besloten om de les te verplaatsen naar morgen. Dat gaat hier zomaar!

Woensdagochtend gingen wij wederom op zoek naar onze fietsen. Maar mijn fiets en de fiets van Jordi waren weg. De fietsen van Marissa en Remco hadden allebei een lekke band dus gingen wij weer gezellig liften. Jordi en Remco gingen achter op een truck op de zakken met mais zitten ( het leek wel of Yvonne Jaspers zo om de hoek kon komen met haar camper van Boer zoekt Vrouw) en Marissa en ik kregen een lift van een hele aardige man. Hij bedankte ons dat we ons zo inzetten voor hun samenleving.

Wij hebben vandaag foto's gemaakt met de kinderen. Groepsfoto's en foto's waar nog een verhaal achter zit, maar dit zal spoedig volgen. à To be continued! Verder is de band met de kinderen steeds beter het worden. Zij leren ons beter kennen en wij onthouden steeds meer gezichten. Daar zijn we best trots op aangezien we (als ze er allemaal zijn) 99 kinderen in de klas hebben. Maar tot nu toe was de hoogste opkomst ‘slechts' 78.

Vandaag hadden we weer Bembales. Brian was vandaag zowaar bijna op tijd, het scheelde maar 20 minuten. Wij hadden ons verheugd om nieuwe woorden en zinnen te leren, maar tot onze teleurstelling kregen wij les over de Engelse grammatica. Dit wisten wij echter al dus we hadden het wel even gehad. Maar dat was niet het enige. Toen we erachter kwamen dat we al 30 minuten bezig waren en we maar liefst 2 zinnen en 3 woorden hadden vertaald vielen we bijna in slaap. Het is een aardige man en hij heeft goede bedoelingen, maar volgens ons weet hij niet wat we precies willen leren. Dit hebben we ook duidelijk gemaakt en ik hoop dat het morgen beter gaat.

Verder heb ik nog een primeurtje te melden. Ik heb vandaag voor het eerst in 20 jaar (ik schaam me er een beetje voor) gekookt! Gebakken aardappeltjes met vlees en groente. En echt waar jongens, een wereld is voor me open gegaan!
Nu gaan we lekker slapen en morgen is de laatste stagedag voor het WEEKEND er weer!

Hopelijk vonden jullie het een vermakelijk verhaaltje, tot de volgende keer maar weer!

Heel veel groetjes van Rick & Co

Register:

Koos: De arme kip van Remco die vanaf nu zonder kop door het leven moet.

Kristoffel: De arme kip van mij, die ook zijn heil heeft gezocht in de eeuwige jachtvelden.

Stage en heel veel meer!!!

Daar zijn we weer. Het heeft even geduurd maar dan hebben we tenminste weer heel wat te vertellen. Afgelopen week zijn Jordi en ik stage gaan lopen op Upper Basic school Kabumba in... je raad het al, Kabumba. Deze school is zeer primitief, met de nadruk op zeer. We hebben de dinsdag en woensdag goed doorstaan en kregen nog bezoek van Gommel's nichtje. Gertrude*. Gertrude viel midden in de les van het dak en belandde midden in de klas. Ze rende onder de tafeltjes door en werd bijna vertrappeld door de leerlingen. Door de stress liet Gertrude zomaar haar staart achter (dat doen ze om roofdieren af te leiden). Dus er lag een klein kronkelend staartje onder de tafels van de leerlingen. Zou je in Nederland niet zo snel zien dacht ik zo.

Jordi en ik hadden woensdag al besloten om de klassen te combineren en samen de klassen te onderwijzen, aangezien wij nog geen vooruitzicht hebben op een eigen klas ofwel een mentor die ons kan begeleiden. Nog steeds waren er maar twee leerkrachten buiten Jordi en ik die 7 klassen moesten onderwijzen. Hoe de andere leerkrachten dat werk verdeelde was ons een raadsel, maar wij hielden ons bij ons eigen klasje. Het was eigenlijk wel een hele leuke dag, maar de communicatie met de leerlingen ging nog steeds moeilijk. Gelukkig hadden we een paar woordjes in Bemba voorbereid die we goed konden gebruiken tijdens de lessen. De muziekles vonden de leerlingen toch wel het leukste. De muurpartituur die ik op het bord had getekend bevatte ook het geluid 'stampen op de grond'. Bij het inoefenen werd al snel duidelijk dat ik dat beter had kunnen vervangen door iets anders. Doordat wij in onze klas geen vloer hebben maar gewoon zand en stof, veranderde ons klaslokaal in een grote stofwolk. Toen onze stoflongen weer even op adem kwamen hebben we buiten nog het spelletje 'human knot' gespeeld. De leerlingen snapten er niets van. Om twaalf uur waren we klaar met het lesgeven dus mochten we naar huis en beginnen aan ons weekend. We begonnen aan onze helse rit terug naar huis op onze 'fantastische' fietsen, die zijn uitgerust met comfortabele, zachte zadels, remmen die de fiets bij de kleinste beweging rustig tot stilstand laat komen, fietsbanden die lekker stevig zijn opgepompt zodat het lijkt alsof je zweeft, een fietsbel die je al van een kilometer afstand hoort klinken en een ketting die zo goed gesmeerd is dat het bijna geen moeite kost om met het trappen vooruit te komen. Ben ik nog wat vergeten? Het duurde op de terugweg dan ook niet al te lang of de ketting van Jordi brak over. Laten we het zo zeggen, we hebben nu wel heel veel kunnen genieten van de dorre landschappen om ons heen en we hebben lekker kunnen bruinen in de zon die rechtstreeks op ons scheen.

Aangekomen in het Guesthouse, hadden ook Rick en Marissa een leuke dag gehad. Samen hadden ze de klas Grade 5 onder hun hoede. Samen, met een vrouw waarvan ze de naam zijn vergeten, hebben ze een leuke dag beleefd in hun schooltje, maar ook hier is de communicatie een probleem. Ze hebben de leerlingen geleerd hoe de organen heten. De leerlingen hebben op hun beurt een liedje aan Marissa en Rick geleerd. Erg leuk om dat terug te zien op film.

Ons weekend was officieel begonnen. Nadat Marissa een heerlijke pasta had gemaakt volgens Pama's recept (ja papa's en mama's recept) hebben we 's avonds lekker met wat pakken wijn (ze hebben hier namelijk geen flessenwijn in de minimarkt) een spel gespeeld. Samen met onze begeleiders Tijs en Tine hebben we Party & Co summer edition gedaan. Erg leuk. Al helemaal omdat we allemaal erg fanatiek zijn.

Het werd vrijdag en we konden lekker UITSLAPEN!!! Na drie dagen om 05:15/05:30uur op te staan waren we daar erg blij mee. 's Morgens had Jordi samen met de nachtwacht al achter de kippen aangerend die waren ontsnapt uit de kippenren. Gelukkig met resultaat.

We zouden vandaag naar Luanshya gaan, maar we hadden eigenlijk ook nog iets anders op het programma staan. Vandaag zouden Rick en ik ieder een kip gaan slachten. Hier hebben we dus de hele dag op gewacht, maar het is er niet van gekomen omdat de kippen nog niet goed waren, of zoiets. Moesten zeker nog even rijpen. Toen bekend was dat we de kippen niet vandaag zouden slachten was het al te laat om naar Luanshya te gaan en hebben we de hele dag, heel erg hard gewerkt aan onze verslaglegging voor school. 's Avonds beloonde we ons zelf om kennis maken met het 'uitgaansleven' in Mpongwe. De Candle Light Club werd aanbevolen en hier zijn we dus ook naartoe gegaan. Het was een waanzinnig humoristische, leuke, humoristische, gezellige, en humoristische avond. De dames die al en beetje op leeftijd waren, hun jas binnenstebuiten droegen, vanaf de ander kant van het cafeetje waren te ruiken en die elkaar dronken voerden vonden het erg leuk om sensueel met ons te dansen. Laat ik daar maar niet teveel over uitweiden. De dames dansten met dames en heren en de heren ook. Dit laatste was nogal een beetje vreemd om te zien. De dance moves van de Zambiaanse bezoekers is verreweg een uitzonderlijk fenomeen. Zoals wij met onze benen en armen bewegen tijdens het dansen, wringen zij hun nek in bochten die bij ons een whiplash zou veroorzaken. Ook kwamen we op het einde nog Chiquita tegen. Je weet wel van de bananen. Eigenlijk heet ze Elisabeth, maar zo zag ze er niet uit. Chiquita had ook al het nodige op, maar was verder wel in voor een dansje of 12. Tijdens deze avond was er een liedje uit Nigeria wat erg populaire was. We kunnen het hele liedje al van buiten aangezien de cd blijkbaar op repeat stond en het daardoor ongeveer zo'n 60x gedraaid werd. Het was gelukkig wel een leuk liedje en de tekst was makkelijk. Sawa sawa sawajeh, sawa sawa sawajeh, shhhhh. Dat was het. Het bier raakte op, het water was al op dus hebben we heerlijke rosé uit pak gedronken. Toen we terug naar het Guesthouse liepen hebben we nog hartelijk moeten lachen om alles wat we deze avond hadden gezien. Wat hier staat beschreven is misschien nog niet de helft van alle hilarische momenten.

Zaterdag hadden we goed geslapen en enige hoofdpijn bij het wakker worden (zal vast van het vele water drinken zijn). Vandaag besloten we wel inkopen te gaan doen in Luanshya. We konden met Tijs mee in de pick-up. Dat was vele malen beter dan een ritje in een snikheet busje dat om de haverklap meer en meer mensen erin propte. Aangekomen in Luahshya, hebben we eerst weer de bank leeggeroofd (we zijn weer officieel miljonairs) en zijn we gaan eten in een fast-food restaurant. Net als de vorige keer konden we helaas geen pizza bestellen aangezien de kaas weer op was. Volgende keer nemen we onze eigen kaas mee. De 'Traag van begrip' serveerster nam onze bestelling op en had hier even voor nodig. Ik bedoel maar, 3 kipburgers, 3 springrolls en 4 porties frieten. Dat is ook best een hele opgave om te noteren. De 'Ik ben te laat naar bed gegaan' serveerster kwam vanachter de toonbank, geheel onverwachts ook eens om de hoek kijken en slofte naar de keuken om onze bestelling door te geven. Helaas was de mayonaise ook op en er bestond nog een mogelijkheid dat de kip ook op was, maar gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Na een kwartier konden we gaan zitten. We hadden nog dorst en Jordi haalde nog wat te drinken. De 'Ik ben te laat naar bed gegaan' serveerster kwam weer tevoorschijn achter de toonbank waar ze net leunend had geslapen. Ze rekte zich zonder gêne uit en gaapte zodanig dat we haar communietaart konden zien. Nadat ze het drankje had gegeven nestelde ze zich weer terug op haar krukje, leunend tegen de toonbank. Na een half uur kwam de 'Traag van begrip' serveerster aanzetten met een springroll en frieten die naar onze mening nog niet in de frituur hadden gelegen. Die mochten nog wel even terug. Een uur later volgde ook de kipburgers van de Marissa, Jordi en Rick. Zij hadden ondertussen de springroll al op.

In de shoprite hadden we onze boodschappen gedaan en we werden opgehaald door Tijs die twee Belgische vrienden van hem en Tine hadden afgehaald in Ndola. Wij mochten achter in de pick-up zitten. We hebben hier veel lol en pijn aan onze kont gehad. Met 120km per uur over de weg waren we zowat gezandstraald. Het ritje duurde een klein uurtje, dus we waren genoeg aan de buitenlucht geweest deze dag.

Aangekomen in het Guesthouse, had ik nog een paar minuten voordat ik zou vertrekken naar een Zuid-Afrikaanse meneer die ergens een grote boerderij zou hebben. Marissa, Jordi en Rick besloten om niet mee te gaan. Samen met Tijs, Tine en hun twee Belgische vrienden (Herlinde en Tom) reden we in het duister door de Bush-Bush. Ik dacht dat we in Mpongwe al in de middle of nowwhere waren, maar waar wij uitkwamen was nog meer in nowwhere dan Mpongwe. Ik had de andere beloofd om ze op de hoogte te houden, maar in dit nieuwe nowwhere had ik geen bereik. We kwamen dus aan op een grote boerderij die werd gerund door Hennie. Hennie is een zeer vriendelijke en gastvrije meneer die ons hartelijk verwelkomde. Een vriend van hem was er ook. Deze Hans zag eruit alsof hij een hele pompoen had ingeslikt, maar ook hij was erg vriendelijk. We hebben bij het kampvuur gezeten, lekker gegeten en spelletjes gedaan. Hennie vond het ook erg gezellig dat wij er waren. Om 03:00uur ben ik maar eens naar bed gegaan. Als je geen horloge draagt en het gezellig is, is het ook zo laat.

De volgende (deze) morgen werd ik wakker om 08:00uur. We hebben ontbeten (gefrituurde vis en gebakken ei) en daarna heb ik nog met Tine en Herlinde citroenen geplukt. We kwamen Kal, Koe en Oen** nog tegen. Zij hadden een heel nest jongen gekregen die stonken in de wind. Ook kreeg ik nog de mogelijkheid om Lili*** de fles te geven. Dat was zoooo leuk om te doen. Het diertje dronk alsof hij uitgedroogd was. Herlinde gaf Rolfje**** de fles. Verder lag er nog een jonge kreupele Bart***** in het gras. Het diertje had een gebroken pootje en kon ook niet op zijn achterpoten blijven staan.

Marissa, Jordi & Rick werden vandaag in de kerk voorgesteld aan het Mpongweese volk. Omdat ik dus niet in Mpongwe was heb ik dat moeten missen, maar afgaande op het geen wat de drie me vertelde waren ze bijna in slaapgevallen. Toen ze eindelijk op het altaar mochten staan werden de namen vertelde (Rick werd Jordi en Jordi werd Rick genoemd) en werd er voor hen gedanst en gezongen. Wat misschien ook wel leuk is om te weten is dat de mis door een vrouwelijk priester werd gepreekt.

Toen we weer herenigd waren hebben we onze lessen voor morgen voorbereid. Jordi heeft een wasje gedaan, Rick heeft zijn wasje laten doen en voor Marissa en mij was er geen plaats meer op de waslijn om onze was te doen. Dus wij mogen morgen of zo. Verder heeft Klara***** nog 6 jongen gekregen. 3 blanke en 3 zwarte. Haar zuster Kaatje****** hebben we nog achterna gezeten omdat ze wilde ontsnappen. Ze vloog een aantal keren uit de bocht door de gladde vloeren hier. Op deze manier blijven ook wij in topvorm.

Ondanks dat het een lang verslag is geworden hoop ik dat jullie het met plezier hebben gelezen. Heel veel groetjes vanuit Mpongwe!!!

Remco & Co

Register:

Gertude*: uit de hemel vallende gekko

Kal, Koe en Oen**: drie oer-oer-oerlelijke kalkoenen

Lili***: Zwart-wit lammetje.

Rolfje****: Een heel mooi, klein rundje.

Klara*****: De kersverse moeder van 6 kuikentjes.

Kaatje*****: De Niki Lauda onder de kippen.

Onze eerste stage-ervaringen

Om jullie een indruk te geven van ons dagelijks ritme zal ik verder gaan waar Jordi de vorige keer gebleven is..

Toen Jordi afgelopen zondag aan de kipsalade is gaan werken, vertrokken Rick en ik richting Mpongwe Basic School. Daar zou een spannende voetbalwedstrijd gaan plaatsvinden. Voetballiefhebbers als we zijn, liepen we richting het veldje. Eenmaal aangekomen zagen we een behoorlijke groep jongemannen die zich verzameld hadden onder een grote boom. Wij zochten de ‘dug out’ op: een grote boomstronk aan de kant van het veld. Natuurlijk bestond het veld alleen maar uit een dorre vlakte met een hoop zand en twee doeltjes. De wedstrijd zou om 16.00 uur beginnen, maar om 16.30 stonden de heren nog steeds gezellig te vergaderen. Tijdens het wachten zagen we een man voorbij fietsen die Guusje* achterop gebonden had. Gedoemd om te mislukken natuurlijk.. En ja hoor.. nog geen drie tellen later viel die arme Guus van de bagagedrager af, met alle touwen nog om zich heen gebonden. Na veel geklungel lukte het de man gelukkig weer om Guus er bovenop te krijgen. Maar hij besloot om toch maar wandelend verder te gaan. Dit alles zorgde natuurlijk weer voor de nodige hilariteit bij Rick en mij. Helaas zagen we daarna dat alle jongens zich bij elkaar raapten en wegliepen: volgens die kleintjes (die bij ons in de buurt stonden) zou de wedstrijd volgende week pas gaan plaatsvinden. Jammer, maarja.. Rick en ik liepen terug en zagen langs de kant van de weg een hele bende kippen ‘rond-tokken’ met een dikke haan bij zich. We vonden het wel erg grappig om achter deze kippen aan te rennen, zodat ze zo’n beetje wegvlogen.. Tja, we moesten toch iets doen om de tijd te doden J

Toen we terugkwamen bij het ‘guesthouse’ was het al bijna 18.00 uur en we kregen in de middag te horen dat we dan uitgenodigd waren om samen met Tine & Tijs bij Mr. & Mrs. Kalima te gaan eten. Zij zijn een vooraanstaand koppel hier uit de regio en wonen dan ook in de ‘middle-class’ van Mpongwe: een huis van steen en van alle eerste behoeften voorzien: meubels, een kraan met water, koelkast, tv en een fatsoenlijk toilet. Mr.Kalima is tevens voorzitter van GCMF (Give The Children of Mpongwe a Future; de stichting waar wij voor werken).

Wat we niet vooraf wisten, is dat Mrs.Kalima voor ons zou gaan koken. De kipsalade van Jordi moest dus de koelkast in tot morgen! Omdat we nog geen enkele keer typisch Zambiaans eten hadden gehad, kregen we vanavond Nshima te eten: maïsmeel gemengd met water, wat resulteert in een (voor de mensen die het kennen..) knödel-achtige brei. Het was dan ook de bedoeling dat we deze nshima in combinatie met de jus, de groente en vis of kip met de handen zouden eten. Wij zijn dit natuurlijk niet gewend, maar voor beginnelingen vond ik dat we het aardig deden. Gelukkig smaakte het allemaal goed en aten we onze buikjes weer rond. Aparte gebruiken kwamen vanavond ook weer duidelijk naar voren: Mrs. Kalima had gekookt, maar at pas nadat wij klaar waren haar eten op de grond (!). De kinderen mochten er niet bij komen zitten, want dat hoort zich hier niet. Als je ouders bezoek hebben, blijf je erbuiten. Dit alles heeft natuurlijk te maken met een vorm van respect die hier enorm belangrijk is. Bovendien is het hier blijkbaar niet onfatsoenlijk om eens flink je neus op te halen of flink je keel te schrapen/gorgelen in gezelschap. Mrs. Kalima deed dit met enige regelmaat en Rick en ik kwamen niet meer bij van het lachen. Omdat je natuurlijk niet wilt dat mensen zich ongemakkelijk gaan voelen door ons gelach probeerden we ons in te houden. Maar zo gauw we dit deden en weer ‘normaal’ konden doen, vloog er weer een gorgel met heel wat decibel door de kamer. Natuurlijk proestten Rick en ik het weer uit.. We konden er niks aan doen, eenmaal in zo’n lachbui maakt het moeilijk eruit te komen. In de avond zijn we met z’n allen weer naar huis gelopen en hebben we nog even buiten gezeten. Daarna zijn we lekker gaan slapen.

Zondagochtend hebben we voor onze begrippen lekker uitgeslapen, rond 9.00 uur stonden we op. In Nederland moet je me hier niet mee aankomen op een vrije zondag, maar hier heb je vanzelf een heel ander ritme. Gezellig ontbijten met z’n allen; cornflakes in diverse soorten en maten zijn hier de regelmaat. Overdag hebben we eigenlijk de hele dag in de ‘community-room’ gezeten en onze dagboekjes bijgewerkt. In de avonduren mochten we dan eindelijk de door Jordi gemaakte kipsalade verorberen. Samen met gebakken aardappeltjes was dit heerlijk!

Maandag was het tijd om kennis te maken op onze twee stagescholen: Kabumba Basic School & Chipese Basic School. We vertrokken met de jeep van GMCF onder begeleiding van Mr.Kalima en Tijs naar ‘the head of ministry of education’ van Mpongwe: een man die gaat over alle scholen binnen het Mpongwe-district . Hier hebben we even kort kennis gemaakt en een soort gastenboek moeten tekenen. Als we vertrekken naar Nederland, zullen we ons hier ook weer moeten ‘afmelden’. Daarna hebben we onze reis voortgezet richting Kabumba. Rick en Remco waaiden achter in de bak bijna weg, Jordi en ik zaten gelukkig gewoon achterin. Toen we aankwamen bij Kabumba stonden alle leerlingen (tenminste.. alle leerlingen die de eerste dag komen opdagen) al buiten. Zij werden toegesproken door een leerkracht, een soort welkomstpraatje. Wij mochten met de ‘headteacher’ (directeur) mee naar binnen en hij vertelde Remco en Jordi in welke ‘grades’ ze terecht zouden komen: Remco in ‘grade’ 5 en Jordi ‘grade’ 6. Daarna werden ze beiden voorgesteld aan de andere leerkrachten en de kinderen. Vervolgens gingen we naar Chipese (Jordi en ik mochten nu achterin) en werden Rick en ik voorgesteld. Hier was het helaas nog niet helemaal duidelijk wie welke groep zou krijgen, dus we moesten nog even geduld hebben.

Maandagmiddag waren we vrij en hebben we weer gerelaxt in het ‘guesthouse’. Maandagavond was Jordi dan officieel aan de beurt met koken. We hebben het zo verdeeld dat degene die aan de beurt is met de Malaria-medicatie ook kookt die dag, zodat hij/zij het niet vergeet in te nemen. Jordi op maandag, Remco op dinsdag, Rick op woensdag (want hij moet elke dag Malarone nemen) en ik op donderdag. Vrijdag, zaterdag en zondag zijn de dagen waarop we niet echt van plan zijn om te koken, maar iets makkelijks te maken of te gaan uit eten. Jordi had pasta gekookt, gehakt gebakken en samen met de tomatensaus was dit best lekker. Helaas hebben we hier niet alle ingrediënten die nodig zijn voor een echte pasta, maar toch was het goed te doen! In de avonduren hebben we met z’n 4-en weer Hints gespeeld, wat langzamerhand toch wel ‘ons’ spelletje begint te worden… J

Dinsdagochtend was het dan tijd voor onze eerste officiële stagedag. Om 05.15 gingen al de eerste wekkers, omdat de heren zich het liefst in de ochtend douchen. Voor mij gaat dat kwartiertje uitslapen echt wel voor, dus ik geef de voorkeur aan een avonddouche. Met het bijkomend voordeel dat ik nooit hoef te klagen over koud water! Het is hier altijd een grote verrassing als je de kraan opendraait of de wc doorspoelt: wel of geen water, koud of warm water, bruin of wit… Het blijft in ieder geval spannend!

Na een vluchtig ontbijt vertrokken we allemaal naar onze stageplek. Rick en ik hadden een behoorlijk tempo erop zitten, want we wilden natuurlijk geen slechte eerste indruk maken door te laat te komen. Stel je voor! Na een helle-rit (we wisten immers niet hoe zwaar het fietsen zou zijn) kwamen we netjes om kwart voor 7 aan bij Chipese. Om 7 uur zouden de lessen beginnen, dus we hadden eigenlijk verwacht dat het schooltje wel al open zou zijn. Maar deze was nog gewoon dicht. Ook was er in geen velden of wegen een leerkracht te bekennen. Om 7 uur kwam dan de eerste leerkracht aankakken.. ‘Mashibukeni’ (Goeiemorgen) klonk het toen ze aan kwam lopen. Ze opende de deuren van de school en de leerlingen druppelden binnen. Wij moesten nog eventjes wachten voor het een donker lokaaltje. Enkele kinderen renden hier naar binnen en voor dat ik het wist kwam er zo’n 5 cm langs m’n oor een muis langs gevlogen. De kids vinden het blijkbaar hilarisch om muisjes in de rondte te gooien. Rick en ik mochten naar ‘grade’ 6, dinsdag zou ik ‘grade’ 5 krijgen, maar die moesten normaal altijd van 12.00 tot 17.00 naar school. Vanaf dinsdag zouden ze om 07.00 komen, zodat Rick en ik samen konden reizen. Dus wij samen naar groep 6 op maandag. De leerkracht zou iets later komen, maar we konden alvast beginnen. Waarmee? Geen idee… De betreffende lerares was al gevlogen. Zo enthousiast als we waren startten we de dag: ‘Good morning children’ was het eerste wat we zeiden. Alle kinderen stonden op en zeiden in koor: ‘Good morning sir and madam’. Wij: ‘How are you today?’ En weer in koor volgde: ‘We are fine, thank you and how are you’? Wij: ‘We are fine, thank you, you may sit down’. Erg apart, maar wel leuk!

We introduceerden onszelf en probeerden de namen van de kinderen te leren kennen. Beauty, Lovely, Matthew en Given waren namen die de revue passeerden. Best grappig dus. Toen om 9.40 (toen de pauze begon) nog altijd geen leerkracht was komen opdagen, was het duidelijk dat we het deze dag zelf mochten opsoppen. Gelukkig konden we het met z’n 2tjes goed opvangen, maar de leerlingen spraken niet of nauwelijks Engels. Best moeilijk als je kinderen graag iets wilt leren. Om 12.00 stapten we weer op onze krakkemikkige fietsjes en vertrokken naar huis. Om 12.30 waren we ongeveer thuis. Gauw wat drinken en eten! Om 14.00 kwamen Remco en Jordi aangehijgd? Remco was onderweg een trapper verloren en zijn ketting was zo’n 2 tot 3 keer eraf gesprongen.. Een bijzonder prettig ritje dus. Om over hun verdere dag nog maar niet te spreken… Remco was in een lokaal gedropt zonder dak, Jordi in een klas zonder licht en beiden zonder leerkracht. Ook hier kwam maar 5% van wat er gezegd werd over op de kinderen. Met zijn 4tjes was het dus even stoom afblazen. Allemaal hadden we het even gehad en dit hebben we meteen doorgebrieft naar Tijs. Hij stond hier gelukkig helemaal voor open en haalde Mr. Kalima erbij. Hij heeft immers bemiddelt tussen onze stagescholen en ons. Hij zei ons dat er vanwege de verkiezingen voor leerkrachten wat bij te verdienen is door enkele dagen bij één of ander congres te gaan werken/vergaderingen bij te wonen. Veel leerkrachten kiezen hier dus voor. Gedurende deze en volgende week zouden er meer leerkrachten aanwezig zijn op de scholen. We laten ons verrassen!

Gisteravond was Remco aan de beurt met koken: de worsten waren van tevoren al geplet, dus besloot hij er schijfjes van te maken. (Hoe hij dit in gedachten had met een braadworst weet ik niet precies, maar goed..;) Uiteindelijk werd dit één grote warboel van vlees. De aardappelen waren geschild en hij wilde deze meteen in de pan bakken. Maar alles brandde aan, de aardappeltjes moesten eerst gekookt worden. Met wat hulp van Tine en zo’n 2,5 uur later stond er toch nog een heerlijk Nederlands gerecht op tafel: gebakken aardappeltjes (met mayonaise), erwten en worteltjes en lekker gehakt. Vervolgens zijn we op tijd naar bed gegaan, want vandaag moesten we weer vroeg op!

Vanmorgen begon hetzelfde ritueel, alleen alles zo’n 20 minuutjes later. Het Zambiaanse ritme bevalt ons goed J Rustig opstaan, relaxt ontbijten en je vooral niet te moe maken op weg naar school toe. Eenmaal aangekomen op Chipese was er bij Rick vandaag wel een leerkracht aanwezig. Godzijdank! Zij heeft hem met een aantal dingen goed op weg geholpen, dus dat zit wel goed. Voor mij was het vandaag ‘grade’ 5, zonder leerkracht. Ik mocht zelf weten wat ik met de leerlingen deed, dus dat was op zich niet zo heel moeilijk, gewoon wat improviseren. Maar 5 uur lang improviseren is best wel moeilijk, dus na de pauze zag ik het allemaal even niet meer zitten. Gelukkig kwam Rick even om de hoek kijken en hielp hij me met het geven van een muziekles. Hierdoor gingen we allebei met een goed gevoel weer terug naar huis. Gelukkig kwamen Remco en Jordi vandaag ook een stuk vrolijker thuis.. We weten nu allemaal waar we aan toe zijn, ook al is dit niet zo’n makkelijke opgave. Maar we gaan zeker ons best doen! Remco, Tine en ik hebben er vanmiddag zo’n 2 uur over gedaan om het opblaasbare zwembadje van bruine derrie te ontdoen, dat was flink schrobben geblazen! Hopelijk kunnen we morgen het badje vullen met water, vrijdag een zeil halen voor eroverheen en dan kunnen we ook hier eens echt van het heerlijke weer genieten!

Vanavond moest onzer Rick koken, maar meneer kwam er om 5 uur achter dat hij het gehakt voor de macaroni was vergeten uit te leggen. Dat kregen we dus nooit meer ontdooid voor het avondeten. Ons diner bestond vanavond dus uit een hotdog met frietjes en mayonaise.. Je hoort hier niemand klagen hoor ;)

Eergisteren was mijn schoonzus Kelly jarig, gisteren mijn broers en vandaag Dennis. Deze avonden heb ik dus voornamelijk op Skype doorgebracht. Ook vanavond zullen we weer op tijd naar dromeland moeten, want morgen staat de laatste stagedag van de week op het programma. We zullen zien wat de dag ons morgen brengt, het is hier immers altijd een grote verrassing!

Een hele dikke kus voor jullie allemaal!

Liefs Marissa & de mannen

Ps: Schatje,nog een keertje gefeliciteerd!! Xx <3

Register: Guusje*: een geitje die zijn kont heeft geschaafd

De inburgering is gestart.....!!

Vandaag ben ik weer aan de beurt om een verhaaltje te schrijven. Zoals Rick in zijn vorige verhaal al heeft verteld, zijn wij aangekomen op onze plaats van bestemming. Het plaatsje Mpongwe in de Copperbelt provincie. Mijn verhaal zal starten bij het einde van Rick zijn verhaal....

Tien minuten nadat Rick zijn verhaal geplaatst had op de site, moest ons uiteraard weer iets gebeuren. Marissa was zich aan het douchen en Remco stond te koken. Rick en ik zaten op onze laptop en gingen de tafel dekken, aangezien het eten bijna klaar was. Remco liep het voorraadhok in, gevolgd door Rick. Ikzelf stond in het keukentje om het bestek te pakken. Plotseling hoorde ik een enorm gil... Tegen die gil kan je wel ‘u' zeggen.

Remco wilde een onderzetter voor de pannen pakken. Op het moment dat hij dit voorwerp uit het voorraadrek wilde pakken, kwam Rinus*1 vanachter de onderzetter tevoorschijn. Hij sprong op Remco's buik, gevolgd door zijn knie. Vervolgens liep hij over Rick zijn voet en kwam hij aan in het keukentje. Hier stond ik dus... Van de gil van de twee heren alleen al, kreeg ik het Spaans benauwd. Toen Rinus binnenkwam wist ik ook niet hoe snel ik het keukentje uit moest rennen. Daar stonden we dan: drie heren aan 't schreeuwen als drie gillende keukenmeiden. Dat moet ons ook weer overkomen... Een fijne gedachte is dat Holmes (de bewaker) deze dieren vaker opeet. Rinus en zijn vriendjes bevinden zich achter de gootsteen. Je kunt je nu vast wel indenken dat wij liever niet meer afwassen.....

Gistermorgen stond een bruiloft op het programma. Dit was niet zomaar een bruiloft, tijdens deze bruiloft trouwde namelijk 8 stelletjes. Deze stelletjes stonden allemaal naast elkaar, wat een rij! Hier in Zambia is de kerk niet zo ‘stijfjes'. Bij binnenkomst zaten wij al gelijk tussen de lokale bevolking in. Deze keken ons eerst vragend aan. Bij het eerste nummer, gezongen door het gospelkoor, gingen alle mannen en vrouwen helemaal los. Schudden met de heupen, konten die alle richtingen uit gingen en geluiden die ze maakte. Geweldig om te zien. Wijzelf waren op het begin nogal ‘stijfjes', maar uiteraard gingen wij op een begeven moment helemaal los. Schudden met de billen, zakken tot de grond en maar dansen op de muziek. De lokale bevolking werd er helemaal gek van. De aandacht ging niet meer naar de bruidspaartjes, maar naar onze dansmoves. Zij vonden het helemaal geweldig. De verschillende duimen gingen bij de lokale bevolking dan ook allemaal omhoog. Daarnaast werden er tijdens deze mis telkens foto's van ons gemaakt. We voelden ons net Brad Pitt, Leonardo di Caprio, George Clooney en Jennifer Lopez. De lokale inwoners probeerden dit heel stiekem te doen, maar wij zijn uiteraard ook niet gek. Na de ceremonie zijn wij nog op de foto geweest met allerlei inwoners. Deze renden naar ons toe en schudden ons telkens de hand.

Na dit avontuur hebben wij de kippenboerderij van de jeugdgroep bezocht. Dit is opgezet door GCMF. De stichting waar wij voor gaan werken. Meer dan 100 kippen in het hok. Een mooi complex met mooie dieren. Je kunt goed zien dat de jeugdgroep zich goed inzet om voor deze kippen te zorgen. Wij vervolgden onze reis naar het community centrum. In dit centrum kunnen vrouwen komen om verschillende vaardigheden te leren. Denk hierbij aan naaien etc. Het gebouw staat er nu en binnenkort wordt er gestart met de inrichting ervan. Tot slot bezochten wij nog de school van mr. Kalima. Zoveel indrukken in een zeer korte tijd.... Aangekomen in het guesthouse werd het dan ook tijd om iets anders te gaan doen.

Wij besloten om te gaan.......... WASSEN! Op de hand wassen, wat een feest. Met blauwe pasta in een teiltje hebben wij de was gedaan. De was ruikt in ieder geval weer fris, dat is al een voordeel. Na een uur wassen, oftewel schrobben en wringen, hebben wij de was opgehangen. Ongeveer 15 meter was achter elkaar. En dan te bedenken dat deze was alleen van Rick en mij was.

Zeer voldaan hebben wij de spullen opgeruimd en zijn wij samen met Tijs en Tine de markt gaan bezoeken. Zij begeleidden ons tijdens ons verblijf in Mpongwe. Samen hebben we gezeten op een 'terrasje'. Erg gezellig! Tijdens ons terrasbezoek moest ik heel nodig naar de wc. Nou ik heb de wc eerst eens bekeken. We hebben ondertussen al heel veel gezien hier in Zambia, maar dat was echt heel erg ranzig. Daarom maar besloten om in de bosjes te gaan. Rond 8u zijn wij gaan uiteten. Worst met frieten, erg lekker. Aangekomen in het guesthouse hebben wij samen nog iets gedronken en toen gaan slapen.

Vanmorgen werden we wakker van de enorm harde wind. Ik heb me snel gedoucht en ben toen naar de was gaan kijken. Hopen dat deze nog ophing... Ik kwam aan en uiteraard lag een truitje van mij op de grond. Op zich was dit nog niet zo'n probleem. Wel dat een kip dacht dat hij erover heen kon lopen. Snel eropaf gerend en weg was de kip. Ach zo word ik tenminste wakker op de vroege ochtend. Na een lekker ontbijtje hebben Marissa en Remco hun was gedaan en nu hebben we nog even lekker rust. Morgen zullen wij dan eindelijk gaan beginnen. Dit is dan ook 'het einde' van onze vakantie, maar toch hebben wij hier heel veel zin in.

Dadelijk gaan Rick en ik de kipsalade maken, volgens mama's recept! Hopen dat hij met de lokale ingrediënten net zo lekker smaakt. Verder wil ik jullie langs deze weg ook ons postadres doorgeven. Brieven komen na ongeveer 12 dagen aan, pakketjes duren iets langer. Het postadres is als volgt:

.

GCMF

T.a.v. _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

P.O. Box 14

Mpongwe (Copperbelt)

Zambia

.

Tot schrijfs!

Groetjes, Jordi & de rest van het tuig....

p.s. *1 Rinus is ons nieuwe huisdier. Een dikke vieze rat!!!!

p.p.s. Aniek, gefeliciteerd met je verjaardag!!

Welcome to Mpongwe!

Hallo allemaal, hier weer een nieuw verhaaltje van Rickieboy J

We hebben dinsdag en woensdag gebruikt om helemaal bij te komen en onze ‘vakantie' af te sluiten. We sliepen in de hoofdstad (Lusaka) in hetzelfde Backpackers Hostel als waar we de eerste nacht hebben gelogeerd.

Ons zwembad was niet groot maar het was het eerste schone zwembad hier, er zat zowaar chloor in?! En iedere ochtend werd ons lichtblauwe badje mooi schoongemaakt.

De vier ligstoelen die er stonden waren automatisch door ons gereserveerd zodat wij lekker konden bijkleuren in de volle zon die op ons stond. Het was rond de 30 graden ( en dan te bedenken dat het hier nog winter is!!!), heerlijk!

Woensdagochtend gingen wij te voet naar het centrum van Lusaka om te gaan pinnen en wat inkopen te doen in de supermarkt om onze buikjes te vullen tijdens deze ‘zware' dagen aan het zwembad. Ik pinde 2 miljoen! Ik vind het nog altijd hilarisch. Gelukkig was ik als eerste aan de beurt, want de andere drie konden nog maar maximaal 800.000 kwatcha pinnen, de pinautomaat was zowaar bijna leeg nadat ik mijn miljoenen had gepind.

Op naar de supermarkt, daar zagen Jordi en ik iets wat we nog nooit meegemaakt hadden. Wij hadden zojuist afgerekend en Marissa en Remco kochten nog wat beltegoed. Jordi en ik stonden buiten te wachten en er kwam een slechte versie van Brad Pitt voorbij, een jongen rond de 12 jaar, die vrolijk aan kwam lopen maar zo gauw hij ons zag begon te huilen, althans hij deed een poging tot. Toen smeekte hij om geld, maar we geven geen geld aan mensen die we op straat tegenkomen, dan blijf je aan gang. Wij werden er niet warm of koud van en negeerde deze jongen. Dat vond hij echter niet leuk en dat liet hij merken door zijn zakje rozijnen met inhoud over ons heen te smijten. Ik dacht ik zag niet goed, helemaal toen hij de rozijnen daarna van de grond begon te eten. Inmiddels waren Remco en Marissa ook bij ons gearriveerd en liepen we door. Echter liet deze rozijnenwerper er geen gras over groeien en kwam schreeuwend achter ons aan. Na de duidelijke ‘GA WEG' en ‘MOVE' van Marissa hield hij het gelukkig voor gezien.

Woensdagavond hebben we nog even geskyped met het thuisfront ( Wat overigens hilarisch was, want oma Boetie deed haar gebit uit voor de webcam!!) en zijn we op tijd gaan slapen want de volgende ochtend ging weer om 06.45 de wekker.

Donderdagochtend stonden wij zoals ik eerder zei vroeg op om naar onze laatste bestemming te vertrekken, het GCMF Guesthouse in Mpongwe. Na het lekkere ontbijtje ( omeletje met tomaat en ui) vertrokken wij met 16 tassen naar het busstation. Vraag me niet hoe we het mee hebben gekregen, maar het is gelukt.

Eenmaal aangekomen op het drukke busstation in Lusaka werden we weer omver gelopen door verschillende mannen die ons in hun bussen wilden krijgen, hier worden wij zo langzamerhand KRANKJOREM van. Maar we hebben geleerd, zonnebril op, neus in de lucht en doorlopen.

Na 10 minuten hadden we een bus gevonden die naar Mpongwe ging. Gelukkig paste al onze bagage onder in de laadruimte en konden we een plekje gaan zoeken. Jordi en ik hadden 3 stoelen tot onze beschikking dus wij hadden niks te klagen. Remco en Marissa daarentegen moesten gezellig knus tegen elkaar aanzitten op twee stoelen. Ik snap één ding niet, de stoelen in de bussen zijn al niet gemaakt voor onze maten, je zit er erg krap op. Maar als je de ‘Big Mama's' hier de bus in ziet lopen vraag je je af of ze een buskaartje voor één of twee personen hebben moeten kopen.

Op de helft van onze reis hadden we een korte stop en besloten we om van plaats te ruilen, dat gunden we Marissa en Remco wel. Echter kwamen er nieuwe mensen in de bus en jullie raden het al, uiteraard kwam er iemand naast Remco zitten zodat ze weer krapjes tegen elkaar aan konden schuiven. En alsof dat niet genoeg was kreeg Marissa ook nog een meisje op schoot!!

Nou, na een uur of 5 zijn we aangekomen in Mpongwe en gingen we te voet richting het Guesthouse, wat wij in de verte al zagen liggen. We verkeken ons echter op deze afstand en met deze 16 tassen was dit een hel. Een leek wel een ‘Elephant Back Safari' alleen waren wij nu de olifanten.

We werden vrolijk welkom geheten door twee poetsvrouwen. Ze waren erg enthousiast maar tegelijkertijd ook verrast, ze verwachtten ons namelijk pas aanstaande maandag. Één van de poetsvrouwen bleef maar lachen zodat iedereen kon meegenieten van haar mooie fietsenrek.

Na een lekker koel drankje gingen wij naar onze kamers. Deze zien er goed uit, we hebben een eigen douche, wc, kleerkast en een lekker bed.

Nadat we de koffers hadden uitgepakt werd het voor Marissa, Jordi en mijzelf een beetje teveel. Het besef dat we hier 2,5^e maand gaan wonen kwam nu ECHT pas. We werden even met de neus op de feiten gedrukt en we hadden het best zwaar. Het had even tijd nodig maar door elkaar werden we vanzelf weer vrolijk.

De projectmanagers uit België ( Thijs & Tine) zouden ook vandaag aankomen. Zij waren er echter nog niet dus kregen wij een rondleiding van de mevrouw achter de receptie. We liepen samen met haar naar het dorpje. Wat wij erg knap van haar vonden, ze had hakkenschoenen aan alsof ze een modeshow in Parijs was het lopen.

We hebben gegeten bij de plaatselijke Minimarket. Frietjes met worst, ongelofelijk dat je dat hier krijgt, maar deze smaakte voortreffelijk.

Eenmaal teruggekomen kwamen Thijs en Tine aan, de hele guesthousecrew was door het dolle heen, Thijs en Tine waren twee maanden teruggegaan naar België.

Samen met hen, meneer Kalima en nog drie jongens van de jeugdgroep hebben wij een pilsje genuttigd en kennisgemaakt met elkaar. We zaten onder een open hutje met een rieten dak. Daar gingen we weer, boven ons een nest met wespen, overal vliegen, een verdwaalde sprinkhaan en ga zo maar door. Dit hebben wij even volgehouden en vervolgens zijn wij op de kamer gezellig met z'n vieren de dvd's gaan kijken van het bungeejumpen en het raften.

Vandaag ging om 07.45 uur de wekker, om 08.30 uur hadden we met Thijs en Meneer Kalima afgesproken. Volgens mij hebben zij de klok achteruit gezet want om 09.40 kwamen zij aanzetten. We beginnen er langzaam aan te wennen ;)

Samen met z'n zessen gingen wij als eerste naar ‘ The President'. Dit is een man die voor de vroegere geheime dienst werkte. Steeds als er bijvoorbeeld blanke mensen in Mpongwe komen moeten zij gaan vertellen wie ze zijn en wat ze komen doen, dat hebben wij dus maar gedaan. Hierna liepen wij door naar ‘The Postoffice'. Marissa heeft de brief van Femke ontvangen. Helaas is het pakketje van Kirsten( mijn nicht) nog niet gearriveerd, maar een pakketje zou iets langer duren, ik ben benieuwd. Na een bezoek aan het politiebureau (waar de lucht niet te harden was) namen we afscheid van Thijs en Meneer Kalima. Wij pakten een minibusje richting Luansya, een stadje waar we onze boodschappen gingen doen voor de komende week. Dit was ongeveer een uur rijden, maar de tijd vloog voorbij. Wat is immers een uur rijden hier in Zambia?!

Na een lekkere lunch gingen wij naar de grote supermarkt waar wij een kar vol hadden ingeslagen. Van groente tot vlees, van een nagelschaartje tot een vliegenmepper, van macaroni tot cornflakes, van eieren tot spuitbussen met gif tegen de insecten, noem het maar op en we hebben het meegenomen.

De terugweg verliep iets moeizamer en duurde ook wat langer. Marissa had het telefoonnummer van de chauffeur opgeslagen dus we hoefden hem maar te bellen en hij kwam ons halen.

Daar gingen we, met 10 zakken vol, onze rugzakken volgepropt, een zak aardappelen van 7 kilo, en twee tonnen water waar een nijlpaard nog in kan zwemmen. We zaten met z'n vieren in het minibusje en dit vonden we zeer relaxed. Echter na 10 minuten was het busje zo volgepropt dat het zeer heet werd en de geur niet te harden. Bij een stop draaide ik mijn hoofd en het enige wat ik voor me zag waren de billen van de (en nu zeg ik het nog vriendelijk) volslanke dame die achter mij gebukt stond. Ik heb betere uitzichten gehad deze reis.

Voor Remco was dit ook een speciale trip, hij zat naast een Zambiaans meisje van 18 jaar. Ze was helemaal onder de indruk van hem en hij blijkbaar ook van haar. Ze wisselden zelfs telefoonnummers uit en Remco kreeg een uitnodiging om bij haar langs te komen. Marissa was al het fantaseren hoe mooi de kindjes dan zouden uitzien van hen hahah.

Nu zit ik in het Guesthouse op mijn laptopje, het begint nu toch wel goed te voelen. De knop is om, hier blijven we tot 9 november. En de kinderen hier gaan Rickje Sierdal uit Landgraaf niet meer vergeten!!!

Tot snel,

Lieve Zambiaanse Groetjes van Rick & Co